Γιώργος Παυλόπουλος
Οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους «μέτρησαν» προσεκτικά τις δυνάμεις τους απέναντι στους Ρώσους και τους συνοδοιπόρους τους. Όλοι τους έστειλαν μηνύματα, αλλά κανείς δεν αποκάλυψε τα καλά του όπλα και χαρτιά, περιμένοντας τους επόμενους γύρους της σύγκρουσης. Άλλωστε, αυτό που κρίνεται δεν είναι ο Άσαντ, αλλά ο έλεγχος μιας στρατηγικής σημασίας περιοχής
Η παρτίδα δεν θα λήξει με μία μπλόφα…
Αυτό ήταν, λοιπόν; Τζάμπα οι τόσες προβλέψεις και αναλύσεις για τον άμεσο κίνδυνο μιας γενικευμένης πολεμικής έκρηξης στη Συρία και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, με την εμπλοκή των δύο ισχυρότερων (και πυρηνικών) δυνάμεων του πλανήτη, ΗΠΑ και Ρωσίας; Όλος ο ντόρος έγινε για 105 πυραύλους σχετικά παλιάς τεχνολογίας (είχαν χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά πριν από σχεδόν 30 χρόνια, στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου), τους αμερικανικούς Τόμαχοκ και τους αντίστοιχους γαλλο-βρετανικούς Σκαλπ, πολλοί από τους οποίους φέρονται να αναχαιτίστηκαν από τα ρωσικής κατασκευής αντιαεροπορικά συστήματα του Άσαντ, που χρονολογούνται από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου; Και τι σόι επίθεση ή επίδειξη δύναμης ήταν αυτή που δεν είχε ούτε ένα νεκρό ή τραυματία καθώς, όπως τουλάχιστον φαίνεται από τα επίσημα ανακοινωθέντα, οι «αμυνόμενοι» είχαν ειδοποιηθεί εγκαίρως από τους «επιτιθέμενους» και είχαν εκκενώσει όλους τους στόχους;
Η αλήθεια είναι ότι όσοι περίμεναν να δουν εικόνες αποκάλυψης σε ένα νέο τηλεοπτικό πολεμικό σήριαλ μάλλον απογοητεύτηκαν. Άλλα είχαν προβλέψει και οι κυριακάτικες ελληνικές εφημερίδες, ορισμένες από τις οποίες δεν έκαναν καν τον κόπο να αλλάξουν το πρωτοσέλιδό τους – με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν με τον τίτλο «Ο Τραμπ πάτησε το κουμπί» και υπότιτλο που έθετε το ερώτημα «… και πώς θα απαντήσει ο Πούτιν», αφήνοντας σκοπίμως να αιωρείται το σενάριο του ολοκαυτώματος.
Ας έχουμε κατά νου, όμως, ότι η παρτίδα δεν θα τελειώσει με μπλόφα, αλλά με πραγματικό χτύπημα. Γι’ αυτό και οι παίκτες αποφάσισαν για την ώρα να κρύψουν τα καλά τους χαρτιά.
Σε πλήρη εξέλιξη η διάλυση της χώρας
Πρόσωπο με πρόσωπο βρέθηκαν την περασμένη Πέμπτη ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσίας και ο Αμερικανός γενικός στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ. Η συνάντηση των στραταρχών Γκερασίμοφ και Σκαπαρότι πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα μιας… διαφιλονικούμενης χώρας της κεντρικής Ασίας στην οποία διατηρούν δυνάμεις και οι δύο, το Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Επισήμως δε, αντικείμενό της ήταν η αποτίμηση της πρόσφατης «εικονικής» στρατιωτικής σύρραξης των δύο στη Συρία, η κατάσταση στα άλλα μέτωπα και η διατήρηση ανοιχτών γραμμών επικοινωνίας ανάμεσά τους.
Η σκηνή θα μπορούσε να μεταφερθεί άνετα σε ένα κινηματογραφικό σενάριο γύρω από την κόντρα δύο μαφιόζικων συμμοριών για τον έλεγχο μιας μεγάλης κερδοφόρας αγοράς. Σε αυτή την περίπτωση, στη συνάντηση θα συμμετείχαν πιθανότατα οι αρχιμπράβοι των αντίπαλων νονών οι οποίοι, όταν χρειαστεί (όταν δηλαδή το παζάρι για τη μοιρασιά αποτύχει, όπως συμβαίνει συνήθως…), δίνουν την εντολή στους εκατέρωθεν «στρατούς» και εκτελεστές για να αναλάβουν δράση και να δώσουν την αναγκαία λύση.
Προκειμένου να μην… παρασυρθεί κανείς και υιοθετήσει την εκδοχή της δημοσιογραφικής ή πολιτικής «υπερβολής», ας παραθέσουμε αρχικά τη δήλωση που έκανε την Παρασκευή ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, με την οποία αμφισβητεί κατά πόσο είναι εφικτό να παραμείνει η Συρία ενιαία χώρα, με τα σημερινά της σύνορα. Και ας προσθέσουμε, στη συνέχεια, το πολεμικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ, μετά τα «θερμά επεισόδια» που καταγράφηκαν πρόσφατα ανάμεσά τους επί συριακού εδάφους: Αφενός, στις αρχές Φεβρουαρίου, την πρώτη κατάρριψη ενός ισραηλινού μαχητικού F16 κατά τη διάρκεια επιχείρησής του κατά ιρανικών στόχων, η οποία ακολούθησε την κατάρριψη ενός μη επανδρωμένου ιρανικού αεροσκάφους από τους Ισραηλινούς. Και αφετέρου, τις παραμονές τις επίθεσης του περασμένου Σαββάτου, το πλήγμα του Ισραήλ εναντίον βάσης των Φρουρών της Επανάστασης στη Συρία, που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους επτά Ιρανοί στρατιωτικοί – κάτι που επίσης συνέβη για πρώτη φορά.
Δεν μπορεί να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία: Τα ιμπεριαλιστικά όρνια έχουν ριχτεί με μανία και ξεσκίζουν το κορμί της Συρίας και των λαών της, ενώ δεν θα διστάσουν να αλληλοσπαραχτούν εάν διαπιστώσουν ότι το θήραμα δεν αρκεί για όλα. Αμερικανοί και Ρώσοι, Τούρκοι, Ιρανοί και Ισραηλινοί, ακόμη και οι Σαουδάραβες που δηλώνουν πρόθυμοι να βρεθούν στο πλευρό του Νετανιάχου, καθώς και Γάλλοι και Βρετανοί, έχουν όλοι βλέψεις και διεκδικούν σφαίρες επιρροής. Όχι μόνο στη Συρία, φυσικά, αλλά και στο Ιράκ, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, το Μαγκρέμπ και άλλες χώρες.
Τώρα που γυρίζει, θεωρούν ότι είναι η μεγάλη τους ευκαιρία…
