του Δημήτρη Τζιαντζή
Έχουμε κουραστεί να ακούμε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται τη δεύτερη φορά ως φάρσα αλλά, με αυτά που συμβαίνουν, είναι δύσκολο να αποφύγεις το πολυφορεμένο παράδειγμα του Μαρξ. Ένα χρόνο, ακριβώς, μετά το ιστορικό «Όχι» στο δημοψήφισμα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε την έμπνευση να διοργανώσει φιέστα στο Λυκαβηττό για τον εορτασμό της επετείου του «Όχι» με συμμετοχή καλλιτεχνών που συμμετείχαν στη συγκέντρωση-συναυλία του 2015. Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. Κοσμοπλημμύρα διακοσίων χιλιάδων ανθρώπων πέρυσι, με το ζόρι μερικές εκατοντάδες φέτος. Η Ελένη Βιτάλη, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Θεοδώρα Τσάτσου και άλλοι καλλιτέχνες κατέβαλαν φιλότιμες προσπάθειες, αλλά η φιέστα έμοιαζε με αποτυχημένη παράσταση: «άτυχο πάρτι, σκάρτη μουσική» που θα έλεγε και ο Αγγελάκας. Οι υποστηρικτές της Ζωής φορούσαν ομοιόμορφα μπλουζάκια με το σλόγκαν «Όχι στα Ναι τους» Η βραδιά είχε παρουσιαστή, εκλεκτούς καλλιτέχνες και προσωπικότητες να στέλνουν μηνύματα μέσω βίντεο αλλά από το μείγμα έλειπε αυτό που θα «έδενε» τη σούπα και θα της έδινε γευση. Έλειπε ένα όραμα, μια πειστική ριζοσπαστική πρόταση για την επόμενη μέρα ή ακόμα και η τυφλή ελπίδα που υπήρχε ένα χρόνο πριν.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δείχνει να επιχειρεί να επαναλάβει την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την κυβερνητική εξουσία με την ίδια συνταγή και μέσω εκλογικών διαδικασιών. Η κύρια διαφορά της από τον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι αυτή πιστεύει αυτά που λέει και δεν έχουμε λόγο να αμφισβητήσουμε την εντιμότητα των προθέσεων της, ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό. Ακόμα και η ΛΑΕ επιχειρεί ένα είδος κριτικής αποτίμησης και υπέρβασης της συνταγής του «παλιού καλού ΣΥΡΙΖΑ», η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ωστόσο, επιμένει ότι φταίνε τα φράγματα και όχι τα ρεύματα. Η Ζωή, το πρωί της ίδιας μέρας, κατέθεσε στον Άρειο Πάγο την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματός της με το όνομα «Πλεύση ελευθερίας». Σε ραδιοφωνική συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη ΛΑΕ, ρίχνοντας ωστόσο το βάρος στις «συμφωνίες με το λαό» και όχι κορυφών. Η Πλεύση δεν διαφοροποιείται μόνο χωροταξικά από δυνάμεις της κοινωνικής Αριστεράς, καθώς δεν κατέβηκε στο Σύνταγμα για την επέτειο του «όχι». Στην ιδρυτική της διακήρυξη κηρύσει «αγώνα απελευθέρωσης» από τη μνημονιακή δεσποτεία, χρεοκρατία, ολιγαρχία, «ευρωγραφειοκρατία». Όπως είπε ο μπλόγκερ Πιτσιρίκος στο μήνυμά του στην εκδήλωση: «Ας απελευθερώσουμε πρώτα τη χώρα μας και μετά τα βρίσκουμε μεταξύ μας».
H Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι μια πολιτικός που αναδείχθηκε χάρη στη δυναμική της παρουσία στο Κοινοβούλιο και στην ισχυρή προσκόλλησή της στην υπεράσπιση της δημοκρατική θεσμικής λειτουργίας και των κανονισμών. Μένει να δούμε πώς θα προσαρμοστεί στο νέο της ρόλο, της αρχηγού ενός εξωκοινοβουλευτικού κόμματος χωρίς καμία θεσμική ιδιότητα.
