της Μαριάννας Τζιαντζή
«Μέσα σ᾽ ένα μήνα η Ειδομένη θα διαλυθεί όμορφα κι ωραία». Αυτή την υπόσχεση έδωσε ο Γιάννης Μουζάλας. Σαν στίχος από παλιό αρχοντορεμπέτικο: «Την παλιοπαρέα τη γλεντούσαμε, όμορφα κι ωραία τα περνούσαμε». Η επίσημη κυβερνητική γραμμή είναι να μη μετατραπεί η Ειδομένη σε μόνιμο καταυλισμό, να μη γίνει κάτι σαν τη «Ζούγκλα» του Καλέ.
Η κατάσταση στην Ειδομένη θυμίζει την τακτική των πολιορκητών στους πολέμους του Μεσαίωνα: όταν μια οχυρωμένη πόλη δεν έπεφτε με την απευθείας επίθεση, την απέκοβαν από τις πηγές ανεφοδιασμού της, αφήνοντας τον πληθυσμό της να εξαντληθεί από την πείνα, τη δίψα και τις αρρώστιες ώστε να παραδοθεί όμορφα και ωραία.
Τίποτα το όμορφο, τίποτα το ωραίο, ούτε στην ύπαρξη ούτε στο μελλοντικό άδειασμα της Ειδομένης. Μόνο απόγνωση, μόνο η βία του φράχτη και των συνόρων, βία με ευρωπαϊκή έγκριση και σφραγίδα. Στοιχειωμένος τόπος θα μείνει η Ειδομένη, τόπος της πείνας, της παγωνιάς, της αρρώστιας και της οργής. Κι αν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες χαρακτηρίστηκαν κόλαση κι εφιάλτης, ας αναλογιστούμε από ποια κόλαση διαρκείας γυρεύουν να ξεφύγουν οι πρόσφυγες, ας αναλογιστούμε πόσο εκτεταμένο και άγριο είναι το ασιατικό τμήμα της κόλασης, έτσι που το λασπωμένο χωράφι μοιάζει προτιμότερο από την επιστροφή στην πατρίδα, στις πατρίδες.
Οι λάσπες της Ειδομένης δεν στεγνώνουν. Θα ακολουθούν τους πρόσφυγες στα στεγνά μέρη όπου θα μεταφερθούν, καθώς η «δύσκολη αλλά καλή» συμφωνία (όπως επισήμως χαρακτηρίστηκε) ανάμεσα στην ΕΕ και την Τουρκία σημαίνει ότι «δεν έχει διάδρομο γι᾽αυτούς, δεν έχει οδό». Μετά τη λασποβροχή από τη Σαχάρα που λερώνει τις μπουγάδες μας και τα φρεσκοπλυμένα αυτοκίνητά μας, έρχεται η λάσπη της Ειδομένης που αφήνει τις πιτσιλιές της στις όμορφες και ωραίες προθέσεις μας.
