του Μάκη Γεωργιάδη
Την ευκαιρία να κάνει επίδειξη της ακραιφνούς νεοφιλελεύθερης χυδαιότητας, που βασίζεται στο σλόγκαν «και μέσα κι έξω μιλάμε στην ίδια γλώσσα», είχε ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας τόσο κατά την επίσκεψή του στη Γερμανία όσο και στο ελληνικό Κοινοβούλιο, όπου το κόμμα του είχε καταθέσει ερώτηση για θέματα δημόσιας ασφάλειας και τάξης και στην οποία απάντησε ο πρωθυπουργός την Παρασκευή. Η αλήθεια είναι πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι απολύτως κατανοητός. Και κατά το δικό του μότο, είναι απολύτως κατανοητός και μέσα και έξω. Το συμβόλαιο κοινωνικής κατεδάφισης, το οποίο αυτάρεσκα διαφημίζει υπό τον κωδικό «βαθιές τομές και μεταρρυθμίσεις», ακόμη και πριν αυτές να ζητηθούν από τους δανειστές, δεν είναι δα και καινοφανές. Η οικογένεια Μητσοτάκη έχει πλήρη γνώση και πλούσια τεχνογνωσία για το τι ακριβώς σημαίνει κοινωνικός κανιβαλισμός. Ακόμη και αν έχουν περάσει 27 ολόκληρα χρόνια από το 1990, όταν και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Κωνστίνος Μητσοτάκης, όχι μόνο οι ζοφερές μνήμες της πολιτικής του είναι ζωντανές, αλλά και οι πληγές στο κοινωνικό σώμα ολοένα και βαθαίνουν με τη συμβολή ασφαλώς και την αμέριστη αρωγή όλων των επόμενων κυβερνήσεων έως και τη σημερινή. Δεν προκαλεί λοιπόν και ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες του με την Άνγκελα Μέρκελ και τον Σόιμπλε αυτό που παρουσίασε ως πρόταση της ΝΔ για την έξοδο από την κρίση είναι τα μικρότερα πλεονάσματα της τάξης του 1,5%, τα οποία όμως θα επιτευχθούν εφόσον εφαρμοστούν πλήρως και ακόμη και πριν την ώρα τους οι μεταρρυθμίσεις, διότι αυτές οι καθυστερήσεις, σύμφωνα πάντα με το αφήγημά του, είναι η αιτία της κακοδαιμονίας και της παρατεινόμενης κρίσης.
Έχει ενδιαφέρον το γεγονός πως η ΝΔ εξαπολύει μύδρους εναντίον της πολιτικής των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όταν η ίδια ως κυβέρνηση έκανε τα ίδια και χειρότερα. Ωστόσο, αυτό αποκαλύπτει με ωμότητα το αποκρουστικό πρόσωπο μιας πολιτικής η οποία στα μυαλά των ηγετικών της στελεχών δικαιώνεται επειδή από την ανάποδη εφαρμόζει τα ίδια και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο όνομα μιας «Αριστεράς» η οποία μάλιστα παίζει το χαρτί της «κοινωνικής ευαισθησίας και των ταξικών προσήμων υπέρ των αδυνάτων». Το ζήτημα ανάγεται από ζήτημα πολιτικής σε θέμα «αποτελεσματικότητας». Οι «δεξιές» μεταρρυθμίσεις θα είναι αποτελεσματικές και θα οδηγήσουν στην «ανάπτυξη», ενώ ο κοινωνικός Αρμαγεδδών με το «ταξικό πρόσημο» και το «αριστερό επίχρισμα» είναι καταστροφικός, σύμφωνα με τον Κυρ. Μητσοτάκη. Επιπλέον, η Ντόρα Μπακογιάννη, της ιδίας πολιτικής οικογενείας, υποστηρίζει ότι οι καθυστερήσεις στη διαπραγμάτευση και στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης αλλά και η υστέρηση των μεταρρυθμίσεων είναι και ποινικά κολάσιμες. Φυλακή, λοιπόν, να πηγαίνουν οι αρνητές των μνημονίων και όσοι απλώς καθυστερούν να υπογράψουν θανατικές καταδίκες ελέω μνημονίων!
Με δημοσκοπικό αέρα και προβάδισμα έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης «δίνει τα ρέστα» του συναγωνιζόμενο σε σκληρότητα ακόμη και τους πιο ακραίους κύκλους των δανειστών. Η επιτάχυνση των «μεταρρυθμίσεων», την οποία ζητά η ΝΔ, συνεπάγεται νέα σφαγή μισθών και συντάξεων, απολύσεις σε Δημόσιο και κλείσιμο επιχειρήσεων, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και όλα όσα με πλήρη …επιτυχία (και κυριολεκτούμε) έχουν γίνει έως τώρα για το κεφάλαιο. Σε αυτό το σκηνικό παίζεται και το παιχνίδι του νέου δικομματισμού στο οποίο κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ανταγωνίζονται ξεδιάντροπα για το ποιος θα είναι ο καλύτερος και πιο αφοσιωμένος μαθητής των «θεσμών» και των δανειστών. Ποιος θα σφαγιάσει και ποιος θα βιάσει καλύτερα. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ με «αριστερή ευαισθησία», «ταξικό πρόσημο» και ευελιξία, η δε ΝΔ με αμεσότητα και σκληρότητα, αποτελεσματικά και …χωρίς αναισθητικό!
Αν για κάτι πρέπει να υπερηφανεύεται ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι τόσο το βιογραφικό του, το οποίο διαφημίζει συχνά πυκνά, αλλά ο γεγονός ότι δεν ντρέπεται καθόλου. Αντίθετα, απολαμβάνει να δηλώνει και να είναι ένας δοκιμασμένος αιματοπότης, τόσο που ώρες ώρες να νομίζει κανείς πως επάξια θα ξεπεράσει τον πατέρα του.
