της Μαριάννας Τζιαντζή
Μέχρι σήμερα ξέραμε τις λέξεις κατώτερος και κατώτατος, όμως πρόσφατα μπήκε στη ζωή μας και ο υποκατώτατος, δηλαδή ο μισθός που είναι μικρότερος από τον κατώτατο και τον ζητά η πλειοψηφία της επιτροπής εμπειρογνωμόνων. Ο υποκατώτατος θα ισχύει για όλες τις ηλικίες, όχι μόνο για τους νέους, και θα συνοδεύει την «απόκτηση εργασιακής εμπειρίας».
Με άγρια, αιμοδιψή θηρία παλεύει ο Γιώργος Κατρούγκαλος, που τώρα συζητά με τους θεσμούς για τα εργασιακά. «Το ΔΝΤ ήθελε αίμα και δεν του το δώσαμε», λέει. Σωστά. Δεν έδωσαν το δικό τους αίμα, αλλά έδωσαν και δίνουν το αίμα των άλλων.
Συχνά ο υπουργός βγάζει από το τσεπάκι του σακακιού του το μεταξωτό του μαντιλάκι και σκουπίζει το ιδρωμένο του μέτωπο ενώ τραγουδά το γνωστό τραγούδι «Κρύψου» του Γιώργου Παπακωνσταντίνου (στίχοι του ΓΙώργου Λέφα).
Γι’ αυτό κρύψου να μη σε ξαναδώ
στο λάθος δεν μπορώ να αντισταθώ
προσπάθησε να μη σε ξαναδώ
δε γίνεται πιο κάτω από δω.
Έλα όμως που γίνεται. Πάντα υπάρχει πιο κάτω. Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι το ζουν στο πετσί τους, παρά την κατρουγκαλική διαβεβαίωση πως ό,τι έκαναν «στη μεταρρύθμιση ήταν με αριστερό πρόσημο και αριστερή ευαισθησία». Ο «υποκατώτατος» είναι εδώ, δε χρειάζεται να επισημοποιηθεί.
Υποκατώτατοι των περιστάσεων και των λαϊκών ελπίδων αποδείχτηκαν οι κυβερνώντες. Υποκατώτατοι της λέξης «αριστερά», που επιμένουν να χρησιμοποιούν.
Σε περιπλανώμενη και υποκατώτατη ζωή έχουν καταδικάσει τη νέα γενιά και τους εργαζόμενους ή μάλλον τους υπο-εργαζόμενους.
Και δυστυχώς, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του λαού συνηθίζει να επιβιώνει με υποκατώτατες προσδοκίες και απαιτήσεις
