του Μάκη Γεωργιάδη
Τελικά όλα έχουν μείνει άθικτα! Σα να μην πέρασε μια μέρα από την αλλαγή κυβέρνησης και η «κυβερνώσα Αριστερά», εκτός από τα μνημόνια, τις οικονομικές συνταγές κοινωνκης γενοκτονίας και τους τακτικισμούς των χειρότερων εποχών του διεφθαρμένου και σάπιου πολιτικού συστήματος εξουσίας, αφήνει άθικτη και την εξωτερική πολιτική και τις συμμαχίες που είχαν επιλέξει σε μεγάλο βαθμό η ντόπια ολιγαρχία και οι διεθνείς «εταίροι» της. Ο λόγος φυσικά γίνεται για τη διατήρηση του δόγματος στρατηγικής σύμλευσης με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και η επαύξηση της αλληλεξάρτησης σε πολλά πεδία δραστηριοτήτων με βασικές αχιμές τη στρατιωτιιή συνεργασία και την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων της ανατολικής Μεσογείου.
Η επιβεβαίωση της στρατηγικής αυτής σύμπλευσης ήρθε με την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου κοτζιά επί διήμερο στο Ισραήλ και κατόπιν στη Δυτική Όχθη, και μάλιστα λίγες ημέρες μόλις μετά την νέα επιδρομή των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων στα πλοία του στολίσκου ο οποίος μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στους παλαιστινίους στη λωρίδα της Γάζας. Ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκε με το σύνολο της ισραηλινής ηγεσίας, από τον πρόεδρο Ρίιβνι και τον πρωθυουργό Β. Νετανιάχου ως τον ομόλογό του και την Τζ. Λίβνι από την αντιπολίτευση της Κνεσέτ. Αυτό το οποίο επιβεβαιώθηκε ήταν η δέσμευση για στενότερη συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ στο στρατιωτικό επίπεδο καθώς και στα ζητήματα ασφαλείας, αλλά και στον τομέα της ενέργειας. Όπως γίνεται αντιληπτό η ονομαζόμενη και «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν είναι τίποτα περισσότερο από την πεπατημένη των προηγούμενων -μνημονιακών και μη- κυβερνήσεων οι οποίες έχουν δέσει χειροπόδαρα τη χώρα στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις και σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και στα τυχοδιωκτικά και αιματηρά σχέδια περιφερειακών δυνάμεων, όπως το Ισραήλ.
Με συνεχιζόμενη τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από τις ορδές της βάρβαρης πολεμικής μηχανής ενός θεοκρατικού καθεστώτος και με ανοιχτά τα μέτωπα σε Συρία και εν γένει τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, η βοήθεια που εδώ και χρόνια προσφέρει η Ελλάδα παραχωρώντας ουρανό και θάλασσα στην ισραηλινή πολεμική μηχανή για να κάνει πρόβες πολέμου, μόνο αθωότητα δεν αποπνέει και κανένα από τα λεγόμενα «εθνικά συμφέροντα» ή κυριαρχικά δικαιώματα δεν προασπίζεται. Η επιβεβαίωση και η επαύξηση της στρατιωτικής συνεργασίας μετά και την επίσκεψη του Ν. Κοτζιά στο κράτος – δολοφόνο, μόνο δεινά και όλεθρο για τους λαούς της περιοχης μπορεί να σημάνουν. Από την άλλη πλευρά ακόμη και η συνεργασία για τα ενεργειακά ζητήματα, εκτός από τεχνικές δυσκολιες και ετεροβαρείς σχέσεις, εμπλέκουν τη χώρα σε ένα θανάσιμο ανταγωνισμό με την Τουρκία επιλέγοντας πάντα ως βάση μια συμμαχία δομημένη σε τυχοδιωκτικά στοιχεία από τη στιγμή που κατέρρευσε η στρατηγική σύμπλευση Τουρκίας και Ισραήλ. Μόνο που το δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», κάθε άλλο παρά σταθερό και αληθινό έχει αποδειχτεί διαχρονικά. Σε αυτά τα πολεμοκάπηλα και τυχοδιωκτικά σχέδια υποτάσσεται η περιβόητη «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης.
