της Ελένης Μπαρμπαλιά
Με δύο χρόνια ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, οι συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων παραμένουν εξοντωτικές και απάνθρωπες
Ο μυθιστορηματικός θανατοποινίτης στον Ταξιδιώτη τ’ ουρανού του Ιρλανδοαμερικανού συγγραφέα Τζακ Λόντον φώναζε μέσα από το κελί της απομόνωσης στις αρχές του περασμένου αιώνα: «Ποτέ δεν είχα γνωρίσει μεγαλύτερη βαναυσότητα από αυτήν του σημερινού σωφρονιστικού μας συστήματος». Την ίδια φράση φωνάζουν, προσπαθώντας να σπάσουν την γενικευμένη κοινωνική σιωπή, οι κρατούμενοι των σημερινών ελληνικών φυλακών, εκεί που ο θάνατος είναι αργός και βασανιστικός για κρατούμενους με βαριές αναπηρίες και χρόνια πάσχοντες. Τι κι αν η χώρα μας είναι μέσα στις 97 χώρες του πλανήτη που έχουν καταργήσει την εσχάτη των ποινών. Τουλάχιστον μία φορά το μήνα, ένας κρατούμενος με σοβαρά προβλήματα υγείας περνάει το κατώφλι της εξόδου του κολαστηρίου τυλιγμένος σε ένα λευκό σεντόνι. Βασική αιτία η ολοκληρωτική πολλές φορές έλλειψη κατάλληλης φαρμακευτικής και θεραπευτικής αγωγής για χρόνια πάσχοντες.
Δύο χρόνια στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που πάλαι πότε οργάνωνε κινηματικές δράσεις συμπαράστασης για τους κρατούμενους των φυλακών της χώρας, οι συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων συνεχίζουν να είναι το ίδιο εξοντωτικές και απάνθρωπες.
Ας φρεσκάρουμε λίγο την πολιτική μνήμη των σημερινών κυβερνώντων γύρω από το θέμα. Το 2008, επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, ο Γιάννης Θεωνάς εκ μέρους της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει ανάμεσα στους 15 άμεσους πολιτικούς στόχους του κόμματος και το στόχο της ριζικής μεταρρύθμισης του σωφρονιστικού συστήματος, συντάσσοντας και Χάρτη δικαιωμάτων των κρατουμένων!
Και για να μην αφήσουμε τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ να σφυρίζουν αδιάφορα για να προσφέρουν νέο προεκλογικό σανό ελπίδας στους κάθε λογής κατατρεγμένους της χώρας, ας θυμίσουμε ότι ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης, Κ. Χατζηδάκης, στις 31/12/07 σε σχετικό με τις φυλακές δελτίο τύπου εξέφρασε την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να τριπλασιαστεί σταδιακά ο αριθμός των θεραπευμένων γυναικών από τα ναρκωτικά στο τμήμα απεξάρτησης, ενώ δεσμευόταν ότι σύντομα το νοσοκομείο κρατουμένων και το ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού θα υπαχθούν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Στις 25/1/08 στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία αναφέρεται ότι οι κρατούμενοι με έιτζ του νοσοκομείου κρατουμένων των φυλακών Κορυδαλλού συνεχίζουν για τέταρτη ημέρα την απεργία πείνας και αρνούνται τη λήψη αντιρετροϊκών φαρμάκων, ζητώντας μεταξύ άλλων να σταματήσουν οι απελάσεις αλλοδαπών οροθετικών κρατουμένων, στις χώρες των οποίων δεν εφαρμόζεται η αντιρετροϊκή θεραπεία, και να χορηγούνται καλύτερης ποιότητας και μεγαλύτερες ποσότητες φαγητού.
Το 2009, η γιατρός του απεργού πείνας Θ. Ηλιόπουλου κάνει έκκληση για τη ζωή του απεργού, καταγγέλλοντας ότι οι εργαστηριακές εξετάσεις του έχουν ουσιαστικά χαθεί αφού δεν βρίσκονται στη διάθεση των γιατρών του, θέτοντας προ των ευθυνών τους το «ιατρικό» προσωπικό και τη διεύθυνση των φυλακών αλλά και την τότε ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Το 2011, φυλακίζεται ηλικιωμένος 72 ετών με αλτσχάιμερ για επαιτεία και κρατείται στο ίδιο κελί με βαρυποινίτες. Το 2014, η πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων στηρίζει την απεργία ασθενών κρατουμένων και καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 27/2/14, καταγγέλλοντας την τροπολογία Αθανασίου που ευαγγελίζεται αποσυμφόρηση φυλακών παρ’ όλο που οι προβλεπόμενες εξαιρέσεις καθιστούν κενή περιεχομένου την εν λόγω διάταξη.
Και φτάνουμε στον Απρίλιο του 2015, όπου ψηφίζεται η διάταξη Παρασκευόπουλου με την οποία προβλέπεται η αποφυλάκιση των κρατουμένων με ποσοστό αναπηρίας άνω του 67%. Το νέο όμως πλαίσιο «κολλάει» αφού δικαστές που αντίκειται στο εν λόγω μέτρο το καθιστούν ανενεργό. Η δικαστική εξουσία δείχνει το πιο απεχθές της πρόσωπο, ενώ στις περιπτώσεις Νoor 1 και Νoor 2 σφυρίζει αδιάφορα χορεύοντας στο ρυθμό αιμοσταγών αφεντικών.
Κρατούμενος σε πρόσφατη συνέντευξή του στην ηλεκτρονική εφημερίδα parapolitika.gr αναφέρει ότι 1 γιατρός και 1 νοσηλευτής καλύπτουν επί 12άωρο τις ανάγκες όχι μόνο βαριά πασχόντων αλλά και όλων των κρατουμένων στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Από τον Δεκέμβριο του 2015 έως τον Ιούνιο του 2016, έχουν σημειωθεί 7 θάνατοι κρατουμένων λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας σε συνδυασμό με την τραγική έλλειψη φαρμάκων και θεραπειών που απαιτούνται από τα ιατρικά πρωτόκολλα.
Η διαδικτυακή σελίδα Καμία μητέρα-κανένα μωρό στη φυλακή στέλνει κραυγή αγωνίας δηλώνοντας ότι οι κρατούμενες είναι αποφασισμένες να αγωνιστούν για να μετατραπεί η φυλάκιση μανάδων με παιδιά έως οκτώ ετών σε «κατ’ οίκον περιορισμό». Στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, οι κρατούμενοι μέσα από τη σελίδα Κολαστήριο Κορυδαλλού στέλνουν το μήνυμα: «Μας φυλακίζουν βάσει νόμου. Ωστόσο ο νόμος δεν ισχύει για αποφυλάκιση. 30 βαριά ασθενείς με αναπηρία άνω του 67% παραμένουν στο κολαστήριο».
Χαρακτηριστική η φωνή της αγωνίστριας πρώην κρατούμενης Σ.Κ. : «Στον αγώνα που κάνουμε για καλύτερες συνθήκες στα λεγόμενα καταστήματα κράτησης μα και για απόδοση δικαιοσύνης… η Θέμις … αποχώρησε από την Ελλάδα… προσπαθούμε να την επαναπατρίσουμε… πολλά εμπόδια. Αντί απαντήσεων από το υπουργείο λαμβάνουμε… μεταγωγές… ψυχολογικό πόλεμο… τρομοκρατία». ΕΜΙΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ..προσπαθούμε να την επαναπατρισουμε..πολλά εμπόδια)…..αντί απαντήσεων από το υπουργείο. …..λαμβάνουμε μεταγωγες…ψυχολογικό πόλεμο….. αδιαλλαξία………..τρομοκρατία……Ξεθαφτηκαν παλιές τακτικές που παραπέμπουν σε χουντικές συμπεριφορές………Λάθος κινήσεις υπουργέ. ………..να σας θυμίσω λοιπόν, μια που γυρίζετε πίσω και ένα παλιό ρητό που λέει………ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ….
