Η αντικαπιταλιστική Αριστερά απέναντι στην κρίση της ΕΕ
Απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου, την αντιδραστική επιλογή των «πολλών ταχυτήτων» που επιβάλλει ο αστικός ανταγωνισμός και την όπισθεν στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα, πατάμε το «γκάζι» της ρήξης και της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης.
Αφιέρωμα του Πριν με αφορμή τα 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ.
Γράφουν: Δημήτρης Γρηγορόπουλος, Δημήτρης Δεσύλλας, Δέσποινα Κουτσούμπα, Γιώργος Κρεασίδης, Βασίλης Μηνακάκης, Γιώργος Παυλόπουλος, Ελένη Τριανταφυλλοπούλου, Άρης Χατζηστεφάνου.
Ευρωπαϊκή Κοινότητα: Οικοδόμημα του κεφαλαίου, από τα γενοφάσκια της
Στις «ταχύτητες» της αντίδρασης, πατάμε το «γκάζι» της ρήξης
Στα 60χρονα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 25 Μαρτίου δεν θα σβήσουν κεράκια. Δεν υπάρχει περιθώριο για πανηγυρισμούς. Οι ελπίδες των λαών από το ευρωπαϊκό όνειρο έχουν σβήσει πια. Η επέτειος σφραγίζεται από τη σοβαρότερη και βαθύτερη κρίση που έχει γνωρίσει το πιο φιλόδοξο εγχείρημα καπιταλιστικής ολοκλήρωσης στην παγκόσμια ιστορία. Οι καταιγίδες του Brexit και του φυγόκεντρων τάσεων, των εντεινόμενων αντιθέσεων και ανταγωνισμών, κλονίζουν σύγκορμο το ευρωπαϊκό σκαρί. Η απάντηση που δίνουν εκείνοι οι οποίοι το έχουν σχεδιάσει και κατασκευάσει εξαρχής δεν είναι να το βυθίσουν, αλλά να το οχυρώσουν και να πετάξουν το «έρμα», συνθλίβοντας τις εργατικές κατακτήσεις, τις λαϊκές δημοκρατικές ελευθερίες, τα δικαιώματα των πιο αδύναμων και των προσφύγων. Διαλύοντας, ταυτόχρονα, τις αυταπάτες περί ίσων δικαιωμάτων ανάμεσα στους …καπετάνιους και το απλό πλήρωμα.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι στην ΕΕ και την ευρωζώνη, που παραμένουν άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους, παρά την επικείμενη θεσμοθέτηση των «ταχυτήτων» η επόμενη ημέρα θα είναι σκοτεινή και παγωμένη για την κοινωνική πλειοψηφία, που θα παραμείνει εγκλωβισμένη στα αμπάρια, τραβώντας κουπί. Η καταθλιπτική εικόνα του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους της ευρωπαϊκής Αριστεράς, κομμουνιστικής αναφοράς και μη, η οποία επί δεκαετίες υποτάσσεται συνειδητά στην ευρωλαγνεία, που αρνήθηκε ή φοβήθηκε να σηκώσει το γάντι της ρήξης με την ΕΕ, κάνει το τοπίο ακόμη πιο μελαγχολικό.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, ο μαζικός και πολιτικός αγώνας για την αντικαπιταλιστική ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ αποκτά κυριολεκτικά χαρακτήρα ζωής ή θανάτου. Απέναντι στα τανκς του κεφαλαίου, δεν αρκούν οι …στρακαστρούκες. Οι αυταπάτες περί «προοδευτικής μεταρρύθμισης» οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή. Ο δισταγμός, η αντίσταση σε δόσεις, η σταδιοποίηση της ρήξης και η παραπομπή της σύγκρουσης σε κάποιο απώτερο «κόκκινο μέλλον», όχι απλώς δεν φέρνουν αποτέλεσμα αλλά συνιστούν σοβαρά πολιτικά λάθη.
