του Γεράσιμου Λιβιτσάνου
Εμπλοκή των πολυεθνικών στη διακυβέρνηση προβλέπει η Διατλαντική Εταιρική Σχέση Ευρωπαϊκής Ενωσης και ΗΠΑ. Σε εξέλιξη μυστικές διαπραγματεύσεις παραδέχεται η κυβέρνηση.
«Πίσω από τις πλάτες» των λαών, σε καθεστώς άκρας μυστικότητας, γίνεται η διαπραγμάτευση για την περίφημη Διατλαντική Εταιρική Σχέση για το Εμπόριο και τις Επενδύσεις (Transatlantic Trade and Investment Partnership – TTIP). Μια συμφωνία ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ που θα δώσει νέο νόημα στην έννοια του ολοκληρωτικού καπιταλισμού κάνοντας τα Μνημόνια της Ελλάδας ή της Πορτογαλίας να μοιάζουν μπροστά της… παιδική χαρά! Αυτή την πραγματικότητα δεν μπόρεσε να αποκρύψει ο υφυπουργός Ανάπτυξης Νότης Μηταράκης, ο οποίος ενημέρωσε για το θέμα τη Βουλή, κατά τη διάρκεια επίκαιρης επερώτησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο υφυπουργός ήταν αποκαλυπτικός λέγοντας ότι μία τέτοια συμφωνία ανάμεσα σε δύο πόλους που αποτελούν το 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ απαιτεί την ύπαρξη «μηχανισμού διακανονισμού διαφορών μεταξύ του επενδυτή και του κράτους». Όπως ανέφερε, «το νομικό σύστημα των ΗΠΑ δεν επιτρέπει στις ευρωπαϊκές εταιρείες να χρησιμοποιούν διεθνείς συμφωνίες ως νομική βάση στην Αμερική. Έχουμε υποχρέωση να μεριμνήσουμε για δικλίδες ασφαλείας». Όπως άλλωστε επισήμανε και ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Σταθάκης «είναι η πρώτη φορά που σε ένα τύπο εμπορικών συμφωνιών οι εταιρείες αποκτούν το δικαίωμα να στρέφονται εναντίον κυβερνήσεων»!
Μάλιστα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Στρατούλης δεν δίστασε να προσθέσει πως «θα δίνεται η δυνατότητα στις πολυεθνικές να σύρουν σε διεθνή δικαστήρια κυβερνήσεις για νόμους που αυξάνουν τα ημερομίσθια, για παράδειγμα, μία κυβέρνηση που θέλει να αποκαταστήσει τον κατώτατο μισθό». Μια δήλωση που μοιάζει λιγότερο με αντίθεση και περισσότερο με… προκαταβολική αναζήτηση άλλοθι. Ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι η κριτική που άσκησε συνολικά ο ΣΥΡΙΖΑ αφορούσε το πώς εμπλέκεται η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις. Ο Νότης Μηταράκης ξεκαθάρισε ότι «βάσει της Συνθήκης της Λισαβόνας η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι αυτή η οποία διαπραγματεύεται για λογαριασμό όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Η συμφωνία –πάντα κατά με τον Ν. Μηταράκη– θα έχει τρία τμήματα: δασμολογικές αλλαγές και δημόσιες συμβάσεις, αντιμετώπιση των μη δασμολογικών φραγμών και διευκόλυνση των εμπορικών συναλλαγών. Δεν δίστασε να δηλώσει ότι με τη συμφωνία προκρίνονται τα συμφέροντα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αφού «οι πολυεθνικές παράγουν σε Ευρώπη και ΗΠΑ, σύμφωνα με τα πρότυπα των δύο ηπείρων και δεν κερδίζουν τόσα όσα οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις». Τέλος ξεκαθάρισε ότι ««η μόνη λύση για την Ελλάδα να φύγει μονομερώς από τη διαπραγμάτευση είναι να φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση»
