της Μαριάννας Τζιαντζή
Η αναφορά στο «Όχι» του ’40 μοιάζει φέτος να περιορίζεται στις παρελάσεις και στις σχολικές γιορτές, στις εθιμοτυπικές κομματικές ανακοινώσεις και στις μπαγιάτικες ελληνικές ταινίες που προβάλλονται στην ΕΡΤ. Ακόμα και το ζήτημα του σημαιοφόρου μαθητή που τώρα αναδεικνύεται μέσω κλήρωσης και όχι με βάση τους βαθμούς έχει ξεθυμάνει και ας είχε προκληθεί τόσος (τεχνητός) θόρυβος.
Ειδικά φέτος έχουν λιγοστέψει, σχεδόν έχουν εξαφανιστεί οι αναφορές στο ΕΑΜ και στην πλατιά λαϊκή ενότητα που είχε επιτευχθεί στη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Την εποχή του κινήματος των πλατειών, πολλοί αναφέρονταν στην ανάγκη για ένα «νέο ΕΑΜ» ή πίστευαν ότι κάτι τέτοιο βρισκόταν στα σπάργανα. Σήμερα, αντί για ένα νέο ΕΑΜ, έχουμε «Συριζανέλ», έναν όρο που περισσότερο θυμίζει απορρυπαντικό, παρά κυβερνητική συμμαχία.
Ας θυμηθούμε την αγανάκτηση που είχαν εκφράσει οι συνήθεις υπερπατριώτες στις 28 Οκτωβρίου του 2014, όταν στη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης στο Χαλάνδρι ακούστηκε από τα μεγάφωνα η μουσική ενός παραδοσιακού ρωσικού τραγουδιού, της «Κατιούσας» στην οποία στηρίχτηκε ο ύμνος του ΕΛΑΣ. Φέτος ό,τι κι αν ακουστεί, λίγοι θα αγανακτήσουν, αφού το κύριο θέμα στις καθημερινές συζητήσεις είναι είτε ο φόνος της εφοριακής υπαλλήλου στο νεκροταφείο είτε το βίντεο του Ρουβίκωνα με τον γιατρό του Ευαγγελισμού.
Το αναιμικό ενδιαφέρον για το ΕΑΜ έχει σχέση με τη διάψευση των ελπίδων αλλά και τη φθορά που έχει υποστεί η Αριστερά, κυβερνώσα και μη, μετά την κωλοτούμπα του 2015. Ξένο ρούχο μοιάζει το ΕΑΜ στο σώμα των κυβερνώντων, είτε φοράει γραβάτα ο Τσίπρας είτε όχι.
