του Γιάννη Σαλάπα
Δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή ο Γιώργος Σταμέλος, 35 ετών, ο οποίος κατέληξε στις 19 Γενάρη έπειτα από τετράμηνη νοσηλεία στην εντατική. Όλα ξεκίνησαν όταν ο «ωφελούμενος» εργαζόμενος έπεσε από το απορριμματοφόρο όπου εργαζόταν παράνομα σε εργολάβο στην καθαριότητα, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά στο κεφάλι και όλο αυτό το διάστημα να παραμείνει σε κώμα. Δεν ήταν μια άτυχη στιγμή, αλλά μια «δολοφονία» της κυβέρνησης, της ΕΕ και των προγραμμάτων, είτε κοινωφελούς εργασίας είτε voucher, που εμμένουν να προωθούν σαν «λύση» στην κρίση, το σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα. Ήταν μια «δολοφονία» με ηθικό αυτουργό το δήμο Μεγαρέων, ο οποίος κατέβαλε κάθε προσπάθεια να αποκρύψει τον τραυματισμό του άτυχου εργάτη, αφού πρώτα τον εξανάγκασε ουσιαστικά να δουλεύει παρά τα συμφωνηθέντα της σύμβασης, βράδυ στην καθαριότητα του δήμου με μοναδική του προστασία, ένα φωσφοριζέ γιλέκο. Ούτε αρβύλες, ούτε γάντια, ούτε κράνος δεν του παρείχαν σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων κατήγγειλαν το περιστατικό.
Και όμως, ο Δήμαρχος Μεγαρέων Γρ. Σταμούλης και ο πρόεδρος των εργαζομένων του δήμου Ι. Καστάνης (που υποστηρίζει την νομιμότητα των πράξεων του δήμου) έχουν το θράσος να μας καλούν να θρηνήσουμε! Κουβέντα όμως δε λένε για το αν θα χαρακτηριστεί εργατικό ατύχημα, αν θα αποζημιωθεί η οικογένεια, πάρα μόνο σύμφωνα με δήλωση του δήμου θα παρέχουν αμέριστη συμπαράσταση με κάθε τρόπο στην οικογένεια του εκλιπόντος. Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, απειλούν και με μηνύσεις το συντονιστικό αγώνα των εργαζόμενων στα πεντάμηνα ότι τάχα συκοφαντούν και επιρρίπτουν άδικα κατηγορίες στο Δήμο. Αυτό και αν είναι απόδειξη ενοχής για τους αγωνιζόμενους συναδέλφους του εκλιπόντος, αλλά και στα μάτια όλων των εργαζομένων!
Η δολοφονία αυτή είναι το πιο οξυμένο παράδειγμα του νέου μοντέλου μισοανεργίας-μισοεργασίας που επιβάλλουν κεφάλαιο, ΕΕ και ΔΝΤ, και φυσικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η γαλέρα στην οποία επιβιβάζονται οι πενταμηνίτες περιλαμβάνει πλήρες βεβαίως ωράριο αλλά περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα (χωρίς ρεπό, άδειες, επίδομα αδείας) και μισθούς πείνας. Κ αι είναι κοινή παραδοχή πλέον ακόμη και από τους δήμους ότι αυτοί οι άνθρωποι καλύπτουν πάγιες ανάγκες στον κρατικό μηχανισμό. Ανάγκες οι οποίες μένουν ακάλυπτες με το πέρας των προγραμμάτων. Οι ελλείψεις προσωπικού στο σύνολο του δημοσίου δεν καλύπτονται μέσω προσλήψεων και είναι ξεκάθαρα πολιτική επιλογή και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όπως και των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων η αναπλήρωσή τους με προγράμματα κοινωφελούς εργασίας, voucher και συμβάσεις ορισμένου χρόνου από το ΕΣΠΑ. Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις που θα βγάλουν τον κόσμο από το σκοτάδι της φτώχειας, η κυβέρνηση μοιράζει κουπόνια για σίτιση προσβάλλοντας την αξιοπρέπεια του κόσμου. Οι χιλιάδες άνεργοι δεν λύνουν το πρόβλημα τους με προγράμματα προσωρινής κοινωφελούς εργασίας και οι δημοτικές αρχές έχουν τεράστια ευθύνη. Έως τώρα δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα δημοτικής αρχής που να αντιδρά (πέρα από μερικές μικρές φραστικές αμφισβητήσεις).
Ενάντια στο καθεστώς δουλείας των προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας, ενάντια στην δολοφονία του συναδέλφου που ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί στην θέση του, παλεύουν τόσους μήνες οι πεντάμηνοι και αλληλέγγυοι: στο κατώφλι του υπουργείου Εργασίας, στην κατάληψη του ΟΑΕΔ και του γραφείου της υφυπουργού Ρ. Αντωνοπούλου. Οι άνεργοι είναι εργαζόμενοι χωρίς δουλειά και οι «ωφελούμενοι» είναι εργαζόμενοι και όχι επαίτες. Ο αγώνας των πεντάμηνων δεν είναι συντεχνιακός αλλά για όλη την κοινωνία. Να βαδίσουμε σε κοινό αγώνα με αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια για να μην χρησιμοποιούν κανέναν μας ώστε να διαλύουν τα δικαιώματα των υπόλοιπων. Μαζί, εργαζόμενοι, επισφαλείς, απολυμένοι, Έλληνες και μετανάστες, με όπλο την αλληλεγγύη των ανθρώπων που θέλουν και μπορούν να ζουν από την δουλειά τους να παλέψουμε για την κατάργηση των προγραμμάτων δουλείας των ΕΣΠΑ και της ΕΕ, για μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα και αξιοπρεπείς μισθούς, για μαζικές προσλήψεις σε όλους τους τομείς του δημοσίου!
Και σε όσους βιάστηκαν να αποκαλέσουν τρομοκράτες ή να κατηγορήσουν τους αγωνιζόμενους ότι προπηλακίζουν εργαζόμενους, όταν η Attack ενάντια στην ανεργία και στην επισφάλεια κρέμασε το πανό στο γραφείο της υφυπουργού Ανεργίας, σε όσους ετοιμάζουν μηνύσεις εναντίον των πεντάμηνων, ο κόσμος του αγώνα απαντά περήφανα: «Δεν μας τρομάζει τίποτα πλέον. Η τάξη μας έχει προσφέρει πολλούς νεκρούς στο βωμό του κέρδους. Αυτό δεν σημαίνει ότι το συνηθίσαμε ούτε ότι θα το συνηθίσουμε. Σημαίνει ότι πια δεν θα δεχτούμε άλλους νεκρούς, άλλη εξαθλίωση. Μέσα από τα σωματεία μας και τη συλλογική οργάνωση θα κερδίσουμε και δεν θα γίνουμε σκλάβοι του 21ου αιώνα»!
