«Δεν εκπλήσσει κανένα ο εκβιασμός της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με την κομματική πειθαρχία και μάλλον προϊδεάζει για την αντιμετώπιση της αριστερής διαφωνίας. Κάθε φορά που οι ηγεσίες συμβιβάζονται και προδίδουν τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς θυμούνται την κομματική πειθαρχία. Τα ζήσαμε και το 1989 με την κυβέρνηση Τζανετάκη», τονίζει στο Πριν ο αγωνιστής δάσκαλος και στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Θανάσης Αγαπητός.
Συνέντευξη στον Γιώργο Κρεασίδη
– H κυβέρνηση λέει ότι έχει θέσει κόκκινες γραμμές και δεν κάνει πίσω…
– Πρώτα από όλα, η κυβέρνηση έχει κάνει πίσω στο ξήλωμα όσων ρήμαξαν τις ζωές μας εδώ και πέντε χρόνια. Η διαπραγμάτευση αφορά επιπλέον μέτρα. Η κυβέρνηση έχει τρεις κρίσιμες υποχωρήσεις με την αποδοχή της ανάγκης για δημοσιονομική προσαρμογή, για νέα μέτρα και κυρίως για αποπληρωμή του ληστρικού χρέους. Δέχεται τη λογική του πρωτογενούς πλεονάσματος που σημαίνει όχι δαπάνες για τις κοινωνικές ανάγκες και την αντιμετώπιση της ανεργίας. Προτείνει αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα και νέα φοροεπιδρομή στους εργαζόμενους, ιδιωτικοποιήσεις σε αεροδρόμια και τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης. Υιοθετεί την τροϊκανή λογική περί κρίσης του ασφαλιστικού και δέχεται τη μείωση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, ενώ το πρόβλημα είναι η ανασφάλιστη «μαύρη» εργασία, η ανεργία και η εισφοροδιαφυγή της εργοδοσίας. Η διαπραγμάτευση αφορά την έκταση και τους ρυθμούς των μέτρων.
– Δεν σας εκπλήσσει η επιμονή της ΕΕ και του ΔΝΤ στην προώθηση των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων;
– Η στάση της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι προβλέψιμη, καθώς διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους ότι στόχος τους είναι η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου με μείωση του κόστους εργασίας, δηλαδή η κινεζοποίηση και η υποταγή όλων των δημόσιων πόρων στην πληρωμή του χρέους και τη σωτηρία των τραπεζών – άρα και η ριζική μείωση των δαπανών για παιδεία, υγεία, υπηρεσίες και η ιδιωτικοποίηση των πάντων. Είναι η συνταγή για το ξεπέρασμα της κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου. Γι’ αυτό έχουν στο στόχαστρο τα δημοκρατικά δικαιώματα, καθώς φοβούνται ότι οι λαοί θα αντισταθούν. Καθόλου τυχαία λοιπόν επιμένουν σε μια γραμμή νέων, πιο άγριων Μνημονίων. Με αυτή τη λογική μεθοδεύουν σε διαδικασίες κεκλεισμένων των θυρών μαζί με τις ΗΠΑ και άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα τη λεγόμενη Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ) που θα ανακηρύξει σε υπέρτατο νόμο την κερδοσκοπία των μονοπωλίων. Το μόνο λοιπόν που προκαλεί έκπληξη σήμερα σε σχέση με την ΕΕ και το ΔΝΤ είναι οι αντιλήψεις στην Αριστερά ότι είναι δυνατό να ξεπεράσουμε τα Μνημόνια και να κρατήσουμε κάτι από τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας εντός ΕΕ. Τα δεσμά της ΕΕ και του ευρώ δεν είναι το αντίθετο του χάους αλλά η εγγύηση για τη διαιώνιση των Μνημονίων.
– Από την άλλη, η κυβέρνηση λέει ότι δεν έχει λαϊκή εντολή για ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ.
– Αν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είχαν ανακοινώσει στις 24 Γενάρη αυτά που τώρα ονομάζουν «κόκκινες γραμμές», δεν θα ήταν σήμερα στην κυβέρνηση. Ο λαός ξεπέρασε την τρομοκρατία που έβλεπε καταστροφή αν λείψουν από την κυβέρνηση όσοι υπέγραψαν Μνημόνια και το έκανε γιατί ήθελε να απαλλαχθεί από αυτά. Το πρόβλημα με τη λαϊκή εντολή το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, που προπαγάνδιζε ότι το τέλος των Μνημονίων μπορεί να έρθει με ένα νομοσχέδιο, με το λαό θεατή στο καναπέ και όχι πρωταγωνιστή στο δρόμο, σε συνεννόηση με την ΕΕ και όχι σε ρήξη με αυτή, με γραμμή «ούτε ρήξη ούτε υποταγή». Φάνηκε ότι αυτή η κατεύθυνση είναι αδιέξοδη ήδη από τις 20 Φλεβάρη και τη συμφωνία για παράταση των μνημονιακών δεσμεύσεων. Σήμερα η κυβέρνηση δέχεται το χρέος και την ανάγκη νέων μέτρων, περνώντας από το «καμιά θυσία για το ευρώ» στο «πάση θυσία στο ευρώ».
– Από διάφορες πλευρές λέγεται πως το δίλημμα είναι συμφωνία ή χάος, ενώ οι συνεργάτες του πρωθυπουργού μιλάνε για κομματική πειθαρχία.
– Χάος είναι η συμφωνία και όσα φέρνει σε βάρος του λαού. Το δίλημμα στην πραγματικότητα είναι υποταγή της κοινωνίας που φέρνει η συνέχεια της αποπληρωμής του χρέους και η μονιμότητα των Μνημονίων ή ανατροπή της πολιτικής που ρημάζει τις ζωές μας. Δεν εκπλήσσει κανένα ο εκβιασμός της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με την κομματική πειθαρχία και μάλλον προϊδεάζει για την αντιμετώπιση της αριστερής διαφωνίας. Εκεί οδηγούνται μετά τις επιλογές να πληρώσουν τις κολοσσιαίες δόσεις στους δανειστές ή να καλούν τους αγωνιστές του Δεν Πληρώνω να φεσωθούν και φέτος τον ΕΝΦΙΑ. Κάθε φορά που οι ηγεσίες συμβιβάζονται και προδίδουν τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς θυμούνται την κομματική πειθαρχία. Τα ζήσαμε και το 1989 με την κυβέρνηση Τζανετάκη. Είναι ώρα για ανταρσία σήμερα, για αγώνα να μην περάσει η μεθοδευόμενη συμφωνία και αυτό το καθήκον αφορά κάθε αριστερό. Στους αγώνες θα κριθεί η στάση του καθενός, όχι στη διαμαρτυρία μέσα στα κομματικά γραφεία.
– Ναι, αλλά το κίνημα, για το οποίο μιλάει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν φαίνεται στο προσκήνιο. Κυριαρχεί ακόμα η αναμονή. Σε τι καλείτε και με τι τρόπο;
– Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς παλεύουν μέσα στο εργατικό και μαζικό κίνημα για να οργανωθούν κινητοποιήσεις του «όχι» στη νέα συμφωνία που ετοιμάζουν και να ανατραπεί η αντεργατική επίθεση της μνημονιακής πενταετίας. Όσα είπαμε για τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις πριν από τις εκλογές ισχύουν και τώρα. Δεν κάνουμε πίσω από τις διεκδικήσεις μας για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, δημοκρατία, τέλος της επιτροπείας. Είναι ώρα των γενικών συνελεύσεων και του αγωνιστικού συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων, για να σπάσει η ανακωχή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και να ξεπεραστεί η παθητικότητα. Οι Παρεμβάσεις και τα εργατικά σχήματα δουλεύουν σε αυτή την κατεύθυνση. Με συσκέψεις συντονισμού την Τρίτη στην Αθήνα και αύριο στη Θεσσαλονίκη, αλλά και την κινητοποίηση της Πέμπτης ενάντια στο εργοδοτικό έγκλημα στα ΕΛΠΕ. Σταθμός της προσπάθειας θα είναι οι διαδηλώσεις της Πέμπτης, μια πανελλαδική πρωτοβουλία για να βγει στο προσκήνιο ο λαός.
Συγκέντρωση ενάντια στη νέα συμφωνία
– Τέσσερεις μήνες κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και οι χρυσοθήρες στη Χαλκιδική συνεχίζουν; Σκούριασε στις Σκουριές η υπόσχεση για διακοπή των εργασιών;
– Οι χρυσοθήρες συνεχίζουν το καταστροφικό έργο, ενώ η κυβέρνηση μιλά για εφαρμογή της νομιμότητας και άλλη ανάπτυξη. Το θέμα όμως δεν είναι δικαστικής διαμάχης. Εξάλλου η νομοθεσία σε μεγάλο βαθμό είναι διαμορφωμένη υπέρ των επιχειρήσεων. Το θέμα είναι πολιτικό, και αυτό που λείπει δεν είναι η εφαρμογή των νόμων αλλά η πολιτική βούληση να σταματήσει η δράση των χρυσοθήρων. Καθόλου τυχαία, δεν έχει σταματήσει η δικαστική ομηρία των αγωνιζόμενων κατοίκων της βορειοδυτικής Χαλκιδικής. Στις 18 Μάη είχαμε καταδίκη του ενός από τους τέσσερεις διαδηλωτές που είχαν συλληφθεί σε συλλαλητήριο στον Κάκαβο στις 9 Σεπτέμβρη του 2012. Η αστυνομία συνεχίζει και κινητοποιείται για να φρουρεί τις εγκαταστάσεις της εταιρείας και να καταστείλει τις συγκεντρώσεις των κατοίκων. Ο αγώνα όμως συνεχίζεται, έγιναν κινητοποιήσεις στην Αθήνα την Τετάρτη, ενώ μαζική διαδήλωση έγινε στο Σταυρό Θεσσαλονίκης στις 10 Μάη. Υπάρχει κίνημα αλληλεγγύης και πλατιά συμπαράσταση από την κοινωνία, παρά το εμπάργκο ενημέρωσης των συστημικών ΜΜΕ. Είναι προκλητική η στάση της εταιρείας και ο κόσμος βλέπει μια δυνατότητα αντίστασης στα μεγάλα συμφέροντα. Λειτουργεί πολύ θετικά και η δημοκρατική οργάνωση του κινήματος, σημαντική παρακαταθήκη, στοιχείο αντοχής που εγγυάται τον αγώνα διαρκείας. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά στηρίζει και συμμετέχει αποφασιστικά.
– Προχωρά στη Θεσσαλονίκη και πώς ο ανεξάρτητος συντονισμός αγώνα πρωτοβάθμιων σωματείων και άλλων εργατικών κινήσεων;
– Έχουμε μπροστά μας την Πέμπτη τη διαδήλωση στην Καμάρα στις 7 μ.μ. ενάντια στη νέα συμφωνία, ενώ στις 4/6 έγινε κινητοποίηση για τις εργατικές διεκδικήσεις με πρωτοβουλία του Καραβανιού Αγώνα και Αλληλεγγύης. Γίνεται προσπάθεια να ξεπεραστούν οι δυσκολίες συντονισμού των σωματείων μετά την υποχώρηση της Πρωτοβουλίας που είχε συγκροτηθεί όταν μας επέβαλλαν το Μνημόνιο. Μια υποχώρηση που έχει να κάνει τόσο με την κάμψη των αγώνων όσων και με τις πολιτικές επιλογές του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ και τη στροφή στην εκλογική αναμονή, ειδικά μετά το 2012. Σημαντική στιγμή της προσπάθειας ήταν η φετινή ανεξάρτητη Πρωτομαγιά που στηρίχτηκε από σειρά σωματεία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, επιτροπές αγώνα και εργατικά σχήματα. Πέρα από την πολύτιμη εμπειρία της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων της προηγούμενης φάσης, υπάρχει μια σημαντική διαδρομή αγώνα που βοηθά σε αυτή την κατεύθυνση, όπως αυτή του συντονισμού στην εκπαίδευση για την υπεράσπιση των διαθέσιμων εκπαιδευτικών, που έφερε και αποτελέσματα, καθώς και της μάχης για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας. Θετικά συνέβαλλε το Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης που συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία του Σωματείου της ΒΙΟΜΕ, συσπειρώνοντας εργαζόμενους από αγωνιζόμενους κλάδους, όπως η ΕΡΤ και οι σχολικοί φύλακες. Νέα σχήματα στον ιδιωτικό τομέα, όπως στον κλάδο του επισιτισμού, αλλά και η προσπάθεια συγκρότησης μόνιμου συντονιστικού των Παρεμβάσεων και εργατικών σχημάτων, είναι βήματα που και αυτά πάνε μπροστά μια τέτοια προσπάθεια.
