του Θανάση Σκαμνάκη
«Πέρασε κάμποση ώρα και ξαφνικά το ρολόι πέρα στην πόλη χτύπησε μπουμ μπουμ μπουμ δώδεκα φορές, κι ύστερα έγιναν πάλι όλα σιωπηλά, πολύ πιο σιωπηλά από πριν. Λίγο αργότερα, μέσ’ απ’ τα σκοτεινά δέντρα ήρθε ο ήχος κλαδιού που έσπαζε. Κάτι σάλευε εκεί πέρα κι εγώ, πάντα ακίνητος, έστησα αυτί κι αφουγκράστηκα, κι όταν έφτασε από κάτω ένα ψιθυριστό “μιάου μιάου”, ανακουφίστηκα. Αποκρίθηκα μ’ ένα εξ ίσου ψιθυριστό “μιάου μιάου” και σβήνοντας το κερί, δρασκέλισα το παράθυρο και βγήκα στο υπόστεγο. Από κει γλίστρησα ως κάτω στο έδαφος και έρποντας με τα τέσσερα βρήκα φυσικά μέσα στα δέντρα να με περιμένει ο Τομ Σόγερ”. Έτσι την κοπάνισε ο Χάκλμπερρυ Φινν και ξεκίνησε η νέα περιπέτεια, όπως τη γράφει o Μαρκ Τουαίην. Η περιπέτεια και η αναζήτηση, η ανατροπή των δεδομένων, η αμφισβήτηση και η τόλμη, η παιδική αφέλεια και ευρηματικότητα, ο νεανικός ιδεαλισμός, είναι όλα εκεί. Σε ένα αμερικανικό έθνος που αναζητούσε τις ταυτότητές του, ο Μάρκ Τουαίην πρόσφερε, μέσω της παιδικής αναζήτησης, ανατρεπτικές απαντήσεις.
Τώρα, όμως, ζούμε σε μια άλλη εποχή. Οι απαντήσεις προηγούνται των ερωτήσεων. Ποιός αφήνει το παιδί του να περιπλανάται στα μυστικά περάσματα του Μισσισσιπή, όπου κι αν ρέει; Κυκλοφορούν ληστές, τρομοκράτες, επικίνδυνες ιδέες. Γι’ αυτό παράγονται και προσφέρονται στο κοινό προηγμένα συστήματα. Για παράδειγμα: οι επίδοξοι Τομ Σόγερ και Χακ Φιν, έχουν απέναντί τους τη νέα υπηρεσία για «ασφαλή χρήση του κινητού από παιδιά».
Η οποία, όπως διαφημίζει η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, εξασφαλίζει: «Ο γονιός διαχειρίζεται και επιβλέπει το κινητό μέσα από web site της υπηρεσίας… Επιλέγει τις επαφές που το παιδί μπορεί να καλέσει ή να δεχθεί με κλήση ή SMS, μπορεί να εντοπίζει την τοποθεσία όπου βρίσκεται αλλά και τις προηγούμενες που έχει πάει μέσα στη μέρα, να θέσει όρια στο χάρτη και να ενημερώνεται αμέσως όταν το παιδί βγαίνει απ’ αυτά.. Όλες οι κινήσεις του κινητού καταγράφονται και είναι προσβάσιμες από το γονιό ανά πάσα στιγμή, ακόμα κι αν το παιδί τις σβήσει αμέσως».
Περιπέτεια τέλος. Η αναζήτηση διακόπτεται. Η φαντασία μένει μετέωρη. Τα παιδιά του Αγγελόπουλου αν βγουν να ψάξουν το «τοπίο στην ομίχλη», έχουν εντοπιστεί πριν φτάσουν στο σταθμό. Η σκέψη καταστρέφεται στην πηγή.
Διότι το πρωτεύον είναι η ασφάλεια.
Αλήθεια, ποιός γίνεται έτσι περισσότερο ασφαλής (εκτός από αυτούς που παράγουν τον τρόμο και τα συστήματα ασφαλείας);
Φυσικά πάντα υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις. Αν πετάξεις, ας πούμε, το κινητό; Το οποιοδήποτε.
