ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΗΚΑΣ*
Διανύουμε ήδη τη δεύτερη βδομάδα κατάληψης της Πολυτεχνικής Ξάνθης. Από την αρχή της χρονιάς ήρθαμε αντιμέτωποι με το οξυμένο ζήτημα της σίτισης (μη λειτουργία λέσχης), καθώς υπουργείο Παιδείας και Ίδρυμα Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης (ΙΝΕΔΙΒΙΜ) και διοίκηση αποποιούνταν κάθε ευθύνη. Μέσα από το Σύλλογο Οικότροφων κάναμε, μία σειρά από συνελεύσεις, πορείες και κινητοποιήσεις στα όργανα διοίκησης, στο διάστημα των οποίων μπορέσαμε να επεξεργαστούμε βαθύτερα το ζήτημα και να αναζητήσουμε το πώς θα απαντήσουμε. Ποιοτική τομή των συνελεύσεων αυτών το γεγονός ότι κατακτήσαμε μια άλλου τύπου αμεσοδημοκρατική λειτουργία με κοινά αγωνιστικά πλαίσια που διαμορφώνονταν βάσει της κουβέντας από την πλειοψηφία του σώματος μέσα στη Γενική Συνέλευση.
Παράλληλα με αυτό, στην Αρχιτεκτονική ξεκίνησε ένας γύρος «άτυπων» Συνελεύσεων, με αντίστοιχα χαρακτηριστικά, γύρω όμως από ένα άλλο οξυμένο πρόβλημα, αυτό του κλεισίματος του Αναγνωστηρίου και της μεταφοράς της Αρχιτεκτονικής σε αυτό, χωρίς να πληροί τις κατάλληλες προδιαγραφές. Όλος αυτός ο πλούτος συζητήσεων και διεργασιών, ο τρόπος που κατακτήσαμε να συζητάμε και να αποφασίζουμε ήρθε τελικά και αναζωογόνησε και τον Σύλλογο Φοιτητών (στην Ξάνθη υπάρχουν ο Σύλλογος Φοιτητών, ενιαίος και για τις 5 σχολές της Πολυτεχνικής και ο Σύλλογος Οικοτρόφων), ο οποίος μετά από δυόμισι χρόνια κατάφερε να συνεδριάσει με τεράστια μαζικότητα και να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις. Κατάφερε ήδη να έχει κάποιες δεσμεύσεις από τη Σύγκλητο, κυρίαρχα στο κομμάτι της Αρχιτεκτονικής. Επιπλέον κλιμακώνει, αναγνωρίζοντας την ανάγκη σύνδεσης του αγώνα του με άλλους συλλόγους (κάλεσμα σε Πανελλαδική Ημέρα Δράσης 11/12) και την ανάγκη ύπαρξης παράλληλα με τις κινητοποιήσεις δομής αλληλεγγύης, στην κατεύθυνση να εμπλέξει και ένα ευρύτερο δυναμικό στο δρόμο της συλλογικής διεκδίκησης. Μπορεί να βρισκόμαστε εν μέσω κινητοποιήσεων, αλλά σίγουρα οφείλουμε να εξετάσουμε το παράδειγμα της Ξάνθης, το πώς δηλαδή σε μια δύσκολη περίοδο για το φοιτητικό κίνημα ένας σύλλογος καταφέρνει να συνεδριάζει και να κινητοποιείται τόσο μαζικά και δυναμικά και να πετυχαίνει νίκες, από την σκοπιά της επανακατάκτησης των συλλογικών μας οργάνων, από τη σκοπιά σε τελική ανάλυση της αναζωπύρωσης του ίδιου του φοιτητικού συνδικαλισμού.
* μέλος του σχήματος της ΕΑΑΚ Ενωτικής Πρωτοβουλίας Ανεξάρτητων
Αριστερών «Λεγεωνάριοι-Κουρσάροι»
