του Λεωνίδα Βατικιώτη
Κι αν αυτά τα εργαλεία τα είχε ο Πετέν;» έγραφε ένα από τα πλακάτ που κρατούσαν οι διαδηλωτές στο Παρίσι την προηγούμενη Δευτέρα. Το ερώτημα των συγκεντρωμένων αφορούσε τις υπερεξουσίες που αποκτούν πλέον οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας, μετά το νόμο ο οποίος πέρασε με τις ψήφους των σοσιαλιστών και της Δεξιάς, βάσει του οποίου ανοίγει ο δρόμος για μαζική κατασκοπεία όχι μόνο όποιου θεωρείται ύποπτος αλλά κι όσων έρχονται σε επαφή μαζί του: από πολιτικούς και δημοσιογράφους μέχρι δικαστές και συγμόγενείς. Το μεγαλύτερο «επίτευγμα» ωστόσο του νόμου είναι η δυνατότητα που δίνει στις μυστικές υπηρεσίες να εγκαθιστούν ένα «μαύρο κουτί» σε δίκτυα και σέρβερς καταγράφοντας την ψηφιακή κυκλοφορία και τη συμπεριφορά των χρηστών με τη βοήθεια συνδυαστικών αλγορίθμων. Μάλιστα όσο ανεκτικός είναι ο νέος νόμος απέναντι στην ασυδοσία των μυστικών υπηρεσιών τόσο αμείλικτος είναι απέναντι σε όσους απειλούν τη δεσποτεία τους, προβλέποντας για παράδειγμα αυστηρότατες ποινές σε όποιον προχωρήσει σε αποκαλύψεις για τα έργα και τις ημέρες τους, όπως έκανε προ διετίας ο Έντ. Σνόουντεν για την Αμερικανική Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας (NSA). Ο νόμος του Ολάντ, που πολύ γρήγορα χαρακτηρίστηκε εξίσου δρακόντειος με τον αντιτρομοκρατικό νόμο των ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτέμβρη (Πάτριοτ Ακτ), ήταν επί δύο χρόνια στα συρτάρια της κυβέρνησης, μέχρι που εμφανίστηκαν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» οι οποίοι επιτέθηκαν στη Σαρλί Εμπντό.
Το τραγικό με τη Γαλλία είναι πώς την ίδια ώρα που εγκαθιστά κράτος Μεγάλου Αδελφού απέναντι στους πολίτες της αποδεικνύεται «σουρωτήρι» από τους υποτιθέμενους συμμάχους της. Η αποκάλυψη πως η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών BND έδινε στις αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφορίες όχι μόνο για τη γαλλική προεδρία αλλά και για την Αίρμπας, ασκούσε δηλαδή βιομηχανική κατασκοπεία προς όφελος τρίτων ακόμη και για επιχειρήσεις στις οποίες συμμετέχει το γερμανικό κράτος, έχουν δώσει νέα τροπή στο σκάνδαλο των υποκλοπών και της ασυδοσίας της BND, όπως ξέσπασε προ διετίας με αφορμή τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, όταν μάθαμε πως οι Αμερικανοί παρακολουθούν ακόμη και το κινητό της Μέρκελ. Ξέρουν δηλαδή ακόμη και τι μέγεθος λουκάνικο προτιμάει η καγκελάριος… Το πρόβλημα όμως πλέον αποδεικνύεται πολύ σοβαρότερο, καθώς η αντιτρομοκρατική υστερία και η προτεραιότητα που έδωσαν τα παρακράτη παγκοσμίως στην αντιμετώπιση της ισλαμικής τρομοκρατίας, από την επομένη της 11ης Σεπτεμβρίου, όταν στόχος ήταν η Αλ Κάιντα μέχρι σήμερα που τη θέση της έχει πάρει το Ισλαμικό Κράτος, με το σύμβολο του κακού να ανανεώνεται αλλάζοντας κάθε φορά μορφή και εμφάνιση, είχαν αποτέλεσμα το αμερικάνικο συγκριτικό πλεονέκτημα να μετατραπεί σε απόλυτο! Κι οι αμερικανικές υπηρεσίες να εμβαθύνουν την παρουσία τους, αποκτώντας μάλιστα πιο διαβρωτικό ρόλο.
Ενδεικτικό παράδειγμα για τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει η γιγάντωση των μυστικών υπηρεσιών αποτελεί η διπλανή ΠΓΔΜ, που από τον Ιανουάριο συγκλονίζεται από μια πολιτική κρίση η οποία αποτελεί να τερματίσει τρία χρόνια πριν από τις προγραμματισμένες εκλογές του 2008, την πολιτική καριέρα του Νικολά Γκρουέφσκι, ο οποίος κυβερνά από το 2006. Αφορμή στάθηκε η αποκάλυψη από την αντιπολίτευση της μαζικής παρακολούθησης 20.000 και πλέον τηλεφώνων για λογαριασμό της κυβέρνησης, με την ίδια πάντως να επιμένει ότι είναι έργο ξένων υπηρεσιών που απεργάζονται την ανατροπή της… Σε κάθε περίπτωση ο Γκρουέφσκι, όπως η Μέρκελ κι ο Ολάντ κατάλαβε πως δεν παίζει μόνος του…
