του Γιώργου Παυλόπουλου
Έφαγε ή όχι χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό της Γαλλίας ο Φρανσουά Φιγιόν προκειμένου να αμείβεται με δεκάδες χιλιάδες ευρώ η σύζυγός του, την οποία είχε προσλάβει ως συνεργάτη του, αλλά ποτέ δεν εμφανίστηκε στη συγκεκριμένη θέση; Διατηρεί μυστικές σχέσεις με την Γουόλ Στριτ και το χρηματιστικό κεφάλαιο ο Εμανουέλ Μακρόν; Η δε Μαρίν Λεπέν χρησιμοποίησε παρατύπως μέρος των παχυλών επιδοτήσεων της Ευρωβουλής για να προσλάβει ένα σωματοφύλακα και μία υπεύθυνη για το συντονισμό του επιτελείου της; Τα ερωτήματα αυτά κυριαρχούν στα γαλλικά ΜΜΕ λιγότερο από δύο μήνες πριν τον πρώτο γύρο των κρίσιμων προεδρικών εκλογών, καλύπτοντας ουσιαστικά την όποια συζήτηση γύρω από τις βασικές πολιτικές θέσεις των τριών βασικών (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) αντιπάλων. Μάλιστα, η ναυαρχίδα του εγχώριου Τύπου, η Λε Μοντ, έφτασε να χαρακτηρίσει την υποψήφια του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου απειλή για το κράτος-δικαίου όχι εξαιτίας του κηρύγματος μίσους κατά των προσφύγων και των αλλόθρησκων ή της απαίτησής της να δρουν ανεξέλεγκτα τα μέλη της αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών αλλά επειδή αρνήθηκε να παρουσιαστεί ενώπιον του ανακριτή… Προφανώς, η υπεροχή της σκανδαλολογίας έναντι της πολιτικής αντιπαράθεσης δεν αποτελεί γαλλική …παραξενιά. Κάτι ανάλογο, άλλωστε, συνέβη πρόσφατα και στις ΗΠΑ, όταν το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρημάτων που πρόβαλαν και των κατηγοριών που αντάλλαξαν Τραμπ και Κλίντον δεν αφορούσε τις θέσεις τους για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική, αλλά το κατά πόσο είναι πνευματικά και σωματικά ικανοί να ασκήσουν τα καθήκοντα του προέδρου της υπερδύναμης, εάν φοροδιέφυγαν ή όχι στο παρελθόν, καθώς και την ευθύνη τους για τη διαρροή εμπιστευτικών ή απόρρητων πληροφοριών προς τα ΜΜΕ και τους κάθε λογής εχθρούς της χώρας. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην Ιταλία, όπου το πολιτικό θερμόμετρο αρχίζει να παίρνει φωτιά, ο «εμφύλιος» στους Δημοκρατικούς κλιμακώνεται και οι εκλογές μπορεί να προκηρυχθούν ανά πάσα στιγμή. Απόδειξη τα όσα συμβαίνουν στη Ρώμη — εκεί όπου η προσκείμενη στον Γκρίλο φέρελπις και νεαρά δήμαρχος εξελέγη με σημαία της την καταπολέμηση της διαφθοράς και τώρα ανακαλύπτει ότι τα επιχειρήματά της γίνονται μπούμερανγκ που την απειλεί άμεσα.
Φυσικά, δεν υποτιμούμε τη σοβαρότητα των παραπάνω σκανδάλων, η αποκάλυψη των οποίων μαρτυρά τόσο τον σκληρό ανταγωνισμό στις γραμμές της αστικής τάξης όσο και το γεγονός ότι οι εκπρόσωποί της είναι σχεδόν στο σύνολό τους βουτημένοι στον βούρκο της διαπλοκής με το κεφάλαιο και τους θεσμούς του. Πρέπει, ωστόσο, να σημειώσουμε πως η τάση μετατροπής της αστικής πολιτικής σε σήριαλ του επιπέδου «Τόλμη και Γοητεία» αποτελεί μια ακόμη απόδειξη για την έκταση και τη σοβαρότητα της κρίσης στην οποία έχει βυθιστεί, καθώς και για την ουσιαστική ταύτιση των παραδοσιακών της εκπροσώπων στα βασικά ζητήματα.
