ΜΑΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ – ΑΡΩΝΗΣ
Το 4ο συνέδριο της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση τη βρίσκει να διανύει το 21ο έτος απ’ την ίδρυσή της, ως μετεξέλιξη της ΚΝΕ – ΝΑΡ. Η ανταρσία της ΚΝΕ το ’89 ήρθε να διαψεύσει τα αφηγήματα για το «τέλος της ιστορίας» και να χαράξει έναν διαφορετικό δρόμο από εκείνον της απογοήτευσης και της συναίνεσης. Την εποχή που κατέρρεε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και οι «από πάνω» ξεχύθηκαν για να πείσουν ότι οι ιδέες του κομμουνισμού διαψεύστηκαν και ότι η ανάγκη της κοινωνίας να ζήσει χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση δεν είναι ρεαλιστική, η ίδρυση του ΝΑΡ και μετέπειτα της νΚΑ άνοιξαν πανιά κόντρα στο ρεύμα. Η φιλοδοξία για την επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής στρατηγικής και της επαναστατικής θεωρίας, η προσπάθεια οργάνωσης της πληττόμενης νεολαίας και των εργαζόμενων σε κίνημα ανατροπής, αλλά και η βαθιά πεποίθηση ότι μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα απ’ το μέλλον της εκμετάλλευσης που μας ετοιμάζει ο σαπισμένος καπιταλισμός είναι οι αφετηρίες της στράτευσης σε ένα ριζικά διαφορετικό σχέδιο για την αριστερά και την κοινωνία μέχρι και σήμερα.
Στην ανάπτυξη αγώνων, στις ανατροπές και τους σεισμούς του μέλλοντος ιδιαίτερος είναι ο ρόλος της νεολαίας. Όχι τυχαία, η πληττόμενη νεολαία είχε ρόλο μπροστάρη και πυροδότη στις μεγάλες επαναστάσεις και εξεγέρσεις της ιστορίας. Η πληττόμενη νεολαία έχει εξάλλου άμεση σχέση με το μέλλον, αφού οι αλλαγές και οι αναδιαρθρώσεις θα πλήξουν άμεσα το μέλλον της νέας γενιάς. Σήμερα η νέα εργατική βάρδια είναι αυτή που πλειοψηφικά δουλεύει σε συνθήκες ελαστικής εργασίας και επισφάλειας, στις περιόδους που κάνει διάλειμμα απ’ την ανεργία. Αυτή η συνθήκη από κοινού με το ριζοσπαστισμό μεγάλων κομματιών της νεολαίας, αλλά και τη δυνατότητα ανάπτυξης μαχητικών αγώνων από μια γενιά που δεν έχει στιγματιστεί από την απογοήτευση που γέννησαν οι ήττες της προηγούμενης, δείχνουν ότι είναι διαρκές στοίχημα για τις δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς να πρωτοστατήσει η νέα γενιά στις μάχες της εποχής μας, προκειμένου να είναι νικηφόρες.
«Η νεολαία πρέπει να διδάσκεται από την πείρα και την ταξική στοχοπροσήλωση της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, ενώ ταυτόχρονα η κομμουνιστική οργάνωση πρέπει να υποδέχεται την ορμή και την καινοτόμο σκέψη της νέας γενιάς» αναφέρεται στις θέσεις της 4ης Συνδιάσκεψης της νΚΑ. Σε αυτή τη λογική και με βάση την κριτική αποτίμηση της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος συγκροτήθηκε η νΚΑ ως αυτοτελής κομμουνιστική οργάνωση, που παρεμβαίνει στη νέα εργατική βάρδια με τα εργαλεία της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Και από τη συγκρότησή της μέχρι σήμερα έχει συμβάλει στην ανάπτυξη αγώνων και στην οργάνωση του νεολαιίστικου κινήματος, παρά τις όποιες αδυναμίες της, επειδή ποτέ δεν επέλεξε την απομόνωση. Αντίθετα, πάντα διάλεγε το δρόμο της φωτιάς. Η δημιουργία της ΕΑΑΚ έφερε τα πάνω – κάτω στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη μιας μαχητικής αντικαπιταλιστικής πτέρυγας που πρωτοστάτησε σε μαζικούς και μαχητικούς αγώνες, στο κίνημα του 2006-2007, στον αγώνα για την ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου το 2011, στο κίνημα για την ανατροπή του σχεδίου Αθηνά το 2012. Η συμμετοχή και συνεισφορά στο εργατικό κίνημα, στο αντιπολεμικό κίνημα, στη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 οδήγησαν στη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία είχε πρωτοπόρο ρόλο σε μεγάλους αγώνες όπως οι πλατείες και στο αντιφασιστικό κίνημα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, αλλά επίσης είχε και έχει καθοριστική συμβολή σε μικρούς καθημερινούς αγώνες σε γειτονιές και χώρους δουλειάς, από κοινού με τα εγχειρήματα της Attack, της Λάντζας, των εργατικών λεσχών κ.α.
Αξιοποιώντας αυτό το παρελθόν, το 4ο συνέδριο της νΚΑ έρχεται να περιγράψει ένα αναγκαίο σχέδιο για να σηκωθούμε «λίγο ψηλότερα», για να μετατραπούν τα συμπεράσματα που έχει βγάλει η νεολαία απ’ τα συμπυκνωμένα γεγονότα των τελευταίων χρόνων σε ριζοσπαστικό ρεύμα αγώνα και για να μετασχηματιστεί η αγωνιστική διάθεση σε οργανωμένη πάλη για την ανατροπή κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου, αλλά και για τη χάραξη ενός σύγχρονου οράματος για την κομμουνιστική απελευθέρωση. Η διακήρυξη της νΚΑ που γράφτηκε πριν από 20 και κάτι χρόνια έγραφε : «”Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο να κρύβουν της προθέσεις τους” έλεγε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο πριν από 150 χρόνια. “Οι νέοι δεν πρέπει να μασάνε τα λόγια τους” λέμε εμείς. Είμαστε με την κοινωνική απελευθέρωση και όχι με την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». Στην περίοδο της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης η κομμουνιστική απελευθέρωση δεν είναι απλά ένα σύνθημα, αλλά ο μόνος τρόπος να βγούμε απ’ τη βαρβαρότητα. Γιατί δεν είναι απλή φιλοδοξία, αλλά πραγματική δυνατότητα: «Νέοι αγωνιζόμαστε και νέοι θα νικήσουμε!»
