του Γιάννη Ελαφρού
H διαμόρφωση κλίματος πολιτικής σταθερότητας και συναίνεσης είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για την επιστροφή στην οικονομική και χρηματοπιστωτική κανονικότητα». Τάδε έφη ο διοικητής της (κατ’ όνομα) Τράπεζας της Ελλάδας, Γ. Στουρνάρας, στην οικονομική έκθεσή του για το 2016, που μόνο οικονομική δεν ήταν. Αντίστοιχα, ΕΕ και ΔΝΤ πιέζουν για κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία ευρύτερης των 153 βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως επιθυμεί να ολοκληρώσει εκείνη την βρόμικη δουλειά, κρατώντας το μαχαίρι της διακυβέρνησης, έστω με μικρές τσόντες, όπως το κόμμα του Β. Λεβέντη (την προσωποποίηση της έκπτωσης του κοινοβουλευτισμού) ή ρετάλια από το Ποτάμι και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Παρόλα αυτά η τάση για ευρύτερη συσπείρωση δυνάμεων της αστικής πολιτικής είναι ισχυρή και προκύπτει ακριβώς από το σφαγιαστικό χαρακτήρα των μέτρων και των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα. «Έκπληκτα» τα κανάλια προχθές αναφέρονταν στις τρομερές περικοπές που απαιτεί το κουαρτέτο των «οικονομικών δολοφόνων» στις συντάξεις: είναι ακριβώς αυτά που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι το πρωί της 14ης Αυγούστου. Το δημοσιονομικό αποτέλεσμα αυτών των μέτρων ψηφίστηκε χθες στη βουλή, στο πλαίσιο του προϋπολογισμού για το 2016.
Η τάση για αστική μνημονιακή συναίνεση έρχεται από το μέλλον της ταξικής πάλης, που μπορεί να αποδειχθεί εκρηκτική και ήδη δείχνει τα σημάδια της. Δικαιολογούνται τέτοιες «προβλέψεις», όταν για παράδειγμα την Πέμπτη είχαμε μια απεργία που δεν εντυπωσίασε; Και πώς να το κάνει άλλωστε όταν κυριαρχεί στους χώρους δουλειάς το εργοδοτικό κνούτο και όταν ο υποταγμένος συνδικαλισμός (με τη συναίνεση και της ρεφορμιστικής Αριστεράς) αποφασίζει απεργίες, μόνο και μόνο για να τις κάψει; Όταν δεν έχει διαμορφωθεί ένα άλλο ισχυρό κέντρο εργατικού αγώνα, δημοκρατικού συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων και επιτροπών αγώνα, που να μπορεί να διαμορφώσει έναν άλλο βηματισμό και στοχοθεσία; Όσο αλήθεια είναι αυτά, άλλο τόσο θα ήταν τυφλός κανείς εάν δεν έβλεπε πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ χάνει ταχύτατα την εμπιστοσύνη του λαού, πως δεν απολαμβάνει ούτε ανοχή και πως ενισχύονται οι αγωνιστικές τάσεις, ειδικά στα πληβειακά στρώματα.
Στην απεργία και στο δρόμο αυτή τη στιγμή βγαίνει ο κόσμος του αγώνα, τα πιο πρωτοπόρα τμήματα, τα οποία όμως είναι αυτά ακριβώς που μπορούν να γίνουν η ραχοκοκαλιά της αντεπίθεσης του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Ιδιαίτερη σημασία έχει η σταθεροποίηση και τα βήματα ανάπτυξης του μικρού ακόμα αλλά ανερχόμενου ρεύματος αποφασιστικού ταξικού αγώνα, που εκφράζει το πολύμορφο δυναμικό του Μουσείου και της Καμάρας, ειδικά στο βαθμό που συγκροτείται σε ανεξάρτητο και ενωτικό σχέδιο για νικηφόρους αγώνες και ταξικό συντονισμό σωματείων. Και είναι φανερό, πως το ασφαλιστικό (που δεν είναι μόνο συντάξεις, αλλά σταθερή εργασία με όλα τα δικαιώματα και αξιοπρεπή μισθό – υγεία/περίθαλψη για όλους – συντάξεις ζωής και όχι επιβίωσης, ούτε επιδόματα κηδείας στα 70 φεύγα) μπορεί να αναδειχθεί σε θρυαλλίδα απρόβλεπτης έκρηξης, εάν δεν προκύψει κάποια εξέλιξη στα κρίσιμα μέτωπα του πολέμου, των ελευθεριών ή του προσφυγικού.
Είναι ανοικτή η δυνατότητα για την απόκρουση ή την καταβολή βαρύτατου πολιτικού τιμήματος για την προώθηση του επόμενου κύματος αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τον αστικό συνασπισμό εξουσίας, για μάχες που θα συμβάλλουν στη συνολική αντεπίθεση του κινήματος για την ανατροπή της επίθεσης κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ και κάθε κυβέρνησης που την προωθεί.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες έχει ιδιαίτερη σημασία με τι πνεύμα θα κινηθεί η πρωτοπορία του μαζικού κινήματος, η ευρύτερη μαχόμενη Αριστερά. Εάν θα είναι μια λογική «δεν γίνεται τίποτα (ακόμα)» ή μια αντίληψη μάχιμης πολιτικής, προγραμματικής και οργανωτικής ανασυγκρότησης. Με τέσσερα κύρια στοιχεία σήμερα: Πρώτο, την αποφασιστική συμβολή στην ανάπτυξη των λαϊκών αγώνων, με ουσιαστικά βήματα κοινής δράσης και συντονισμού κινήσεων, κι εδώ έχει ιδιαίτερα σημασία η σχετική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεύτερο, την προβολή ενός συνεκτικού πολιτικού πλαισίου πάλης για ψωμί – δουλειά – ελευθερία, για την ρήξη και την δι-έξοδο από την λαιμητόμο του χρέους, του ευρώ και της ΕΕ, τον σφαγιαστικό καπιταλιστικό μονόδρομο.
Η απειλή του Grexit θα επανέρχεται σε κάθε κρίσιμη στιγμή. Αριστερά που δεν που δεν αναμετριέται ανατρεπτικά με αυτήν δεν μπορεί να συμβάλλει στην λαϊκή αντεπίθεση. Τρίτο, την συμβολή στην αυτοτελή οργάνωση των εργαζομένων, της νεολαίας, των ανέργων και των ντεσπεράντος της εργασιακής περιπλάνησης, ευρύτερα των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, σε πρωτοβάθμια σωματεία και επιτροπές αγώνα και στο συντονισμό τους πέρα και ενάντια στην ΓΣΕΕ, σε λαϊκές συνελεύσεις και πρωτοβουλίες στις γειτονιές κλπ. Τέταρτο, σε βήματα στη συνολική προγραμματική αντικαπιταλιστική επαναστατική και σύγχρονα κομμουνιστική απάντηση και ανασύνθεση, κι εδώ μπορούν να συμβάλλουν η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η πρωτοβουλία του ΝΑΡ για το σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα.
