της Μαριάννας Τζιαντζή
Κάποτε λέγαμε ότι ζούμε από μέρα σε μέρα, όμως σήμερα φαίνεται σαν να ζούμε από δόση σε δόση. Ταυτόχρονα είναι σαν να πορευόμαστε σ’ ένα δρόμο που μοιάζει με την εθνικό οδό Κορίνθου-Πατρών. Στο δρόμο αυτόν, όπου κάνουν πάρτι τα φαντάσματα των σκοτωμένων, οι προειδοποιητικές φωσφορίζουσες πινακίδες διαδέχονται η μια την άλλη: «Προσοχή, κίνδυνος!» ή «Τα επόμενα 10 χλμ. είναι επικίνδυνα» ή «Στα επόμενα 2 χλμ. συμβαίνουν θανατηφόρα ατυχήματα». Προσέξτε το χρόνο του ρήματος στην τελευταία πινακίδα: όχι «έχουν συμβεί» ή «μπορεί να συμβούν», αλλά «συμβαίνουν», συμβαίνουν τώρα. Έτσι, αν και όταν φτάσουμε στο τέλος της διαδρομής, στενάζουμε με ανακούφιση «καλά τη βγάλαμε ως εδώ».
Εκτός εθνικής οδού, οι προειδοποιήσεις δεν έχουν τη μορφή τενεκεδένιων γιγαντοπινακίδων αλλά δηλώσεων, προβλέψεων, απειλών, διλημμάτων: στεγνώνουν τα ταμεία του γκουβέρνου, δεν έχουμε να πληρώσουμε τη δόση, δεν θα μας δώσουνε τη δόση, τι προτιμάτε να μην έχουμε μισθούς-συντάξεις ή να αφαιμάξουμε δήμους, νοσοκομεία, πανεπιστήμια; Προειδοποιήσεις από τους ξένους αλλά και από τους δικούς μας. Και σε κάθε στροφή, ο κίνδυνος του «ατυχήματος» να παραμονεύει.
Ο Μάρτης δεν μας έκαψε, βγάλαμε τον Απρίλη, όμως θα βγάλουμε το Μάη; Σε ποιον άγιο να τάξουμε λαμπάδα; Δεν φτάνει που τρέχουμε σ’ ένα δρόμο-καρμανιόλα, σ’ αυτόν που οδηγεί στην Ευρώπη των τραπεζών (και όχι των λαών), επιπλέον πρέπει να πληρώνουμε και διόδια για τη μελλοντική μας ασφαλή οδήγηση, για τις ευτυχισμένες μέρες που μας περιμένουν μετά την αποπεράτωση του έργου.
Είναι αλήθεια ότι οι σημερινοί εισπράκτορες των διοδίων και των φόρων είναι πιο ευγενικοί από τους προηγούμενους, μας λένε «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», όμως η διαδρομή μας είναι ακριβώς η ίδια: μες στο φόβο, στην ανασφάλεια, στις απειλές που συχνά εσωτερικεύονται: μη σηκώνεις κεφάλι, μην αμφισβητείς, καλύτερα ένας δρόμος-σφαγείο παρά να μην έχουμε καθόλου δρόμο. Υπάρχουν και χειρότερα, δεν υπάρχουν; Άλλοι θαλασσοπνίγονται για να ξεφύγουν από τον πόλεμο και να πατήσουν το πόδι τους σ’ ευρωπαϊκό έδαφος. Η ρήξη σημαίνει ότι στην άσφαλτο θ’ ανοίξουν βάραθρα που θα καταπίνουν λεωφορεία και νταλίκες, τουλάχιστον τώρα τσουλάμε, ψευτοτσουλάμε, ψευτοζούμε.
