Γιώργος Κρεασίδης
Το Potere al Popolo δεν ανέδειξε προεκλογικά πολιτικούς στόχους που θα μπορούσαν να δικαιώσουν τα συνθήματά του
Η βαριά κληρονομιά του ευρωκομμουνισμού, με τον κυβερνητισμό, τον κοινοβουλευτισμό, τον ευρωπαϊσμό και την εξαφάνιση της επαναστατικής τομής, σε συνδυασμό με την υποτίμησης της αυτοτέλειας της κομμουνιστικής και επαναστατικής Αριστεράς και την πρακτική συνύπαρξης με την κεντροαριστερά σε εκλογικά μέτωπα και κυβερνητικά σχήματα, έχουν αφήσει ανοιχτό πεδίο στην ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας από τα Πέντε Αστέρια.
Αρνητικά ήταν τα αποτελέσματα στις εκλογές της 4ης Μάρτη για την ιταλική Αριστερά, δηλαδή ένα φάσμα από τους Ελεύθερους και Ίσους (ΕΙ) των πρώην ηγετικών στελεχών του Δημοκρατικού Κόμματος (ΔΚ) μέχρι την επαναστατική Αριστερά. Αν και υπάρχει ένα στοιχείο αυθαιρεσίας σε αυτή την προσέγγιση, πρέπει να πούμε ότι μέχρι πριν δέκα χρόνια όλες αυτές οι δυνάμεις συμμετείχαν στην κεντροαριστερή συμμαχία που ανέδειξε τη δεύτερη κυβέρνηση Πρόντι (2006-2008), η οποία κατέρρευσε από τη φθορά που της προκάλεσε η αντιλαϊκή της πολιτική.
Το μόνο σχήμα που μπήκε στη βουλή είναι και το πιο δεξιό, οι ΕΙ, που με 1.109.198 ψήφους και 3,4% εξασφάλισαν 14 βουλευτές και 4 γερουσιαστές. Προέρχονται από την αποχώρηση της «αριστερής» πτέρυγας του ΔΚ το οποίο περνά σοβαρή κρίση. Επικεφαλής είναι ο πρόεδρος της προηγούμενης Βουλής, Πιέτρο Γκράσο, ενώ κεντρικά πρόσωπα είναι ο πρωθυπουργός στην εποχή των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στην Γιουγκοσλαβία, Μάσιμο Ντ’ Αλέμα, ο Λουίτζι Μπερσάνι, πρώην γραμματέας του ΔΚ και η Λάουρα Μποντρίνι, απερχόμενη πρόεδρος της Γερουσίας. Στις περιφερειακές εκλογές του 2017 στήριξαν τον υποψήφιο του ΔΚ στο Λάτιο, την περιφέρεια της Ρώμης, ενώ από τους 5 ευρωβουλευτές των ΕΙ, οι 4 συμμετέχουν στους Σοσιαλιστές και μία στην Ευρωαριστερά. Δέχτηκαν σοβαρές πιέσεις μετεκλογικά, καθώς έθεταν ως στόχο τους μια νέα κεντροαριστερή κυβερνητική συμμαχία, αφήνοντας ανοιχτό ουσιαστικά το θέμα της συνεργασίας με το ΔΚ ή ακόμη και τα Πέντε Αστέρια.
Ο σχηματισμός Potere al Popolo (Εξουσία στο Λαό – ΕΛ), που συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία του μπλογκ «Je so’ pazzo» («Είμαι τρελός») μέσα από συνελεύσεις, συσπείρωσε την Κομμουνιστική Επανίδρυση, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, μια μετεξέλιξη των Ιταλών Κομμουνιστών, της δεξιάς διάσπασης της Επανίδρυσης στη δεκαετία του 1990, το Δίκτυο Κομμουνιστών, την Αντικαπιταλιστική Αριστερά (4η Διεθνής), το CARC (μαοϊκοί), τα σοσιαλιστικά σχήματα Ριζοσπαστικό Σοσιαλιστικό Κίνημα και Σοσιαλιστική Αναγέννηση και το τοπικιστικό Κόμμα του Νότου. Τον πλαισίωσαν, επίσης, αγωνιστές από κοινωνικά κινήματα, από τις τάξεις των αλληλέγγυων στους πρόσφυγες, καθώς και από το αντιφασιστικό και το περιβαλλοντικό μέτωπο.
Οι αποστάσεις που τήρησε από τον κυβερνητισμό και την κεντροαριστερά προκάλεσαν μια επίθεση σε βάρος του με την κατηγορία του σεχταρισμού. Η προεκλογική εκστρατεία ήταν μια πολιτική εξόρμηση ανάδειξης μιας αριστερής γραμμής σε κρίσιμα μέτωπα, όπως η εργασία, το προσφυγικό και ο αντιφασισμός, κόντρα στην κεντροαριστερή συναίνεση που άνοιξε το δρόμο στην ακροδεξιά και μετατόπισε σε συντηρητικές θέσεις ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό και την κοινωνία. Παρόλα αυτά, όπως επισημαίνουν και αρκετοί συντελεστές της προσπάθειας, δεν ανέδειξε πολιτικούς στόχους που θα μπορούσαν να δικαιώσουν τα συνθήματά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν πήρε θέση ρήξης και εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, τη στιγμή που τα Πέντε Αστέρια, αλλά και η Δεξιά δημαγωγούσαν ασύστολα πάνω στο θέμα της ευρωζώνης. Εξάλλου, η βασική οργανωμένη συνιστώσα, η Επανίδρυση, είναι μέλος του φιλο-ΕΕ Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ. Σημειώνεται, επίσης, ότι είχε αναφορές σε Κόρμπιν και Μελανσόν.
Πρακτικά, η ΕΛ με 319.094 ψήφους και 1,1% έμεινε εκτός βουλής. Έτσι η Επανίδρυση μένει πάλι χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, μετά την αποτυχία του 2013 της Επανάστασης των Πολιτών υπό τον Ιγκρόια, πρώην δικαστή με δράση ενάντια στη μαφία, που πήρε 2,2%, αλλά και το 2008 της Αριστεράς-Ουράνιο Τόξο, μιας ετερόκλητης συμμαχίας χωρίς κομμουνιστική αναφορά που πήρε 3%. Η σχετική επιτυχία της «Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα», με το 4% το 2014, ακυρώθηκε από τους ξεχωριστούς δρόμους των 3 ευρωβουλευτών (ΕΙ, Επανίδρυση και ανεξάρτητη) και κυρίως από την πολιτική εξέλιξη του ίδιου του Τσίπρα. Επενδύοντας τα πάντα στη φυσιογνωμία των εκλογικών σχημάτων, η Επανίδρυση δεν ξεπέρασε την κρίση που προκάλεσε η στήριξη για δεύτερη φορά κεντροαριστερής κυβέρνησης το 2006.
Τέλος, το ΚΚ, που συνδέεται με το ΚΚΕ και προέρχεται από διάσπαση των Ιταλών Κομμουνιστών, εξασφάλισε 106.182 ψήφους και 0,3%, ενώ 29.176, ενώ 0,08% πήρε το ψηφοδέλτιο «Για μια Επαναστατική Αριστερά» των τροτσκιστικών οργανώσεων ΚΚ των Εργαζομένων, που έχει σχέσεις με το ΕΕΚ, καθώς και η «Αριστερά, Τάξη, Επανάσταση».
