Μόνο με τον λαϊκό αγώνα θα ανατραπεί η βάρβαρη επιδρομή
του Γιώργου Κρεασίδη
Η προετοιµασία για νέο, σκληρότερο και µε µακροχρόνιες συνέπειες Μνηµόνιο βρίσκεται πίσω από το κακοστηµένο θέατρο των διαπραγµατεύσεων της κυβέρνησης µε τους εκπροσώπους της τρόικας. Δεν υπάρχει καµιά στρατηγική επιλογή της τρόικας που να αµφισβητείται από τους Σαµαρά, Βενιζέλο, Στουρνάρα, Βρούτση, Μητσοτάκη, τους οικονοµικούς δήµιους οι οποίοι εκπροσωπούν την ελληνική κυβέρνηση.
Οι αντιθέσεις αφορούν τους όρους εφαρµογής όσων σχεδιάζουν κυβέρνηση, άρχουσα τάξη και ΕΕ. Προεκλογικά χαρτιά ζητάει η κυβέρνηση για να πείσει ότι τα χειρότερα πέρασαν, να δεσµεύσει την επόµενη κυβέρνηση θέλει η τρόικα βλέποντας ότι πέρασε η ηµεροµηνία λήξης των Σαµαρά-Βενιζέλου.Παραπέρα η έκθεση της τρόικας, που θα επιτρέψει την εκταµίευση της νέας δόσης των «τοξικών» δανείων τα οποία γιγαντώνουν το χρέος, σκοντάφτει για την ώρα στην εκτίµηση για το χρηµατοδοτικό κενό των τραπεζών, καθώς και στο ρυθµό που θα υλοποιηθεί το πακέτο των µέτρων που προτείνει ο ΟΟΣΑ, το οποίο πλασάρεται σαν δήθεν αντίβαρο στα µνηµόνια. Στην πραγµατικότητα, όταν δεν τα συµπληρώνουν, πρόκειται για ρουσφέτια που ζητούν συγκεκριµένα µονοπώλια και καρτέλ (π.χ. γάλα)
Η συζήτηση για τις τράπεζες συνδέεται και µε τον ανταγωνισµό µεταξύ ΕΚΤ και ΔΝΤ ή αλλιώς ΕΕ και ΗΠΑ, για το κόστος του ελληνικού δανεισµού αλλά και την πρόθεση µεγαλύτερου και αµεσότερου ελέγχου από την τρόικα του τραπεζικού συστήµατος. Ανεξάρτητα από το συσχετισµό όµως, δεδοµένο θεωρείται ότι το επόµενο βήµα µετά την ανακεφαλαίωση των τραπεζών θα είναι η «διευθέτηση» των κόκκινων δανείων, όπως ονοµάζεται κοµψά το γιουρούσι των κατασχέσεων σε µισθούς, καταθέσεις και ακίνητα. Σε ό,τι αφορά τα µέτρα του ΟΟΣΑ, δεν τίθεται σε αµφισβήτηση η µείωση των εργοδοτικών εισφορών που θα τινάξει στον αέρα τα ταµεία και το διαλυµένο ασφαλιστικό σύστηµα, ανοίγοντας την πόρτα στα αρπακτικά του ιδιωτικού τοµέα, τα µέτρα υπέρ των µονοπωλίων στο λιανεµπόριο που θα απογειώσουν τις τιµές σε φάρµακα και βιβλία, µαζί µε τα µέτρα που αναφέρθηκαν για τα τρόφιµα που χτυπούν καίρια τους παραγωγούς υπέρ της βιοµηχανίας διατροφικών σκουπιδιών. Το παραµύθι της κυβέρνησης θέλει να µη νοµοθετούνται οι οµαδικές απολύσεις που ζητά ο ΟΟΣΑ και αποσιωπά τις διαβεβαιώσεις ότι το νοµικό πλαίσιο τις επιτρέπει χάρη και στη συναίνεση της ΓΣΕΕ. Εξάλλου στο µέτωπο των απολύσεων στο Δηµόσιο η συµφωνία τρόικας και κυβέρνησης είναι απόλυτη και έχουν δροµολογηθεί οι µαζικές απολύσεις όσων είναι ήδη σε διαθεσιµότητα στις 22 Μάρτη. Στόχος τους η απόλυση µέσω διαθεσιµότητας 15.000 εργαζοµένων συνολικά µέχρι τον Ιούνη από υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα.
Μπροστά στο Γιούρογκρουπ της Δευτέρας η κυβέρνηση Σαµαρά-Βενιζέλου ζητάει µια πολιτική δήλωση ότι το καταστροφικό της έργο πιάνει τόπο, καθώς η καθυστέρηση της δόσης αποδυναµώνει την προπαγάνδα για επιτυχίες, πρωτογενές πλεόνασµα, σαξές στόρι και διαπραγµατευτική ικανότητα. Ενόψει των εκλογικών αναµετρήσεων του Μάη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ φοβούνται την κοινωνική κατακραυγή και την εκλογική συντριβή.
Οι κοινωνικοί αγώνες φέρνουν στο προσκήνιο τη λαϊκή οργή, ο απόηχος της οποίας οδήγησε το κυβερνητικό στρατόπεδο σε αναδίπλωση στην προσπάθειά του να περάσει τροπολογία σε άσχετο νοµοσχέδιο, κατά την προσφιλή αντιδηµοκρατική συνήθειά της, που θα επέτρεπε απολύσεις στο Δηµόσιο κατά την προεκλογική περίοδο. Αυτό ίσως οδηγήσει στη µετάθεση λίγων µηνών των µαζικών απολύσεων που προβλέπονται για τις 22 Μάρτη.
Όσο κι αν η καθεστωτική προπαγάνδα και τα στρατευµένα ΜΜΕ προσπαθούν να υποβάλλουν την ιδέα ότι «τίποτα δε γίνεται», όχι χωρίς επιτυχία, ακόµα και σε κόσµο της Αριστεράς, ο λαϊκός παράγοντας είναι σταθερά παρών και µαχόµενος. Δεν υπάρχει βδοµάδα στο 2014 χωρίς εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις. Αντιµέτωπη µε αυτή τη λαϊκή οργή και κινητοποίηση βρέθηκε η κυβέρνηση την Πέµπτη, όταν είχε το θράσος να απαγορεύσει τις προγραµµατισµένες εργατικές κινητοποιήσεις της ΟΛΜΕ, της ΠΟΕ ΟΤΑ, των επιτροπών αγώνα των εργαζοµένων σε διαθεσιµότητα και του ΠΑΜΕ, ενόψει της επίσκεψης του γερµανού προέδρου Γκάουκ, ενός τυχοδιώκτη της Δεξιάς. Γι’ αυτό και οι διαδηλωτές δέχτηκαν τη βάρβαρη επίθεση της αστυνοµίας.
Σε αυτό το εκρηκτικό κοινωνικό κλίµα πραγµατοποιείται η 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ την Τετάρτη, αντί της 48ωρης που ήταν προγραµµατισµένη, ενώ ακολουθεί µια ακόµα 48ωρη απεργία στις 19-20 Μάρτη, αν δεν αλλάξει κάτι από την ηγεσία της ΑΔΕΔΥ. Ο κυβερνητικός συνδικαλισµός των ΔΑΚΕ- ΠΑΣΚ, αξιοποιώντας και τη στάση των δυνάµεων του ΠΑΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, αφού κατάφερε να αφαιρέσει την αγωνιστική πρωτοβουλία από τις οµοσπονδίες και τα πρωτοβάθµια σωµατεία, κατόρθωσε να επαναφέρει τη γραµµή της απεργίας για την τιµή των όπλων, όταν ψηφίζεται κάποιο νοµοσχέδιο ή απολύονται εργαζόµενοι. Πάντα µε την επίκληση του «δεν τραβάει ο κόσµος», που φυσικά δεν είναι αιτία αλλά αποτέλεσµα των αγώνων χωρίς σχέδιο, χωρίς κλιµάκωση και δηµοκρατία των συνελεύσεων.
Είναι όµως καθήκον πρώτης γραµµής η επιτυχία αυτών των απεργιών, µια επιτυχία προϋπόθεση για να ανοίξει η συζήτηση πώς θα νικήσουν αγώνες, πώς θα περάσουν από τη διαµαρτυρία στη σύγκρουση µε τη φιλοδοξία της νίκης. Προϋπόθεση είναι να ξεπεραστεί η γραµµή της εκλογικής αναµονής που επιχειρεί να επιβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ στο µαζικό κίνηµα, αλλά και αυτή της εκλογικής διαµαρτυρίας που προβάλλει το ΠΑΜΕ.
Αυτός είναι ο δρόµος που προτείνουν οι δυνάµεις της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στο εργατικό κίνηµα και αυτόν θα στηρίξουν το ΝΑΡ για την Κοµµουνιστική Απελευθέρωση και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
