του Γιώργου Λαουτάρη
Η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, που έγινε ακαριαία και δραματικά πρώτο θέμα στην επικαιρότητα, άνοιξε ένα παράθυρο δημοσιότητας. Οι λεγόμενοι «καλλιτεχνικοί κύκλοι» έσπευσαν να τοποθετηθούν στις περισσότερες περιπτώσεις με την αυταρέσκεια και το σνομπ ύφος του ανθρώπου που θέλει απλώς να ξεχωρίσει και πολύ λιγότερο με την ευαισθησία που απαιτούσε το λεπτό αυτό ζήτημα.
Κανείς δεν μπορεί να αφήσει ασχολίαστο το κείμενο του Κωστή Μαραβέγια για την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού. «Καμία αλληλεγγύη στον κανιβαλισμό της απόγνωσης και σε όποιον εκφραστή και εμπνευστή της με οποιαδήποτε ψυχογενή “ιδεολογικά” προσχήματα» έγραψε χαρακτηριστικά. «Καμία συμμετοχή στον πιθηκισμό της ιδιοτελούς συμπαράστασης σε άδικα “δίκαιους αγώνες” που φέρουν όπλα, φωτιές και δακρυγόνα» συμπλήρωσε. Για να καταλήξει με το βαθυστόχαστο «η ομορφιά θα μας σώσει αγαπημένοι», ζητώντας παράλληλα σε υστερόγραφο «να καθαριστούν τα παγκάκια της Αθήνας από τα χημικά και τις μολότοφ», μιας και θέλει να φιλήσει εκεί το κορίτσι του. Πόση απόσταση από την κοινωνική πραγματικότητα χρειάζεται κανείς για να χαρακτηρίσει ένα μαζικό ιδεολογικό και πολιτικό ρεύμα που συνταράσσει μεγάλα κομμάτια νεολαίας «ψυχογενή προσχήματα»; Και πόσος εγωισμός επιστρατεύτηκε για να για να στιγματίσει ως «ιδιοτελή» τη συμπαράσταση που ο ίδιος δεν ένιωσε;
Σε ένα άλλο επίπεδο, ο αγώνας του Νίκου Ρωμανού πέρασε από τα προσωπικά φίλτρα της κυρίαρχης ατομιστικής ιδεολογίας, για να γίνει αντικείμενο ανάλυσης από τη σκοπιά της ψυχολογίας. Δήλωσε για παράδειγμα ο Θοδωρής Αθερίδης: «Κανένας μα κανένας δεν αντιμετώπισε τον Ρωμανό σαν 20χρονο παιδί, το οποίο φωνάζει “είμαι μόνος μου, είμαι μόνος μου”. Και του επαληθεύουν τη μοναξιά». Η δε Σμαράγδα Καρύδη πρόσθεσε στον ίδιο συλλογισμό: «Γιατί είναι ένα παιδί, παντρεμένο, ερωτευμένο, έχει όλη τη ζωή μπροστά του».
Τέλος, εκδηλώθηκε και το ρεύμα της ψαγμένης απαισιοδοξίας, που περνά τα πάντα από το φίλτρο της ματαιότητας, για να καταλήξει στο «παράτα τα». Έγραψε για παράδειγμα η Έλενα Ακρίτα: «Νίκο, χεσμένο σ’ έχουν. Και οι μεν και οι δε. Σε κάνουν να νιώθεις βασιλιάς σε μια σκακιέρα που είσαι πιόνι. Σε αποθεώνουν οι όψιμοι Μπακούνιν και Λουξεμπουργκ – που σε λίγα χρόνια θα “τρουπώσουν” στο σύστημα».
Κατώτεροι των περιστάσεων, ανίκανοι να ψηλαφίσουν τον κοινωνικό παλμό, απρόθυμοι να ξεφύγουν από στερεότυπα και εύκολα σχήματα. Οι «καλλιτεχνικοί κύκλοι» απέφυγαν να δουν ό,τι εντόπισε ακόμη και η ίδια η κυβέρνηση Σαμαρά: το γεγονός πως διατυπώθηκε ένα αίτημα διεκδίκησης (αστικών) δημοκρατικών δικαιωμάτων με έναν τόσο αποφασιστικό τρόπο, ώστε να μην αφήσει ούτε τη Βουλή ασυγκίνητη. Η νίκη του Ρωμανού είναι η καλύτερη απάντηση στις επιλεκτικές ευαισθησίες και τις αντιδραστικές αθλιότητες κάποιων «επωνύμων».
