του Μιχάλη Ψύλου
Πολύ… γλαφυρή ήταν η περιγραφή του ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι για την Ευρώπη και την οικονομία, μετά τη συνάντηση που είχε την περασμένη Τρίτη με τον γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ στο Μέγαρο των Ηλυσίων: «Σήμερα, η κατάσταση της οικονομίας μας είναι πιο θετική, η βροχή σταμάτησε, δεν βλέπουμε ακόμη τον ήλιο, αλλά θα δούμε σύντομα τα πρώτα χρώματα του ουράνιου τόξου» είπε ο κεντροαριστερός Ρέντσι, για να προσθέσει μάλιστα ότι «μέχρι πριν από λίγους μήνες η Ευρώπη μιλούσε μόνο για λιτότητα, τόσήμερα όμως χάρη στη δράση της Ιταλίας και της Γαλλίας η ανάπτυξη δεν είναι πλέον μια βρόμικη λέξη αλλά μια λέξη-κλειδί». Στο ίδιο μήκος κύματος ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ είπε ότι Γαλλία και Ιταλία θα βαδίσουν χέρι-χέρι για να συνεχίσουν τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτές οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις υπάρχουν ήδη στην Ιταλία και τις καλωσορίζουμε, αλλά και στη Γαλλία τις θέλουμε, τις εφαρμόζουμε και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε». Για ποιες «μεταρρυθμίσεις» μιλάνε οι δύο κεντροαριστεροί ηγέτες; Μα για τον αντιλαϊκό νόμο Μακρόν που τον πέρασε η γαλλική κυβέρνηση με προεδρικό διάταγμα λόγω των αντιδράσεων και στους κόλπους του Σοσιαλιστικού Κόμματος, καθώς καταλύει το γαλλικό κοινωνικό κράτος. Έναν νόμο που χαρακτήρισε «πολύ σημαντικό» και ο Ματέο Ρέντσι.
Ούτε κουβέντα από Ολάντ και Ρέντσι για τον ΣΥΡΙΖΑ, τη νέα ελληνική κυβέρνηση και τον αγώνα του ελληνικού λαού για την καταπολέμηση της λιτότητας. Οι ευρωπαίοι κεντροαριστεροί ηγέτες το μόνο που ήθελαν ήταν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα σαν μοχλό πίεσης στο Βερολίνο για μια ήπια χαλάρωση της λιτότητας σε Γαλλία και Ιταλία και όχι φυσικά την κατάργησή της. Όπως λέει ο ιταλός ερευνητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής (ISTAT) και συγγραφέας Λεοπόλντο Νάσια, «οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένουν στο επίκεντρο της οικονομικής πολιτικής της Ιταλίας, παρά τις συνεχείς αλλαγές των πρωθυπουργών. Επτά χρόνια από την έναρξη της κρίσης και τριάμισι από τα πολιτικά σοκ που προκάλεσαν διαδοχικά, οι κυβερνήσεις του Μάριο Μόντι, του Ενρίκο Λέτα και του Ματέο Ρέντσι έχουν αποτύχει να βγάλουν την Ιταλία από την ύφεση. Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της Ιταλίας συνεχίζει να μειώνεται» λέει ο ιταλός ερευνητής. «Κι αν χρησιμοποιήσουμε αρχική τιμή το 100 για το ΑΕΠ που είχε η χώρα την ημέρα της παραίτησης του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, τον Νοέμβριο του 2011, σήμερα είναι στο 96 και η επιστροφή στην ανάπτυξη δεν θα έλθει το 2015, καθώς οι σχετικές προβλέψεις είναι τόσο ρόδινες όσο και εκείνες των τελευταίων τριών ετών, οι οποίες αποδείχθηκαν όλες εσφαλμένες. Το ΑΕΠ έχει υποχωρήσει στα επίπεδα του 1999, ακριβώς όπως και στην Ελλάδα. Την ίδια ώρα το χρέος αυξήθηκε τα τελευταία τρία χρόνια από 116% στο 132% του ΑΕΠ. Η βιομηχανική παραγωγή παρέμεινε σταθερή επί Λέτα και Ρέντσι, αλλά αν τη συγκρίνουμε με το 2008, πριν από την κρίση, η μείωση ξεπερνά το 20%. Ο Ρέντσι έκλεισε ένα χρόνο στην κυβέρνηση αλλά δεν έκανε τίποτα για την οικονομία ούτε για τις τσέπες των Ιταλών».
Ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε ένα εκατομμύριο τα τελευταία τρία χρόνια και σήμερα ξεπερνά τα 3,3 εκατ. Με τα τελευταία αντεργατικά μέτρα που υιοθέτησε μάλιστα η κυβέρνηση Ρέντσι το κόστος εργασίας μειώθηκε για τις επιχειρήσεις και η αγορά εργασίας έγινε πιο «ευέλικτη» για τους εργοδότες και ελάχιστα προστατευμένη για τους εργαζόμενους.
Τα αποτελέσματα του πρώτου χρόνου της κυβέρνησης Ρέντσι είναι σαφή: Η ύφεση συνεχίζεται κι οι πολιτικές λιτότητας παραμένουν αμετάβλητες. Η αλλαγή στη ρητορική μπορεί να εξαπατήσει κάποιους αλλά μέχρι ένα σημείο…
