του Παύλου Αντωνιάδη
Ο δρόμος του αγώνα και της ανατροπής μοναδική επιλογή για την πλειοψηφία
Τις τελευταίες εβδομάδες το φοιτητικό κίνημα και η νεολαία κατάφεραν στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο να στείλουν μαζικά και αποφασιστικά μήνυμα ανατροπής. Ο φόβος πλέον αλλάζει στρατόπεδο και περνά στους κυρίαρχους, στους αστούς, τους αφέντες και όλους όσους κυβερνούν στο όνομα αυτών. Η εκλογική αναμονή και οι αυταπάτες που σπέρνουν από τη μία για δήθεν αναιμική ανάκαμψη και για σταδιακή έξοδο από την κρίση φαίνεται πως δεν πιάνουν πραγματικά τόπο. Ο φόβος πλέον γίνεται οργή και δύναμη για ριζοσπαστικούς και ανατρεπτικούς αγώνες που, όπως φαίνεται, δείχνουν ικανοί να σαρώσουν στο διάβα τους όλα τα εμπόδια.
Η τεράστια προσπάθεια και κινητοποίηση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, της ΕΑΑΚ, από τον Σεπτέμβρη κιόλας, προετοίμασε το πεδίο και ανέβασε τα αντανακλαστικά του φοιτητικού κινήματος. Η επιθετική κίνηση από την αρχή της χρονιάς του φοιτητικού κινήματος, με τα ταξικά συμφέροντα και αιτήματα μπροστά και εργαλείο το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης που ζυμώνεται και εξειδικεύεται μαζικά στη νεολαία, αποτέλεσαν πραγματικό όπλο για τις μάχες που ξέσπασαν. Απέναντι στις αυταρχικές πρακτικές πρυτάνεων όπως ο Θ. Φορτσάκης, απέναντι στην προσπάθεια διάλυσης των συλλόγων, τα ΜΑΤ και τα λοκάουτ, ο κόσμος των σχολών απάντησε με μαζικές γενικές συνελεύσεις, καταλήψεις και πραγματικά μαχητικές διαδηλώσεις. Τα αμφιθέατρα πλημμύρισαν με τα Συντονιστικά του Αγώνα και η καταστολή φάνηκε πως δεν μπορεί να δώσει τέλος στην ορμή της νεολαίας. Τα βίαια χτυπήματα σε μέλη της ΕΑΑΚ, τα δακρυγόνα, τα χημικά και τα κλομπ στις πύλες του Πολυτεχνείου, η έφοδος των αστυνομικών δυνάμεων στη μαζικότατη πορεία της 17ης Νοέμβρη, πείσμωσαν ακόμη περισσότερο τους φοιτητές που δεν σκύβουν με τίποτα το κεφάλι και συνεχίζουν.
Η αρχή λοιπόν έχει ήδη γίνει με αποφασιστικούς όρους και έπεται συνέχεια. Οι επόμενες βδομάδες θα βρουν τους φοιτητές πανελλαδικά στη μεγάλη πλειοψηφία των συλλόγων να συζητούν και να συνεχίζουν τον αγώνα στις γενικές τους συνελεύσεις. Με όπλο τη ζωντάνια και την πνοή του αγώνα, το φοιτητικό κίνημα κάνοντας σταθερά βήματα για την πλατιά, δημοκρατική και πολιτική του ανασυγκρότηση θα απαιτήσει να φύγουν τώρα οι πρυτάνεις της βίας και της κυβερνητικής πολιτικής. Θα δώσει το ίδιο πλέον διορία στο αστικό στρατόπεδο εξηγώντας πως οι απειλές τελείωσαν ή μάλλον καλύτερα άλλαξαν μεριά. Οι ψηφισμένοι νόμοι που διαλύουν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία πρέπει να φύγουν τώρα και η χρηματοδότηση να αυξηθεί ριζικά και άμεσα. Κανένας νεολαίος δεν θα πεταχτεί από τη σχολή του, κανένα μάθημα και εργαστήριο δεν θα κλείσει και τα κενά σε καθηγητικό και διοικητικό προσωπικό θα καλυφθούν με αξιοπρεπείς όρους. Θα χτιστούν εστίες και η μέριμνα θα θεωρείται δεδομένη για όλους.
Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουν πως θα κλείσουν έτσι εύκολα τις σχολές για τους φοιτητές, για να τις παραδώσουν στο πολυεθνικό κεφάλαιο και τα σχέδιά του. Οι φοιτητές και οι σπουδαστές θα τους θυμίσουν πως κανονικά και με το νόμο η μόρφωση και η γνώση ανήκουν σε αυτούς, σε ολόκληρη τη νεολαία και το λαό. Όπως και όλα τα κοινωνικά αγαθά, ο πλούτος και τα επιτεύγματα που σήμερα παράγονται από τους εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο και τα ιδιοποιείται με βία το κεφάλαιο. Θα τους τα πάρουν όλα πίσω γράφοντας ξανά την ιστορία με πένα σφυρηλατημένη από το μεράκι των συγκρούσεων που δίνουν και χαρτί από το πρόγραμμα και το σχέδιο των ταξικών τους αναγκών.
Ακριβώς επειδή λοιπόν η ιστορία επαναλαμβάνεται ή σαν τραγωδία ή σαν φάρσα, φαίνεται πως το ιστορικό ορόσημο της 6ης του Δεκέμβρη που βρίσκεται μπροστά μας ημερομηνιακά έρχεται να υπογραμμίσει πως ο νεολαιΐστικος ξεσηκωμός και τα εξεγερτικά σκιρτήματα είναι μονόδρομος για να επιβληθεί η πραγματική δημοκρατία του αγώνα και να καταρρεύσει μια και καλή το μαύρο μέτωπο κυβερνήσεων – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου. Η αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης φαίνεται πως γίνεται σήμερα ο μοναδικά πραγματικός και ρεαλιστικός δρόμος για να σπουδάσει η νεολαία, να εργαστεί και να ζήσει ελεύθερα, να σπάσει τα δεσμά του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και των μηχανισμών του κράτους που στέλνουν στο περιθώριο χιλιάδες ανθρώπινες ζωές καθημερινά, να αποδείξει πως η νεολαία δεν έχει αυταπάτες για κυβερνητικές και διαχειριστικές λύσεις μέσα στα δεδομένα πλαίσια του συστήματος. Ζει για να αμφισβητεί ρητά και κατηγορηματικά εξ ολοκλήρου την ύπαρξη και τη φύση του συστήματος που φαίνεται πως είναι καταδικασμένο επιτέλους να ηττηθεί!
