του Παναγιώτη Φρατζή
Beauty and the beast
«Να είμαστε παρόντες και σε επαγρύπνηση,για να συνεχίσουμε να πιστεύουμε, για να ζούμε μαζί με την κοινωνική μας πραγματικότητα, έχοντας επίγνωση της πραγματικότητάς μας, γιατί θέλουμε να την αλλάξουμε» γράφει το σύντομο μανιφέστο της ομάδας χορού Soyuz που παρουσιάζει στο χώρο Beton7 την παράσταση Beauty and the beast. «Η διαδρομή του κάθε ανθρώπου είναι άμεσα συνυφασμένη με την κοινωνική του θέση. Αλλά στην αναμέτρησή μας με τη ζωή είμαστε έτσι κι αλλιώς αδύναμοι και μόνοι». Αυτή τη θέση υλοποιεί η παράσταση περιγράφοντας τη διαδικασία εκφασισμού πάνω σε ένα ανθρώπινο σώμα που μετατρέπεται τελικά σε θύμα της φασιστικής ιδεολογίας.
Η πορεία προς τον εκφασισμό δεν είναι ευθύγραμμη, περιέχει αγωνία και αμφιταλάντευση. Βλέπουμε τις σπασμωδικές κινήσεις ενός ατόμου που βιώνει ματαιώσεις και διαψεύσεις, αδυνατώντας να βρει τον εαυτό του. Είναι ένα σώμα που αφήνει πίσω του τις μνήμες της παιδικότητας και πλησιάζει τη νεύρωση. Το παιχνίδι και η ανεμελιά χάνονται νωρίς, ο κόσμος του σκίζεται. Στην εφηβεία και στην αρχή της ενηλικίωσης μιμείται μαζικά πρότυπα εκτόνωσης και διασκέδασης, δεν γνωρίζει χαρά, δεν βρίσκει τη χάρη. Στερημένο από αγάπη κι από έρωτα, βρίσκει τελικά ταυτότητα μέσα στην πειθαρχία και την υποταγή. Τελικά δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η μετάθεση της επιθυμίας σε ένα κέντρο εντολών οδηγεί την Ωραία στο Τέρας.
Ο μηχανισμός που λειτουργεί στην παράσταση είναι μάλλον μπρεχτικός. Ο θεατής δεν ταυτίζεται με το χαρακτήρα και αυτός αφήνεται μόνος στην πορεία διάλυσής του. Η σταδιακή αποκτήνωση συνοδεύεται από τη θυματοποίησή του και όχι με την απειλή που συνιστά για την ανθρωπότητα. Έτσι η σκέψη θα γυρίσει αναγκαστικά στην αρχή της πορείας για να εντοπίσει τομές, ρήγματα, ασυνέχειες. Η σχέση του βίντεο και της χορογραφίας φτάνει σε υψηλά επίπεδα. Υπογραμμίζει ιδιαίτερα η ψηφιακή εικόνα το βίαιο πέρασμα σε έναν συγκεχυμένο κόσμο μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής, κλειστών αισθημάτων, ρευστών νοημάτων. Η οργανική ένταξη του προσώπου στο ψηφιακό του αποτύπωμα παράγει ένα εικαστικό αποτέλεσμα υψηλής αισθητικής.
Χορογραφία: Όλγα Σπυράκη (Soyuz Dance Company). Χορεύει η Μαργαρίτα Τρίκκα. Ψηφιακή εικόνα: Μάνος Αρβανιτάκης. Μουσική: Ανάργυρος Δενιόζος. Σχεδιασμός φωτισμού: Πάυλος Μαυρίδης. Κοστούμια: Μικαέλα Λιακατά. Makeup artist: Λία Αποστολοπούλου. Κατασκευή σκηνικού: Θοδωρής Λουκέρης. Beton7: Πύδνας 7, Βοτανικός, τηλ. 210 751 2625. Επόμενες παραστάσεις: 20, 21, 27, 28 Οκτωβρίου. Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη.
