της Μαριάννας Τζιαντζή
Μύρισε Ευρώπη το Σύνταγμα την περασμένη Ευρώπη. Δεν έτριζαν αλλά κελαηδούσαν χαρωπά τα κόκαλα του Δάντη, του Γκέτε, του Θερβάντες καθώς χιλιάδες εγχώριοι Ευρωπαίοι ξεχύθηκαν με τις σφυρίχτρες τους για να δηλώσουν την πίστη τους όχι σε «έναν» ηγεμόνα αλλά σε ένα ανώτερο ιδανικό, το ευρώ. Μια ταιριαστή αφίσα για τη διαφήμιση της συγκέντρωσης θα ήταν η φωτογραφία του Δήμου Σταρένιου από την ταινία Η χαραυγή της νίκης: «Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι ήρθανε… Δεν τους λυπάστε τους δικούς σας; Θα έχουμε νέες εκτελέσεις. Θα κάψουνε την Κρήτη!»
Ανατριχιαστικό ήταν το μήνυμα της υποταγής που εξέπεμπαν τα προκατασκευασμένα συνθήματα στα πλακάτ, ενώ αναθυμιάσεις από τον διαχρονικό αντικομμουνιστικό βόθρο πλανιόνταν στην ατμόσφαιρα. Έμοιαζε με καρικατούρα η θερινή σύναξη των Ελληνοευρωπαίων, όμως πέρα από το επίπεδο της γελοιότητας, η ιστορία δεν είναι για γέλια, ιδίως σε σύγκριση με την αναιμική φιλοκυβερνητική συγκέντρωση της προηγούμενης μέρας στον ίδιο χώρο. Ήταν μια εικόνα από το μέλλον αυτή που ξεδιπλώθηκε στο Σύνταγμα, όπου πρωταγωνιστές δεν ήταν οι «επώνυμοι», οι νεοδημοκράτες και ποταμίσιοι βουλευτές και στελέχη που έδωσαν το παρών. Πρωταγωνιστής ήταν η παραδοσιακή Δεξιά, ήταν όμως και η νέα Δεξιά που δεν έχει κομματικό πρόσημο. Κυρίως όμως ήταν ο φόβος, ο τρόμος για τα μετέωρα γερατειά και τα αδιέξοδα νιάτα, για την απώλεια του σπιτιού και της σύνταξης, για τη διαιώνιση της ανεργίας. Ένας φόβος τον οποίο εδώ και μήνες συντηρεί, τρέφει, δικαιολογεί «και» η νέα κυβέρνηση, όπως έκαναν και οι μνημονιακοί προκάτοχοί της.
«Κύριε, όχι μ’ αυτούς», όπως έλεγε ο ποιητής. Αλλά τότε με ποιους; Μ’ αυτούς που λένε αυτάρεσκα «Σας τα ’λεγα εγώ»; Η πρόσφατη διαδήλωση της σφυρίχτρας υπέρ του ευρώ και της «αριστείας» και κατά του… σταλινισμού είναι προάγγελος των διαδηλώσεων της κατσαρόλας που πιθανότατα θα ακολουθήσουν τη ραγδαία επιδείνωση της ζωής του λαού είτε έχουμε «έντιμο συμβιβασμό» είτε ρήξη. Το δράμα είναι ότι αυτοί που φιλοδοξούν να εκφράσουν τις προδομένες ελπίδες ή το γκρέμισμα της αυταπάτης είναι οι αιώνιοι επαγγελματίες δήμιοι των λαϊκών, των πανανθρώπινων δικαιωμάτων.
