Ελευθέριος Απεργόπουλος
Απεργιακή κινητοποίηση έσπασε τον τσαμπουκά της εργοδοσίας
Ανάμεσα σε βιομηχανικά κτίρια, στην οδό Πειραιώς, στέκει ένα διαφορετικό «εργοστάσιο». Πρόκειται για το πολυκατάστημα Factory Outlet, στο οποίο δουλεύουν εκατοντάδες εργαζόμενοι του εμπορίου. Την Κυριακή 14/1, μέρα πανελλαδικής απεργίας στο εμπόριο, έξω από αυτό το «εργοστάσιο» βρέθηκαν δεκάδες μέλη σωματείων, εργατικών συλλογικοτήτων, συνελεύσεων γειτονιάς και εργατικών λεσχών, στα πλαίσια του καλέσματος του Συντονιστικού Δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.
Το «βαρύ» κρύο δυσκόλευε τον πολύωρο αποκλεισμό, η «θερμοκρασία» όσων βρέθηκαν στην απεργιακή περιφρούρηση όμως «ανέβαινε» ώρα την ώρα, όσο αντάμωναν οι κινήσεις των αγωνιστών με τις σκέψεις, τη διάθεση και τα ερωτήματα των εκατοντάδων εργαζόμενων που περίμεναν έξω από τον χώρο δουλειάς τους. Οι εντολές των διευθυντών –το πολυκατάστημα περιέχει πάνω από 100 brands, δηλαδή καταστήματα-μάρκες– ήταν σαφείς: Οι εργαζόμενοι να περιμένουν απ’ έξω μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες για να πιάσουν δουλειά. Κάποιοι σε κοντινά καφέ, κάποιοι σε αυτοκίνητα, οι περισσότεροι έξω στο παρκινγκ, ξεροσταλιάζοντας στο κρύο.
Η κινητοποίηση δεν έγινε τυχαία στο Factory. Η ίδια εταιρεία –ιδιοκτησίας του ομίλου Folli Follie– έσπασε την αργία στις 2 Ιανουαρίου, όταν τα καταστήματα ήταν κλειστά λόγω της λειτουργίας τους τις Κυριακές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, διαφημίζοντας επιθετικά αυτή την κίνηση. Πρόσφεραν, μάλιστα, δωρεάν πρωινό στους «ιθαγενείς της κατανάλωσης» για να τσιμπήσουν… Αυτή την Κυριακή δεν τα κατάφεραν. Οι πόρτες κλεισμένες με τα πανό των συλλογικοτήτων, οι αλυσίδες πυκνές μπροστά στις εισόδους. Το πιο σημαντικό όμως ήταν οι συζητήσεις, τα πηγαδάκια με τους εργαζόμενους, οι ενημερώσεις των σωματείων και των άλλων αγωνιστών για τα δικαιώματα, για τα σχέδια των εργοδοτών για άνοιγμα των καταστημάτων 36 Κυριακές – με τον ψηφισμένο το καλοκαίρι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ νόμο. Για τον αγώνα που γίνεται μερικά χρόνια τώρα, μία στην Ερμού, μία στις γειτονιές και αλλού για να κρατήσουμε την Κυριακή σχόλη και δική μας μέρα. Ο πάγος έσπασε, το κλίμα ζεστάθηκε από τις αυθόρμητες ομιλίες των εργαζομένων – γυναικών κατά μεγάλη πλειοψηφία. «Δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν από το να χαζεύουν σώβρακα και φανέλες κυριακάτικα;», έλεγε και ξαναέλεγε μια εμποροϋπάλληλος φωναχτά. Μερικές εργαζόμενες με αποφασιστικότητα είπαν: «Δεν φεύγουμε, θα κάτσουμε εδώ με τα παιδιά» και ήρθαν πίσω από τα πανό. Πηγαδάκια και κουβέντες στη συνέχεια: «Δεν έχουν δικαίωμα να μας κρατούν έξω στο κρύο να περιμένουμε τόσες ώρες. Να βγει αντιπροσωπεία να τους πούμε ότι φεύγουμε. Δεν είμαστε ιδιοκτησία τους, είμαστε εκτός χώρου δουλειάς»…
Συνθήματα και συζήτηση, παγωνιά και ζεστασιά μαζί. Ανάσα εργατικής αξιοπρέπειας και καύσιμα για σκέψη ήταν αυτή η απεργιακή Κυριακή. Όταν σκέφτεσαι ότι μια κυβέρνηση που στο όνομά της έχει την αριστερά, βάζει τους εργαζόμενους να δουλεύουν 36 Κυριακές και ταυτόχρονα τους κόβει το δικαίωμα να κηρύσσουν απεργία, τότε τα πράγματα δεν είναι μόνο πολύ σοβαρά αλλά απαιτούν άλλη ποιότητα και άλλες απαντήσεις. Τα ραντεβού ανανεώθηκαν. Την άλλη φορά όλοι μαζί. Μπορούμε.
