του Τάκη Τσίτσου
Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την πρώτη στιγμή απερίφραστα καταδίκασαν την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία ως πράξη εχθρική για τον λαό και την εργατική τάξη.
Ταυτόχρονα επισήμαναν ότι η νίκη του Ερντογάν, παρ’ ότι καθόλου δεν επιλύει το κουβάρι των αντιθέσεων στη γείτονα και δεν σταθεροποιεί την κατάσταση, θα αξιοποιηθεί από τον ίδιο για να ενισχύσει την εξουσία του. Η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η αναστολή εφαρμογής της ευρωπαϊκής σύμβασης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι συνεχείς διακηρύξεις περί επαναφοράς της θανατικής ποινής, η άμεση απόλυση –διαθεσιμότητα– ή υποχρέωση σε παραίτηση δεκάδων χιλιάδων όχι μόνο στρατιωτικών, αλλά δικαστικών, υπαλλήλων του Υπουργείου Παιδείας, πανεπιστημιακών και άλλων δημοσίων υπαλλήλων δείχνουν ότι εξελίσσεται ένα νέο πραξικόπημα συγκέντρωσης υπερεξουσιών στο πρόσωπο του σουλτάνου Ερντογάν, εκκαθάρισης κάθε φωνής που είναι αντίθετη με την κρατούσα. Αυτό το ολοκληρωτικό καθεστώς που οικοδομείται υπό κοινοβουλευτικό μανδύα ήδη συνεχίζει την πολιτική επίθεσης σε κάθε έννοια δικαιώματος, έχει στο στόχαστρό του την τουρκική και κουρδική αριστερά, τους αγωνιστές των κινημάτων, την ίδια τη δυνατότητα και το δικαίωμα της ανεξάρτητης εργατικής λαϊκής δράσης και πάλης για δημοκρατία, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.
Όλες οι παραπάνω εξελίξεις επιβεβαιώνουν αυτό που επί μακρόν διακηρύσσαμε εμείς και το κίνημα, ότι η Τουρκία δεν πληρεί κανένα κριτήριο «ασφαλούς» χώρας. Αυτό δεν το ανακαλύψαμε σήμερα. Ήταν πάγια θέση μας από την εποχή της σύναψης της απάνθρωπης συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, στο πλαίσιο της οποίας επιχειρούνται χιλιάδες επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών της φτώχειας και του πολέμου στη γείτονα. Ίσα-ίσα οι πρόσφατες εξελίξεις στηρίζουν την άποψη ότι στην Τουρκία συντελείται μια αυταρχική τομή, το καθεστώς του αυταρχισμού περνά σε άλλη φάση και με τις ήδη σε εξέλιξη διώξεις κι επιθέσεις κατά αγωνιστών της αριστεράς και του εργατικού και λαϊκού κινήματος φαίνεται ότι θα δυναμώσει το ρεύμα αυτών που θα εγκαταλείψουν τη χώρα για να διασώσουν ζωή και ελευθερία. Η αντικαπιταλιστική αριστερά οφείλει να διατηρεί την ανεξαρτησία της και να τοποθετείται στις εξελίξεις με κριτήριο την προώθηση των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης, την προώθηση της εργατικής πολιτικής και την αποφασιστική βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων και της νεολαίας από αντικαπιταλιστική-επαναστατική σκοπιά. Με αυτά τα κριτήρια οφείλουμε να τοποθετηθούμε και στο θέμα της έκδοσης ή μη των οκτώ Τούρκων αξιωματικών από την Ελλάδα στην Τουρκία. Η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν μπορεί να είναι αδιάφορη για το ζήτημα της φαλκίδευσης, ακόμα και ενός ανεπαρκούς στα πλαίσια του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, συστήματος νομικών
κανόνων για την προστασία των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εξετάζουμε πολύ συγκεκριμένα ποιος ζητά τι, από ποιον, με ποιο σκοπό και τι αποτέλεσμα θα έχει αυτή η ενέργεια. Στην Τουρκία δεν υπάρχει καμία επαναστατική εξουσία που θέλει να τιμωρήσει τους εχθρούς του λαού, ούτε καν μια αστικοδημοκρατική κυβέρνηση που θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι σέβεται ένα υφιστάμενο πλαίσιο προστασίας της ανθρώπινης ζωής. Ο Ερντογάν ζητά την έκδοση των Τούρκων αξιωματικών για να χρησιμοποιήσει ―κυριολεκτικά― τα κεφάλια τους ως τρόπαιο και σύμβολο εδραίωσης μιας αυταρχικής και εχθρικής για τον λαό εξουσίας. Το εργατικό κίνημα της Τουρκίας, η αριστερά και οι αγωνιστές της δεν θα έχουν κανένα κέρδος. Αντίθετα, τυχόν έκδοση των οκτώ αξιωματικών θα αποτελεί ένα κακό προηγούμενο για χιλιάδες σημερινούς και μελλοντικούς πρόσφυγες και μετανάστες.
Εύλογα θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι έτσι η αριστερά μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι υπέρ των πραξικοπηματιών και τους προστατεύει. Η αριστερά δεν αντιμετωπίζει τον θεσμό του ασύλου και τη χορήγησή του ως πολιτικά ουδέτερα. Για μας το άσυλο είναι για τους αγωνιστές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, για τους κατατρεγμένους και διωκόμενους, για τους μετανάστες και πρόσφυγες του πολέμου και της φτώχειας. Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι οι οκτώ είναι πραξικοπηματίες, το νομικό πλαίσιο προβλέπει πλήθος δυνατοτήτων που μπορεί να συνδυάσουν την άρνηση της έκδοσης ενός εκζητούμενου χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα του χορηγηθεί και άσυλο.
