της Μαριάννας Τζιαντζή
Όταν κοιτάζουμε γύρω μας, «δεν βλέπουμε πια ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό», είχε πει ο Αλέκος Φλαμπουράρης. «Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πρόσωπα ξεχωριστά, αποφασισμένα… νέους γεμάτους όνειρα», έλεγε προεκλογικά, το 2004 ,ο Γιώργος Παπανδρέου.
Όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης κοιτάζει γύρω του και βλέπει μόνο το φόβο και την ανομία. Βλέπει αντιεξουσιαστές να καίνε, να λεηλατούν την Αθήνα και μετά να καταφεύγουν στο άσυλο του πανεπιστημίου. Βλέπει αναρίθμητους πρώην κατάδικους, «ωφελημένους» από το νόμο Παρασκευόπουλου, να έχουν ξεχυθεί στην πόλη, να ληστεύουν, να σκοτώνουν, μέχρι και να σιδερώνουν με καυτό σίδερο γιαγιάδες (δηλαδή βλέπει όλο το αστυνομικό δελτίο). Βλέπει τον Ρουβίκωνα να αλωνίζει, βλέπει τους Τέσσερις Ιππείς της Αποκάλυψης. Κρίνοντας από την πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή για το θέμα της ασφάλειας, θα υποθέταμε ότι ο Κυριάκος ζει σε μια φτωχική πολυκατοικία, κάπου μεταξύ Αχαρνών και Λιοσίων.
Όμως ο Αλέξης Τσίπρας κοιτάζει γύρω του και βλέπει τουρίστες να έχουν πλημμυρίσει την Αθήνα. Αυτή ήταν η απάντησή του στη «ρητορική του φόβου» του κ. Μητσοτάκη. Φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός ζει κάπου ανάμεσα σε Σύνταγμα, Θησείο και Μοναστηράκι, γιατί κάτω από το αυλάκι της Ομόνοιας μόνο ταλαίπωρους μετανάστες βλέπει κανείς και όχι ανέμελους τουρίστες.
Οι πολιτικοί κοιτάζουν γύρω τους και, από τη μεγάλη εικόνα της πραγματικότητας, τσιμπάνε και βλέπουν ό,τι εξυπηρετεί το προπαγανδιστικό τους αφήγημα. Κάλπες και δημοσκοπήσεις βλέπει ο Μητσοτάκης, τον εαυτό του να παραμένει ανενόχλητος στο θρόνο της κυβερνητικής εξουσίας βλέπει ο Τσίπρας.
