του Γιάννη Ελαφρού
«Υπάρχει λύση στο δρόμο της ανατροπής.» Αυτό είναι το κεντρικό (και ουσιαστικά μοναδικό) σύνθημα της προεκλογικής αφίσας του ΚΚΕ. Όπως βλέπουμε απουσιάζει κάθε αναφορά στην πολυθρύλητη (όσο και ασαφή) «λαϊκή εξουσία», που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αυτοκόλλητη με το ΚΚΕ, προϋπόθεση για οποιαδήποτε συμμαχία, σύμφωνα με τον Περισσό. «Διαλέγουμε το δρόμο της ανατροπής», γράφει και η αφίσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σίγουρα σε άλλη περίπτωση θα είχε κατηγορηθεί για διασπορά ρεφορμιστικών αυταπατών. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όμως έχει τεκμηριώσει την λογική του αντικαπιταλιστικού προγράμματος και του άλλου δρόμου της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, δεχόμενη τα πυρά του ΚΚΕ. Για δρόμο της ανατροπής, όπου υπάρχει και λύση, πριν ή χωρίς την κατάκτηση της (λαϊκής, κατά ΚΚΕ) εξουσίας, το ΚΚΕ δεν είχε μιλήσει. Το γεγονός πως εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ αναζητούν πολιτική τοποθέτηση στις νέες συνθήκες, είναι φανερό πως οδήγησε την ηγεσία του ΚΚΕ σε διαφορετικό σύνθημα.
Βεβαίως, στο κάλεσμα της Κ.Ε. του ΚΚΕ για τις εκλογές εμφανίζεται ξανά όχι μόνο η κατάργηση της τακτικής από μια γραφειοκρατική στρατηγική, αλλά ένα απίστευτο αλαλούμ: “Η εργατική – λαϊκή εξουσία είναι η μόνη που μπορεί να θεμελιώσει την κεντρικά και επιστημονικά σχεδιασμένη κοινωνική παραγωγή και τις κοινωνικές υπηρεσίες -Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας- στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας, στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και του εργατικού ελέγχου. Με αυτές τις προϋποθέσεις μπορεί να οδηγήσει σε λαϊκή ευημερία, να αποδεσμευτεί από την ΕΕ, να διαγράψει μονομερώς το δημόσιο χρέος προς όφελος του λαού, να οδηγήσει τη χώρα σε έξοδο από το ΝΑΤΟ και τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών”. Τι λέει εδώ η Κ.Ε.; Οτι η κατάκτηση της εξουσίας, η επιστημονικά σχεδιασμένη κοινωνική παραγωγή και η κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, δηλαδή στοιχεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (και μάλιστα όχι των πρώτων ετών, καθώς άλλο η τυπική κρατικοποίηση και άλλο η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής) αποτελούν προϋποθέσεις για την έξοδο από την ΕΕ! Δηλαδή μπορούν όλα αυτά να προχωρούν εντός ΕΕ και να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια ασφαλή έξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ! Ελπίζουμε να μην εννοούν πραγματικά αυτό οι φωστήρες του Περισσού και να πρόκειται για αποτέλεσμα ιδεολογικού βέρτιγκο. Έρχεται όμως στο προσκήνιο ο μικροαστικός φόβος απέναντι στην ρήξη με την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση, που θέλουν να είναι όλο έτοιμα και μετά να φύγουμε… Δεν μπορούν να δουν το στόχο της αποδέσμευσης από την ΕΕ ως αυτοτελή πολιτικό στόχο – κόμβο του συνολικού αντικαπιταλιστικού προγράμματος ανατροπής, που δημιουργεί όρους προσέγγισης της επανάστασης, είτε με την ρήξη που θα επιφέρει, είτε με τη συγκέντρωση δυνάμεων που επιτυγχάνει. Και σε κάθε περίπτωση ως αναγκαίο όρο για να ξεκινήσει μια συνολική πολιτική υπέρ των εργαζομένων, πολύ περισσότερο η επαναστατική υπέρβαση του καπιταλισμού.
Το ΚΚΕ προβάλλεται (και από τα αστικά ΜΜΕ) ως κόμμα σύμβολο της συνέπειας. Είναι έτσι; Οι πολιτικές του θέσεις την περίοδο της κρίσης έχουν αλλάξει πολλές φορές. Το 2008 δεν έβλεπε το βάθος και την ποιότητα της καπιταλιστικής κρίσης και μιλούσε για κυκλική κρίση. Αργότερα άρχισε να αναγνωρίζει την κρίση (πως θα μπορούσε άλλωστε να κάνει διαφορετικά), αλλά χωρίς να χαράζει επαναστατική τακτική – στρατηγική απέναντί της. Όταν ξεκίνησαν τα μνημόνια έλεγε πως η αντιμνημονιακή πάλη είναι αποπροσανατολιστική, χωρίς να αντιλαμβάνεται πως τα μνημόνια είναι η ειδική μορφή σαρωτικής επίθεσης του κεφαλαίου για να ξεπεράσει την κρίση σε βάρος της εργασίας. Τώρα, που ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε μνημόνιο, οι ομιλίες του Κουτσούμπα και των άλλων είναι γεμάτες από την λέξη «μνημόνιο». Το ίδιο έγινε και με το χρέος. Το 2010 το χρέος ήταν ψευτοπρόβλημα για το ΚΚΕ, θέμα που δεν αφορά τους εργαζόμενους, που έπρεπε απλά να συνεχίζουν τον οικονομικό αγώνα για αυξήσεις. Μόνο όταν ο στόχος της διαγραφής του χρέους κέρδισε μαζικά στο μαζικό κίνημα και ευρύτερα (με την πρωτοπόρα συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), το ΚΚΕ το υιοθέτησε και το προέβαλε, πάντα όμως με την προϋπόθεση της λαϊκής εξουσίας και όχι σαν στόχο πάλης του μαζικού κινήματος, αλλά σαν προεκλογική διακήρυξη του κόμματος. Το ίδιο με το ταξικό εργατικό «Όχι» στο δημοψήφισμα, που αφού το πολέμησε, έρχεται μετά να χαϊδέψει τους προδομένους…
Τα μέλη και οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ αισθάνθηκαν σίγουρα άβολα, όταν στο ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών οι συστημικοί δημοσιογράφοι χρησιμοποίησαν την τοποθέτηση του ΚΚΕ πως έξοδος από το ευρώ σημαίνει καταστροφή… Η ουσία βρίσκεται ακριβώς εκεί: τα τελευταία χρόνια κάθε φορά που έμπαινε στην ημερήσια διάταξη η δυνατότητα συγκρότησης και ανάπτυξης ενός κινήματος και ενός μετώπου σύγκρουσης, ρήξης και ανατροπής, το ΚΚΕ άναβε φλας αριστερά (με παχιά λόγια για εξουσία και κοινωνικοποίηση μέσων παραγωγής, θέματα που δεν κρίνονταν στη συγκυρία), για να στρίψει δεξιά. Από τον Δεκέμβρη του ΄08 μέχρι τις προτάσεις για απεργία διαρκείας, από τις πλατείες μέχρι το δημοψήφισμα και από την αναγκαία έξοδο από ευρώ και ΕΕ μέχρι το μέτωπο ανατροπής, το ΚΚΕ πετάει την μπάλα στην εξέδρα…
