της Δανάης Μαραγκουδάκη
Μετά τις δύο εκλογικές νίκες των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) στα κρατίδια του Σάαρλαντ και του Σλέσβιχ-Χόσταϊν, η σημερινή αναμέτρηση στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία -που θεωρείται προπύργιο των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) τα τελευταία 50 περίπου χρόνια- αποτελεί την τελευταία και πιο αξιόπιστη πρόβα τζενεράλε ενόψει των ομοσπονδιακών εκλογών του ερχόμενου Σεπτεμβρίου. Το συγκεκριμένο κρατίδιο, άλλωστε, είναι το πολυπληθέστερο της χώρας, ενώ είναι επίσης γνωστό ως «η Ελλάδα της Γερμανίας», καθώς έχει τα υψηλότερα επίπεδα παιδικής φτώχειας και το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας.
Υπενθυμίζεται ότι και στα δύο παραπάνω κρατίδια που έχουν διεξαχθεί φέτος εκλογές, η CDU κατάφερε να αυξήσει τα ποσοστά της, ενώ το SPD τα είδε να μειώνονται, «κόβοντας» τα φτερά που είχε δώσει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης η επιλογή του Μάρτιν Σουλτς ως υποψήφιου καγκελάριου. Ταυτόχρονα, φαίνεται ότι η Μέρκελ κατάφερε επιτέλους να οριοθετήσει και τη δυναμική της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), που απειλούσε να «αφαιμάξει» εκατομμύρια ψήφους από το κόμμα της.
Στην περίπτωση, λοιπόν, που η CDU καταφέρει να «κλέψει» και στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία την πρωτιά από το SPD, τότε θα είναι πλέον αδιαμφισβήτητο ότι το κόμμα της γερμανίδας καγκελαρίου, συνεχίζει να κυριαρχεί απολύτως στο πολιτικό σκηνικό. Εκφράζοντας ουσιαστικά το πιο ισχυρό τμήμα του γερμανικού και συνολικά του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και προωθώντας μια «σκληρή» γραμμή, η οποία συνεχίζει να ηγεμονεύει στο εκλογικό σώμα μιας χώρας η οποία έχει εθιστεί στον τίτλο του «πρωταθλητή» και στη σχετική ευημερία σε σύγκριση με τα όσα συμβαίνουν στις περισσότερες εταίρους της στην ΕΕ.
Πίσω από την εντυπωσιακή «επιστροφή» της Μέρκελ κρύβεται, αναμφίβολα, μια ισχυρή γερμανική αστική τάξη, η οποία απεχθάνεται τα ρίσκα και τις αλλαγές πολιτικής κατεύθυνσης, ειδικά σε μία περίοδο κρίσης συνολικά στην ΕΕ. Σε αυτό το γεγονός οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, και η αδυναμία του Σουλτς (μέχρι στιγμής, τουλάχιστον) να δώσει ώθηση πρωτιάς στους Σοσιαλδημοκράτες, θυμίζοντας περισσότερο μια αδιέξοδη και ηττημένη εκδοχή και συνιστώσα του συστήματος που έχει έρθει από το παρελθόν. Μέχρι και το βρετανικό περιοδικό Εκόνομιστ, αναλύοντας την δημοσκοπική πτώση του Σουλτς, σχολίασε ότι μπορεί να φταίει το γεγονός ότι σε μία προεκλογική του συγκέντρωση ακουγόταν από τα μεγάφωνα το «I’ve got the power» του 1990…
Είναι μάλλον σαφές, λοιπόν, πως η Μέρκελ συνεχίζει να αντιπροσωπεύει την βασική επιλογή του γερμανικού κεφαλαίου, που επιδιώκει να συνεχίσει την κυριαρχία του στην Ευρώπη. Σε συνδυασμό δε με την εκλογή του Μακρόν στην προεδρία της Γαλλίας, ευελπιστεί ότι ο γαλλογερμανικός άξονας θα ενισχυθεί περαιτέρω, με το Βερολίνο να αποτελεί αναμφίβολα το πρώτο «βιολί», χωρίς αναγκαστικά να το διατυμπανίζει.
Ο τελευταίος λόγος, βεβαίως, ανήκει στην κάλπη, που μένει να φανεί εάν θα δικαιώσει τους δημοσκόπους (όπως στη Γαλλία) ή θα τους διαψεύσει. Σημειώνεται ότι στις περισσότερες έρευνες η διαφορά ανάμεσα σε CDU και SPD κινείται σταθερά στις 7-8 μονάδες, ενώ η AfD και η Αριστερά «μάχονται» για την τρίτη θέση με ποσοστά γύρω στο 10%. Αντιθέτως, κάμψη εμφανίζουν οι Πράσινοι, που φτάνουν να κινούνται στα ίδια επίπεδα με τους Φιλελεύθερους (FDP) οι οποίοι δείχνουν ότι θα ξαναμπούν στη Βουλή.
