ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο διάλογος μαζί με το κοινό πρόγραμμα και την ενιαία πολιτική δράση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενοποιούν σε ανώτερο επίπεδο την ιδεολογική συγκρότηση και την πολιτική της δράση ώστε να προωθεί τους τακτικούς και στρατηγικούς στόχους της.
Το εγχείρημα πολιτικών αντικαπιταλιστικών ρευμάτων να συγκροτήσουν το συμμαχικό σχήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως έναν απ’ τους βασικούς όρους για την ευόδωσή του προϋποθέτει τον καλοπροαίρετο και δημιουργικό διάλογο όχι μόνο για τις διαφορετικές, αλλά ακόμη και για τις αντίθετες απόψεις. Ο διάλογος μαζί με το κοινό πρόγραμμα και την ενιαία πολιτική δράση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενοποιούν σε ανώτερο επίπεδο την ιδεολογική συγκρότηση και την πολιτική της δράση ώστε να προωθεί τους τακτικούς και στρατηγικούς στόχους της. Η αναβάθμιση αυτών των όρων, άρα και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προϋποθέτει σεβασμό της εργατικής δημοκρατίας, ως κοινής οργανωτικής πολιτικής και ηθικής αρχής. Οι ιδεολογικοπολιτικές αντιθέσεις πρέπει να συζητούνται ανοιχτά, να μη συγκαλύπτονται (κουκουλώνονται), με αμοιβαίο σεβασμό της άποψης του άλλου και ειλικρινή προσπάθεια σύγκλισης, στο βαθμό φυσικά που οι αντιθέσεις δεν είναι αγεφύρωτες. Ο όρος του σεβασμού, της αντικειμενικής κριτικής και όχι της παραχάραξης της άποψης του άλλου, εμφανώς παραβιάζεται σε άρθρο που δημοσιεύεται στο περιοδικό της ΟΚΔΕ Σπάρτακος (Σπάρτακος, Νο 122-123, Νοέμβρης 2016, σελ. 59-66). Εκτιμώντας ο αρθρογράφος ότι το εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ παραμένει σε μεγάλο βαθμό στάσιμο πολιτικά και οργανωτικά μετά από οκτώ χρόνια ύπαρξης, θεωρεί ότι αυτή η στασιμότητα «οφείλεται κυρίως στις αγκυλώσεις των δύο μεγαλύτερων συνιστωσών του», του ΝΑΡ και του ΣΕΚ. Ειδικά για το ΝΑΡ θεωρεί ως βασική αιτία των αγκυλώσεών του την αδυναμία του να κάνει μια συνολική αποτίμηση του σταλινισμού και των ολέθριων επιπτώσεών του στο εργατικό κίνημα, κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Μάλιστα, για να χαρακτηρίσει το ΝΑΡ χρησιμοποιεί τον όρο «σταλινογενής κεντρισμός». Ο όρος αυτός χαρακτηρίζει σήμερα τις διασπάσεις, κατά τον αρθρογράφο, των σταλινικών κομμάτων προς τ αριστερά μετά την κατάρρευση των γραφειοκρατικών καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης. Αυτές οι οργανώσεις υιοθετούν επιλεκτικά επεξεργασίες του επαναστατικού μαρξισμού, χωρίς όμως να ολοκληρώνουν την πορεία προς αυτόν. Επικαλείται μάλιστα μιαν έκφραση του Λ. Τρότσκι ότι «οι οργανώσεις αυτές τρέφονται απλώς από τα ψίχουλα που πέφτουν απ’ το τραπέζι του επαναστατικού μαρξισμού». Ευγνωμονώντας την ΟΚΔΕ για τα λίγα ψιχουλάκια επαναστατικού μαρξισμού που αφήνει και για μας, τους πτωχοπρόδρομους του μαρξισμού, δεν μπορούμε παρά να επισημάνουμε την προκλητική στρέβλωση του χαρακτήρα και των θέσεων του ΝΑΡ, τόσο χοντροκομμένη που δεν μπορεί να οφείλεται σε άγνοια πολυδημοσιευμένων και σε άπειρες περιπτώσεις διατυπωμένων θέσεών του για το σταλινικό φαινόμενο και την καθοριστική συμβολή του στον εκφυλισμό των γραφειοκρατικών εκμεταλλευτικών κοινωνιών της Ανατολής. Αυτές οι θέσεις του ΝΑΡ έχουν εκτεθεί σε μπροσούρα («Για τη φύση και το χαρακτήρα των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού»), στις θέσεις των συνεδρίων του, στην Προγραμματική Διακήρυξή του, σε άρθρα και μελέτες. Αντί του επαναστατικού βερμπαλισμού άλλων οργανώσεων και της διασπαστικής τάσης που χαρακτηρίζει τον τροτσκιστικό χώρο, το ΝΑΡ όχι μόνον απορρίπτει το σταλινογενές μοντέλο του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (εξ ου και τα εισαγωγικά), όχι όμως και τις όποιες κατακτήσεις, όπως η απόδειξη της δυνατότητας επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, αλλά έχει αναλάβει μαζί με άλλες δυνάμεις και αγωνιστές πρωτοβουλία για την ίδρυση του κομμουνιστικού φορέα της εποχής μας.
Σοφιστική και κακοπροαίρετη είναι η κριτική του αρθρογράφου για την προγραμματική επεξεργασία του ΝΑΡ περί του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Παραδέχεται ότι η επεξεργασία της θεωρίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού επιτρέπει να ξεπεραστούν οριστικά οι θεωρίες των σταδίων και της εξάρτησης που αποτέλεσαν για πολλά χρόνια τη στρατηγική αντίληψη των παραδοσιακών κομμουνιστικών κομμάτων. Παράδοξα όμως και αντιφατικά απαξιώνει την αντίληψη του ΝΑΡ για τα δεινά που επιφέρει ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός, εκτιμώντας ότι «αποτελεί μια μάλλον περιορισμένη συμβολή στον ιδεολογικό εξοπλισμό του κινήματος των εργαζομένων που, έτσι κι αλλιώς, βιώνουν καθημερινά τις ολέθριες συνέπειες της κρίσης»!
Δεν αρκεί όμως η βίωση απ’ τον εργάτη των δεινών του καπιταλισμού. Για ν’ αναπτυχθεί η επαναστατική συνείδηση, είναι αναγκαία η συμβολή της επαναστατικής θεωρίας. Απροσδόκητος εμπειρισμός απ’ τον αρθρογράφο που αναγορεύει τον εαυτό του και το πολιτικό ρεύμα του αυθεντικό εκφραστή του επαναστατικού μαρξισμού…
Η σοφιστική μεθοδολογία του απογειώνεται όταν ασκεί κριτική στη θέση του ΝΑΡ για την ΕΕ. Ισχυρίζεται ότι η θέση του ΝΑΡ για την ΕΕ αποδεικνύει «ότι η αντίληψη των σταδίων διατρέχει υποδόρια τη λογική του». Επ’ αυτού επιχειρηματολογεί ισχυριζόμενος ότι το ΝΑΡ συνδέει την αποδέσμευση απ’ την ΕΕ με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, με την «ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων προς όφελος της χώρας και του λαού»! Ισχυρίζεται λοιπόν ότι μ’ αυτό τον τρόπο έμμεσα το ΝΑΡ υιοθετεί ένα στάδιο καπιταλιστικής οικονομικής ανάπτυξης προ της σοσιαλιστικής επανάστασης, που δεν αποτελεί βήμα μετάβασης προς την επανάσταση, αλλά βήμα ανάσχεσης της επανάστασης. Πολλοί, από δεξιά και αριστερά, παρανοούν και διαστρεβλώνουν το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης του ΝΑΡ. Η αλήθεια είναι ότι το ΝΑΡ επιδιώκει τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης του λαού όχι με την ανάδειξη μιας αριστερής κυβέρνησης, που διαχειριζόμενη το σύστημα, υποτίθεται ότι θα εξασφαλίσει μια φιλολαϊκή καπιταλιστική ανάπτυξη. Απεναντίας, το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στοχεύουν στην ανάπτυξη των δυναμικών αγώνων του λαού, ώστε να εξασφαλίζεται η ανάταξη του βιοτικού επιπέδου και των δικαιωμάτων του. Για παράδειγμα, η κατάληψη και διεύθυνση εγκαταλειμμένων ή πτωχευμένων επιχειρήσεων απ’ τους εργάτες, με απεύθυνση στην κοινωνία για συνδρομή, αλλά και με την αγωνιστική διεκδίκηση το κράτος της προβλεπόμενης στήριξης συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη, κυρίως προς όφελος των εργαζομένων αλλά και των καταναλωτών.
Και εν κατακλείδι, σχετικά με την έξοδο απ’ την ΕΕ αλλά και όλους τους στόχους του αντικαπιταλιστικού προγράμματος το ΝΑΡ έχει διευκρινίσει ότι το πρόγραμμά του δεν θα πραγματωθεί εν όλω στον καπιταλισμό, πράγμα που θα προϋπέθετε όντως «αριστερή κυβέρνηση» και στάδιο καπιταλιστικής διαχείρισης. Απεναντίας, θα λυθούν προβλήματα, όπου ωριμάσουν και νικήσουν οι αγώνες. Τα υπόλοιπα θα λυθούν στην αντικαπιταλιστική επανάσταση και στην πορεία της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.
