της Μαριάννας Τζιαντζή
“Με τον Αντρέα χορτάσαμε ψωμί κι ελευθερία”, έλεγαν κάποτε πολλοί. Και τώρα, με την αυριανή μας ψήφο, ήρθε η ώρα να χορτάσουμε ξανά ψωμί, να ξεχάσουμε τα Μνημόνια που μας πήραν την μπουκιά απ΄ το στόμα. Μόνο που ακόμα και για μισό καρβέλι, για ένα κομμάτι ψωμί, δε φτάνει μόνο η ψήφος, «δεν φτάνει μόνο η δουλειά», όπως προφητικά τραγουδούσαν οι αδελφοί Κατσιμίχα στη «χορτασμένη» (σε σύγκριση με σήμερα) δεκαετία του 1980, στην εποχή της ΠΑΣΟΚικής παντοδυναμίας, όταν διαπίστωναν ότι για ένα κομμάτι ψωμί «θα ’χεις ξεχάσει πολλά… θα ’χεις πληρώσει ακριβά».
Έχουμε ξεχάσει πολλά, αλλά το χειρότερο είναι ότι ένα κομμάτι της Αριστεράς δείχνει πρόθυμο να ξεχάσει φέρ’ ειπείν ότι, με μια έννοια, ΕΕ και ΝΑΤΟ παραμένουν το ίδιο συνδικάτο ή ότι «απάντηση θα πάρουν ενότητα κι αγώνα, για να βρουν ανάπαυση» ξέρουμε ποιοι. «Η Ευρώπη αλλάζει» λένε πολλοί, ενώ ένα άλλο κομμάτι της Αριστεράς έχει διαγράψει τη λέξη ενότητα από το λεξιλόγιό του.
Πολλοί θέλουν να πιστέψουν ότι το βράδυ της Κυριακής θα συντελεστεί το αντίστροφο φαινόμενο της Πανδώρας. Θα ανοίξει το κουτί, θα ανοίξουν οι κάλπες, αλλά από μέσα δεν θα ξεπηδήσουν όλα τα δεινά: θα ξεπηδήσει η ελπίδα ντυμένη αριστερή κυβέρνηση, κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ή με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.
Κι αυτό ομως το μισό καρβέλι ή μάλλον το μισό του μισού δεν θα μας το προσφέρουν στο πιάτο. Δεν θα φτάσει στα χέρια μας δίχως όλα εκείνα τα παλιομοδίτικα, όπως εργατικό κίνημα, μαζικά συνδικάτα, λαϊκές συνελεύσεις, δίχως οργανωτική προετοιμασία, ενότητα και αγώνα, δίχως έναν άλλο πολιτισμό, δίχως άλλα τραγούδια, άλλο βήμα να πορευόμαστε, άλλους τρόπους να ονειρευόμαστε.
Από Δευτέρα τα Μνημόνια τελειώνουν; Ίσως να μην είναι αναπόφευκτο να συμβεί ό,τι απαισιόδοξα προβλέπει το τραγούδι: «Και κάποια μέρα θα σε λύσουν, / μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις. / Θα σε κλοτσάνε και θα σ’ αρέσει, δικέ μου, / μα δεν θα έχεις ψυχή να το νιώσεις, / θα είναι για σένα αργά».
