του Θανάση Σκαμνάκη
Έχουν περάσει αρκετές ημέρες από το συμβάν. Αλλά όσες και να περάσουν η επικαιρότητα και η σημασία του, όχι μόνο συμβολική αλλά και ουσιαστική, είναι ιδιαίτερη για μας. Ή, τουλάχιστον, πρέπει να είναι. Δεν έχει νόημα να ξεκινήσω από την προϊστορία της υπόθεσης και τα όσα συνέβησαν στο μακρινό 2002. Αλλά, αν δεις το σήμερα, μπορείς να καταλάβεις καλύτερα τις τρύπες που άνοιξαν στο μέλλον εκείνες οι εποχές. Εν προκειμένω, μία από εκείνες τις τρύπες μας απειλεί. Μπορεί το νομικό σύστημα να ορίζεται κατά περίσταση με βάση ειδικές πολιτικές σκοπιμότητες; Όποτε έγινε κάτι τέτοιο στην ελληνική κοινωνία, είτε εξέφραζε, είτε προετοίμαζε ανώμαλα καθεστώτα και έκτακτα μέτρα εις βάρος του λαού και του λαϊκού κινήματος.
Με πρώτα θύματα τις πολιτικές δυνάμεις και τους ανθρώπους της Αριστεράς. Οπότε, η Αριστερά έχει κάθε λόγο να είναι και να δείχνει ευαίσθητη απέναντι σε παρόμοια φαινόμενα, ακόμα κι αν δεν είναι –προς το παρόν– ο άμεσος αποδέκτης. Μεταξύ της 17 Νοέμβρη (και του Δημ. Κουφοντίνα) και των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς υπάρχουν πολλά μέτρα κενού. Όμως, αυτός δεν είναι λόγος να μην εξεγερθεί εναντίον τόσο κατάφωρων παραβιάσεων. Ο Δ. Κουφοντίνας είναι στη φυλακή 14 χρόνια. Ήδη, εδώ και 7 χρόνια έχει δικαίωμα να παίρνει άδεια από τη φυλακή. Του το αρνούνται. Του ζητούν να κάνει δήλωση μετανοίας. Κι όσο δεν κάνει τον τιμωρούν, δεν του δίνουν άδεια. Την προηγούμενη βδομάδα είχε ανακοινωθεί εκδήλωση-συζήτηση για το θέμα στη Νομική σχολή, δηλαδή το ναό της Νομικής επιστήμης. Οι θεράποντες της επιστήμης συγκλητικοί αποφάσισαν να κλείσουν τη σχολή και η θεραπεύουσα την Αριστερά κυβέρνηση έστειλε διμοιρίες ΜΑΤ για να …προφυλάξουν τη σχολή και την επιστήμη.
Πολλοί στην Αριστερά, ιδιαίτερα τη ριζοσπαστική, υποστηρίζουν, νομίζω σωστά, πως το νομικό σύστημα είναι ένα προϊόν της αστικής κυριαρχίας, κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες και τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Αυτή είναι η μία όψη. Η άλλη, πως είναι, επίσης, αποτέλεσμα σκληρών αγώνων και κάθε κατάκτηση είναι συχνά προϊόν αιματηρών αναμετρήσεων και πάντα υπό την απειλή αναίρεσής της. Οπότε, για την Αριστερά δεν φτάνει να αποκαλύπτει την περί νομιμότητας αυταπάτη, αλλά να υπερασπίζεται και ό,τι έχει κατακτηθεί. Διαφορετικά, κινδυνεύει να πέσει στα κενά που η ίδια δεν φρόντισε να καλύψει.
