Με την πρώτη σταγόνα της βροχής δεν σκοτώθηκε μόνο το καλοκαίρι, όπως λέει ο ποιητής, αλλά και το σαμαρικό σαξές στόρι, αφού δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός για την έγκαιρη αντιμετώπιση της κακοκαιρίας και την περίθαλψη των ξεσπιτωμένων, παρά μόνο μερικές εκατοντάδες πυροσβέστες υποχρεωμένοι να τρέχουν και να μη φτάνουν…
Η πρώτη μεγάλη νεροποντή του φθινοπώρου έδειξε πόσο ανοχύρωτη πόλη είναι η Αθήνα, ιδίως οι πιο φτωχές, οι πιο χτυπημένες από την κρίση συνοικίες της. Αρκεί να αναλογιστούμε το επίπεδο ετοιμότητας των δημόσιων νοσοκομείων να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο περίθαλψης μεγάλου αριθμού τραυματιών, όταν τα ίδια τα νοσοκομεία είναι στραγγισμένα από προσωπικό και πόρους, όταν ακόμα και τις ημέρες της αιθρίας δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον κοινωνικό τους ρόλο.
Ακόμα δεν γνωρίζουμε ούτε την πλήρη έκταση των ζημιών ούτε τα μέτρα υπέρ των πλημμυροπαθών που προφανώς θα ανακοινώσει η κυβέρνηση. (Μήπως διπλή μερίδα φαγητού στα συσσίτια; Μήπως 120 αντί 100 δόσεις για την εξόφληση των χρεών στο Δημόσιο;)
Η ουσία είναι ότι τα έργα υποδομής, τα έργα συντήρησης δεν αφήνουν κέρδη για τον ιδιωτικό τομέα και ούτε προσφέρονται για διαφήμιση. Εδώ και χρόνια έχουν ανοίξει διάπλατες για τους ιδιώτες επιχειρηματίες οι θύρες των κερδοφόρων τομέων της τοπικής αυτοδιοίκησης (π.χ., απορρίματα), ενώ οι ίδιοι οι δήμοι στερούνται και το αναγκαίο προσωπικό και τους πόρους για την «άχαρη» δουλειά, όπως είναι τα αντιπλημμυρικά έργα και το καθάρισμα των φρεατίων.
Αντί η κυβέρνηση να βοηθήσει (ακόμα και να πιέσει ή και να ελέγξει) τους δήμους να εκτελέσουν τα απαραίτητα έργα υποδομής, φροντίζει να αποψιλώσει το ανθρώπινο δυναμικό τους μέσω της αξιολόγησης, ώστε να καλυφθούν οι μνημονιακοί στόχοι για απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Το συμπέρασμα είναι ότι το ιδεολόγημα περί «σαξές στόρι» κι «εξόδου από το τούνελ» μπάζει από παντού, μπάζει λασπωμένα νερά… μόνο που η οργή του λαού ακόμα δεν έγινε «μεγάλο ποτάμι, φουσκωμένο».
