Η Βρετανία έζησε μια εκλογική αναμέτρηση που θύμισε στην ταραχώδη δεκαετία του ’70. Από την εποχή του πολέμου των Φόκλαντ-Μαλδίβων και την ιστορική απεργία των ανθρακωρύχων είχε να ζήσει η χώρα τόσο έντονη πόλωση και πολιτικοποίηση. Η συντριπτική πλειονότητα του καλλιτεχνικού κόσμου της χώρας στάθηκε στο πλευρό του ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν.
της Βίκυς Παπαδοπούλου
Ο Τζέρεμι Κόρμπιν μπορεί να στοχοποιήθηκε από το βρετανικό συντηρητικό κατεστημένο ως «ακραίος» αλλά στην πορεία αποδείχτηκε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Το πιο σημαντικό του επίτευγμα είναι ότι έπεισε μεγάλα τμήματα της νεολαίας και της εργατικής τάξης της χώρας ότι εκφράζει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό από τους συντηρητικούς αντιπάλους του. Αρχικά το βρετανικό ροκ κατεστημένο αντιμετώπισε το νέο ηγέτη των εργατικών με επιφύλαξη. Ο Νόελ Γκάλαχερ των Oasis, που είχε στηρίξει στη δεκαετία του ’90 τους Νέους Εργατικούς του Τόνι Μπλερ, είπε ότι δεν του πάει καρδιά να ψηφίσει συντηρητικούς αλλά πρόσθεσε ότι δεν τον εμπνέει ιδιαίτερα ο …«κομμουνισμός» (!) που εκφράζει ο Τζέρεμι Κόρμπιν. Ο αδερφός του (και πρώην τραγουδιστής της μπάντας) Λίαμ ήταν πιο ανοιχτός και δήλωσε ότι θα ψηφίσει Εργατικούς σε κάθε περίπτωση και αφιέρωσε στη νίκη του Κόρμπιν το τραγούδι «Changes» (Αλλαγές) του αείμνηστου Ντέιβιντ Μπάουι. Αντίθετα ο Τομ Γιορκ των Radiohead, απογοητευμένος από το Μπρέξιτ, χαρακτήρισε καταστροφικές και τις δύο επιλογές και τάχθηκε υπέρ της αποχής. Παράλληλα, ο Τομ Γιορκ συγκρούστηκε με τον πρώην αρχηγό των Pink Floyd Ρότζερ Ουότερς που εγκάλεσε τους Radiohead για την επιλογή των τελευταίων να παίξουν στο Ισραήλ σπάζοντας το καλλιτεχνικό μποϊκοτάζ κατά του απαρτχάιντ.
Ο διάσημος βρετανός ηθοποιός Ράσελ Μπραντ στο παρελθόν είχε δηλώσει ότι δεν τον εκφράζει κανένα από τα δύο καθεστωτικά κόμματα και πως υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί κάτι νέο σε αριστερή κατεύθυνση. Ο Ράσελ –που δηλώνει κομμουνιστής– είχε κατέβει σε πορεία συμπαράστασης στον ελληνικό λαό κατά τη διάρκεια του ελληνικού δημοψηφίσματος. Τώρα τάχτηκε ανοιχτά υπέρ του Τζέρεμι Κόρμπιν, τον οποίο θεωρεί «τίμιο αγωνιστή» σε αντίθεση με τους προκατόχους του στην ηγεσία του κόμματος. Υπέρ του Κόρμπιν τάχθηκε ακόμα και ο αμφιλεγόμενος ποιητής της βρετανικής ποπ Μόρισεϊ, τον οποίο χαρακτήρισε έξυπνο άνθρωπο σε αντίθεση με την αδίστακτη Μέι η οποία «στηρίζει το κυνήγι της αλεπούς και τη θανάτωση των ζώων». Η λίστα των καλλιτεχνών που ολοένα και πιο ενεργά έπαιρναν θέση υπέρ του Κόρμπιν τις τελευταίες εβδομάδες ολοένα και μεγάλωνε. Ο σπουδαίος Πολ Γουέλερ έδωσε συναυλίες υπέρ των Εργατικών. Ο ίδιος ο Τζέρεμι Κόρμπιν μάλιστα άνοιξε τη συναυλία των Libertines πριν λίγους μήνες ξαφνιάζοντας το κοινό. Ο Κόρμπιν κέρδισε τους περισσότερους αλλά όχι όλους. Αρκετοί δήλωσαν τη συμπάθειά τους για τον Κόρμπιν αλλά και με επιφυλάξεις για το κόμμα του οποίου ηγείται.
Οι «απογοητευμένοι σοσιαλιστές» Manic Street Preachers συνέχισαν να ασκούν κριτική στους Εργατικούς για την εμπλοκή τους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στο Ιράκ, τη στάση τους απέναντι στους πρόσφυγες και τη συνεχιζόμενη στήριξη στις πολεμικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
To πρόβλημα στην παραπαίουσα μουσική βιομηχανία της χώρας είναι ότι το βάρος πέφτει σχεδόν εξ ολοκλήρου σε καλλιτέχνες-κατασκευασμένα προϊόντα που προκύπτουν από τηλεοπτικά σόου, τους οποίους οι μάνατζερ συμβουλεύουν να μην «παίρνουν θέση» σε αμφιλεγόμενα ζητήματα. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο Νόελ Γκάλαχερ, μετά τους Arctic Monkeys και τους Libertines, που εμφανίστηκαν πριν μια δεκαετία, δεν υπάρχουν πια μεγάλα ροκ συγκροτήματα της εργατικής τάξης, ενώ οι δισκογραφικές δεν ενδιαφέρονται πλέον.
