του Θάνου Ανδρίτσου
Με εντολή του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά 17,7 εκατ. από «μίζες» επιστρέφουν στον ελληνικό λαό, έγραφε η αφίσα που εξέδωσε η ΝΔ. Ο αυτοκράτορας Σαμαράς μας λυπήθηκε. Δίνει 17,7 εκατ. για την περίθαλψη ανασφάλιστων πολιτών, τη στέγαση άπορων φοιτητών και την εκπαίδευση τυφλών μαθητών. Όποιος είναι τυχερός θα ευεργετηθεί από την εύνοια του ευγενικού άρχοντα.
17,7 εκατομμύρια. Όσο ακριβώς κόστισε το φόρεμα που σχεδίασε πέρυσι η βρετανίδα Ντέμπι Γουίνγκαμ γεμάτο διαμάντια και ρουμπίνια. Το 0,07% των 25 δισ. που χαρίζονται από το κράτος στις τράπεζες με την επανιδιωτικοποίησή τους.
Είναι φιλεύσπλαχνη η αστική τάξη και οι κυβερνήτες μας. Εδώ ο Δήμος Γλυφάδας –αυτός που ο επίσης γενναιόδωρος σε δολοφονίες και συλλήψεις υπουργός Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης κάποτε πανηγύρισε ότι πήρε υπό τον έλεγχό του, προτού μάθει ότι βγήκε δεύτερος– αποφάσισε να παρέχει δωρεάν πρόσβαση στο κέντρο που τραγουδά η Βίσση και ο Ρέμος, για όσους συμπολίτες μας το έχουν ανάγκη.
Γέλια και κλάματα. Και πάνω από όλα οργή. Για μια χώρα στην οποία καταρρέει ολοκληρωτικά κάθε σπιθαμή κοινωνικού κράτους. Μια χώρα όπου η παιδεία και η υγεία διαλύονται για να γίνουν βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο, αφήνοντας στην τύχη τους εκατομμύρια εργαζόμενους και νέους. Όπου η κοινωνική πολιτική, οι δημόσιες υπηρεσίες πληρωμένες από το μόχθο της κοινωνίας θεωρούνται περιττά και το μόνο που θα μπορεί να περιμένει κανείς είναι η ελεημοσύνη του καλού αυτοκράτορα – ή καμιάς πολυεθνικής, σαν τη Ζίμενς που αφού δωροδόκησε όλες τις κυβερνήσεις και αφαίμαξε τον ελληνικό λαό επανήλθε στην «τιμωρία» της σαν ευεργέτης των άπορων νέων ερευνητών, δίνοντας το όνομά της στις κρατικές υποτροφίες.
Η υποχρέωση του κράτους είναι να σκοτώνει παιδιά στα πελάγη, να παίρνει τα σπίτια του λαού, να χτυπά φοιτήτριες στο δρόμο. Ό,τι μαζεύει από κεφαλικούς φόρους το δίνει στους τραπεζίτες. Και για στάχτη στα μάτια, κάτι ψίχουλα σ’ αυτούς που ήρθε η ώρα τους να φαγωθούν. Δεν είναι υποχρέωση. Είναι η καλοσύνη του Αντώνη, που ήρθε να μείνει δίπλα μας, στο σεισμό. Σαν τη καλοσύνη του αυτοκράτορα που έβγαζε κι έναν από το σταυρό κάθε χρόνο.
