Μπάμπης Συριόπουλος
Μια πολιτική που εξυπηρετεί το κεφάλαιο ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα παράγει «σκάνδαλα» και υλοποιείται από κυνικούς πολιτικούς
Το τελευταίο διάστημα η πολιτική ζωή κινείται γύρω από διάφορα σκάνδαλα. Ένα από τα τελευταία είναι το επίδομα ενοικίου στην πρώην αναπληρώτρια υπουργό Εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου, για το σπίτι που νοίκιαζε στο Κολωνάκι μαζί με το σύντροφό της, πρώην υπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης Δημήτρη Παπαδημητρίου. Συνολικά, η Αντωνοπούλου έλαβε 29.000 ευρώ, ενώ είναι κάτοχος μεγάλης ακίνητης και κινητής περιουσίας. Αυτή η επιδότηση ήταν σύμφωνη με σχετικό νόμο που ψηφίστηκε μαζί με το 3ο μνημόνιο τον Αύγουστο του 2015! Η μέριμνα αυτή του κράτους για τα νοίκια που πληρώνουν οι βουλευτές κι οι υπουργοί έρχεται σε κραυγαλέα αντίθεση με την αδιαφορία που δείχνει για το νοίκι που πληρώνει ένας αναπληρωτής καθηγητής σε κάποιο νησί ή όπου αλλού αναγκάζεται να πάει, τη στιγμή που ο μισθός του είναι γύρω στα 800 ευρώ. Πώς να καταλάβει, όμως, η πρώην υπουργός την αγωνία του εκπαιδευτικού που ξεσπιτώνεται ή της λαϊκής οικογένειας που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι της από τις τράπεζες, τη στιγμή που το κυβερνητικό της έργο ήταν η δημιουργία «ωφελούμενων», δηλαδή εργαζομένων χωρίς δικαιώματα και με μισθούς πείνας — ενώ οι εργοδότες επιδοτούνται. Ο γυάλινος κόσμος των αμερικάνικων πανεπιστημίων, των διεθνών οργανισμών και της αστικής πολιτικής δεν χωρά τις ανάγκες και τις αγωνίες των πολλών.
Έτσι συμπληρώνονται τα γαλαζοπράσινα σκάνδαλα της Novartis και της Αττικό Μετρό με το ροζ της Αντωνοπούλου. Τα αστικά κόμματα, με τη συμφωνία τους στο βασικό περιεχόμενο της αντιδραστικής πολιτικής, μοιάζουν σαν να συγκροτούν ένα μεγάλο κόμμα με διάφορες φράξιες και εσωτερικές αντιπαραθέσεις, πάντα στο ίδιο πλαίσιο. Η σκανδαλολογία και οι «βίαιες» λεκτικές αντιπαραθέσεις εντός Βουλής προσφέρουν «θέαμα» στον λαό, τη στιγμή που του παίρνουν τον «άρτο» από το τραπέζι. Συνάμα, ενώ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα του κεφαλαίου, βάζει στο κάδρο της λαϊκής αγανάκτησης και απέχθειας και την έννοια της Αριστεράς.
Οι αδυναμίες του εργατικού και λαϊκού κινήματος, καθώς και η προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ, διαμορφώνουν ένα επικίνδυνο τοπίο στο οποίο «όλοι τα παίρνουν», «οι πολιτικοί είναι ίδιοι» και «την είδαμε και την Αριστερά». Η επιδίωξη των αστικών επιτελείων είναι να στρέφεται η συζήτηση στους πολιτικούς και όχι στην πολιτική, στην αναζήτηση των «τίμιων», στην κάθαρση του πολιτικού συστήματος. Ταυτόχρονα, η συζήτηση για τα πρόσωπα και τους φορείς και όχι για την ουσία, σε συνδυασμό με την εθνικιστική υστερία, την ένταση των ανταγωνισμών των αστικών τάξεων της περιοχής και των πολεμικών απειλών, ενισχύει ακροδεξιές και φασιστικές αντιλήψεις όπως και την αναζήτηση «σωτήρων». Η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται «καθαρή», ενώ είναι αναπόσπαστο τμήμα της αντιδραστικής επίθεσης ενάντια στην εργαζόμενη πλειοψηφία. Στηρίζει τις τράπεζες και το κεφάλαιο, βουτηγμένη σε κάθε είδους συναλλαγές με εφοπλιστές, ιδιοκτήτες ΠΑΕ, δημάρχους, κυκλώματα της νύχτας κτλ.
Ποτέ οι αστοί πολιτικοί δεν φημίζονταν για την ειλικρίνεια και την εντιμότητά τους, ιδίως στη χώρα μας. Την τελευταία μνημονιακή περίοδο, όμως, οι δουλειές έχουν ανοίξει και η πίτα έχει μεγαλώσει. Πλάι στις παραδοσιακές συνδιαλλαγές με διαπλεκόμενους επιχειρηματίες και τραπεζίτες και στους διορισμούς συγγενών και συγχωριανών, έχουν προστεθεί ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών και ξεπούλημα λιμανιών και αεροδρομίων, ΣΔΙΤ, ΕΣΠΑ, με διακηρυγμένο πια στόχο την ενίσχυση του «ιδιωτικού τομέα» σε όλους τους κλάδους. Οι «πειρασμοί» είναι πολύ μεγαλύτεροι από πριν. Πίσω από τα σκάνδαλα κρύβεται η πολιτική τους και η σκανδαλολογία τη συγκαλύπτει. Πίσω από τα ονόματα στις λίστες των Paradise Papers κρύβεται η νομοθετημένη φοροαποφυγή των επιχειρήσεων διαμέσου των υπεράκτιων και των τριγωνικών συναλλαγών. Πίσω από τις δωροδοκίες της Novartis κρύβεται το πάρτι των πολυεθνικών του φάρμακου σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων και της δημόσιας υγείας. Πίσω από τις μίζες στα κόμματα στην υπόθεση του Μετρό της Αθήνας κρύβονται τα μεγάλα έργα με δημόσια έξοδα και ιδιωτικά κέρδη. Το επιδοτούμενο ενοίκιο της Αντωνοπούλου έχει φόντο την επισφαλή και κακοπληρωμένη εργασία των «ωφελούμενων» των διαφόρων προγραμμάτων του ΟΑΕΔ.
Μία πολιτική που σε καιρούς αυξανόμενης φτώχιας, εξαθλίωσης και ανασφάλειας για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα ενισχύει ποικιλοτρόπως το κεφάλαιο, δεν μπορεί να υπηρετηθεί από έντιμους πολιτικούς. Η εξαπάτηση, η ιδιοτέλεια και το ατομικό συμφέρον πάνω από όλα, είναι συστατικά στοιχεία των φορέων αυτής της πολιτικής. Είναι βρόμικοι γιατί η πολιτική τους είναι βρόμικη. Οι σκοποί φτιάχνουν τους ανθρώπους στον ίδιο βαθμό που οι άνθρωποι θέτουν τους σκοπούς.
Η συζήτηση πρέπει να στραφεί προς την ουσία της πολιτικής και όχι στα πρόσωπα που την υλοποιούν. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο στον βαθμό που εισβάλλει στο προσκήνιο η εργατική πολιτική στους σκοπούς και στα μέσα. Οι κομμουνιστές και ένα ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα μπορούν να αντιπαρατεθούν και να σπάσουν την αντίληψη του μονόδρομου της επιτροπείας της ΕΕ, της ασυδοσίας του κεφαλαίου και της δικτατορίας των αγορών. Η εργατική πάλη από πρωτοβάθμια σωματεία, εργατικές συνελεύσεις και συλλογικότητες δείχνει έναν άλλο δρόμο από αυτόν του επαγγελματία κυβερνητικού συνδικαλιστή, της συναλλαγής με την εργοδοσία. Τα αντικαπιταλιστικά σχήματα στους δήμους δρουν ενάντια στη λογική του «τοπικού παράγοντα». Η εναλλαγή στα εκλεγμένα όργανα και η λογοδοσία των αντιπροσώπων στη βάση πρέπει να είναι η δική μας πρακτική. Η μαζική εξωκοινοβουλευτική πάλη, ο οργανωμένος λαός, μπορεί να είναι το αντίπαλο δέος απέναντι στη φιγούρα του πολιτευτή που επιδιώκει πάση θυσία τη συμμετοχή του στη βουλή και την υπουργοποίησή του.
