του Διονύση Ελευθεράτου
Είναι οι «τελευταίοι σπασμοί» της Χρυσής Αυγής;
Όχι, δυστυχώς δεν είναι…
Η κτηνώδης επιδρομή των χρυσαυγιτών στη «Φαβέλα» μόνο «κεραυνός εν αιθρία» δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί. Είχαν ήδη πυκνώσει οι επιθέσεις των νεοναζί και μάλιστα με επιμονή σε συγκεκριμένες περιοχές, όπως ο Ασπρόπυργος, ο Πειραιάς κλπ.
Πριν από κάμποσο καιρό, πολλοί ερμήνευαν τα κτυπήματα της Χρυσής Αυγής ως «τελευταίους σπασμούς» ενός τέρατος, που σιγά-σιγά ξεψυχά. Ενός τέρατος ανήμπορου να αντέξει τα συντριπτικά στοιχεία που ξεπηδούν από τις δικαστικές αίθουσες. Που αντιμετωπίζει εσωτερική κρίση. Που μετρά κάμποσα αποχωρούντα στελέχη, μερικά κλειστά γραφεία και ελάχιστους τρόπους να αμβλύνει τα προβλήματα τα οποία προκαλεί στην λειτουργία του το γεγονός ότι κάθονται στο εδώλιο τα «πρωτοπαλίκαρα» των άνω διαζωμάτων της ιεραρχίας.
Είναι όμως φανερό, πλέον, πως τα χαρακτηριστικά, η διάρκεια και η επιμονή της δραστηριότητας της ΧΑ δεν προδίδουν «τελευταίους σπασμούς». Γιατί; Διότι, απλούστατα, δεν έχουν αρθεί οι πολιτικοί και κοινωνικοί λόγοι για τους οποίους το μόρφωμα αυτό αναπτύχθηκε κι αποθρασύνθηκε. Οι λειτουργικές δυσχέρειες ασφαλώς και αποτελούν σημαντική παράμετρο. Όχι, όμως, καθοριστική. Η μαχητικότητα της ΧΑ, δηλαδή η συνέχεια στη δράση και η συνέπεια στα εγκληματικά έως και δολοφονικά χαρακτηριστικά του ακτιβισμού της, ουδέποτε υπήρξε άσχετη ή ανεπηρέαστη από τον πάσης φύσεως «περίγυρο». Οτιδήποτε κάνει τους Χρυσαυγίτες συμβατούς «με το κλίμα», τους ενθαρρύνει, τους αποχαλινώνει. Κι αυτό επενεργεί δραστικότερα από το αν διατηρείται ή όχι η «κανονική» διαδικασία στην έγκριση και εκτέλεση των «επιχειρήσεων», υπό συνθήκες δίωξης σε βάρος του υψηλόβαθμου στελεχικού δυναμικού της οργάνωσης.
Η «εσωτερική» ιδιότητα της ΧΑ, ως πειθαρχημένου στρατού, ουδόλως σημαίνει ότι η οργάνωση είναι πολιτικά «στεγανοποιημένη». Όποιος τυχόν πιστεύει κάτι τέτοιο, είναι σαν να θεωρεί ότι δεν έγινε μαχητικότερη εξαιτίας, για παράδειγμα, της… αντιγραφής που έκανε στο πρόγραμμά της η ΝΔ το 2012, τότε που ο Σαμαράς ζητούσε «ανακατάληψη των πόλεων», τερματισμό της «τυραννίας» των μεταναστών και απαλλαγή των παιδικών σταθμών (!) από το «πλήθος» των αλλοδαπών παιδιών. Και, κακά τα ψέματα, ο σημερινός περίγυρος παρέχει άφθονο κουράγιο στους τραμπούκους-εγκληματίες της. Ο μνημονιακός όλεθρος συνεχίζει ακατάπαυστα να ρημάζει ζωές και μάλιστα με τη σφραγίδα μιας πολιτικής δύναμης που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή. Το «κέντρο βάρους» της πολιτικής ζωής μετατοπίζεται δεξιότερα. Στην Ευρώπη νομιμοποιούνται, ποικιλοτρόπως, ρατσιστικές και εχθρικές προς τους μετανάστες-πρόσφυγες αντιλήψεις και πρακτικές — από την Ουγγαρία και την Αυστρία έως τη Γαλλία. Σε όλα αυτά, ήλθε να προστεθεί και η εθνικιστική –λόγω ΠΓΔΜ– έξαψη της τελευταίας περιόδου.
Τα επί μέρους συμπεράσματα και τα «δια ταύτα» είναι κάμποσα, αλλά ας καταλάβουμε καλά το βασικό: Η Χρυσή Αυγή έχει «πολιτικό αέρα» για να ανασάνει κι ας είναι στριμωγμένη στα σχοινιά, από δικαστικής πλευράς. Δεν θα αρκέσουν για την ήττα της μερικές δικαστικές αποφάσεις. Ούτε κατά διάνοια…
