του Γιώργου Λαουτάρη
Μια ασάφεια πλανιέται ακόμη γύρω από την Πλεύση Ελευθερίας, τον πολιτικό φορέα που ιδρύθηκε πριν σχεδόν ένα χρόνο, στις 19 Απριλίου 2016: Οι ιδεολογικές του αναφορές, η πολιτική του φυσιογνωμία, η μετωπική του πολιτική, η εσωτερική του λειτουργία, όλα μοιάζουν τόσο ακαθόριστα και ρευστά όσο και η γενική αντίθεση στο Μνημόνιο. Για την ακρίβεια, όλα δείχνουν να εκπορεύονται και να ερμηνεύονται από τη μιντιακή παρουσία της Ζωής Κωνσταντοπούλου και πολύ λίγων στον αριθμό στενών συνεργατών της.
Η εκρηκτική προσωπικότητα της Ζωής, που αγαπήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης έστω κι αν προβλήθηκε ως γραφικότητα, σε συνδυασμό με το αναμφισβήτητα θετικό της πέρασμα από την προεδρία της Βουλής (στο πλαίσιο βέβαια διάφορων αυταπατών περί των δυνατοτήτων του κοινοβουλευτισμού που τελικώς κατέπεσαν με πάταγο) δημιούργησε ένα προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο. Η αποτυχία της Λαϊκής Ενότητας να εισέλθει στη Βουλή, στο ψηφοδέλτιο της οποίας συμμετείχε η Ζωή Κωνσταντοπούλου στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, οδήγησε και την ίδια σε αναζήτηση νέων πρωτοβουλιών.
Όπως ανέφερε σε πρόσφατη συνέντευξή της στην Εφημερίδα των Συντακτών, «η Πλεύση Ελευθερίας είναι μια μάχη, ένα κίνημα απελευθέρωσης της χώρας και των ανθρώπων, όχι άλλο ένα κόμμα». Και πρόσθεσε ότι «την συγκροτούμε με κινηματικές δράσεις και έμπρακτες πρωτοβουλίες και όχι με γραφειοκρατικούς μηχανισμούς». Η αλήθεια είναι όμως ότι αυτό το «κίνημα» δεν κατέβηκε σε καμία απεργιακή συγκέντρωση ούτε και στήριξε κάποια μαζική πρωτοβουλία, από τις μάλλον λίγες που οργανώθηκαν τον τελευταίο χρόνο. Οι κοινές δράσεις, η συμμετοχή σε κινητοποιήσεις, η δραστηριοποίηση σε χώρους εργασίας, οτιδήποτε δηλαδή προϋποθέτει συνεργασία ή συμμετοχή, προφανώς δεν βρίσκονται στο πρόγραμμα.
Αντιθέτως, η δραστηριότητα της Πλεύσης Ελευθερίας περιορίστηκε στο Facebook και στις προσωπικές παρεμβάσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου με διάφορες αφορμές (τηλεοπτικές συνεντεύξεις, παράσταση σε δικαστήρια, παρουσία σε εκδηλώσεις στο εξωτερικό). Τα μόνα που μάθαμε για τον φορέα αυτό από τους δημιουργούς του δεν ήταν κάποιο προγραμματικό συνέδριο ή η συγκρότηση μιας Κεντρικής Επιτροπής, αλλά οι καταγγελίες για προδοσίες και οι διαγραφές διαφωνούντων στελεχών, φαινόμενα μάλλον εκφυλιστικά για έναν νέο σχηματισμό.
Όταν ο Γιώργος Σταματόπουλος της ΕΦΣΥΝ ρώτησε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου για την αρχηγοκεντρική φυσιογνωμία της Πλεύσης, η επικεφαλής περιορίστηκε να απαντήσει ότι «η ηγεσία σημαίνει ευθύνη, όχι εξουσία» και ότι «η δική μου ευθύνη είναι να εγγυηθώ ότι θα βρει έκφραση και δικαίωση αυτή η τεράστια πλειοψηφία του λαού μας». Ο ρόλος των ηγετών στην ιστορία είναι ένα ανοιχτό ζήτημα σε ερμηνείες και αναγνώσεις. Όμως στην Ελλάδα του 2017 είναι βέβαιο πλέον ότι μια προσωπικότητα από μόνη της δεν αρκεί για να φέρει τη μεταμνημονιακή άνοιξη.
