(φωτογραφία: Δρομογράφος)
του Γιάννη Φωτίου
Εµείς θα πούµε την τελευταία λέξη, αυτές οι µέρες ανήκουν στον Αλέξη» φώναξαν δεκάδες χιλιάδες νέοι, µαθητές, φοιτητές και εργαζόµενοι που πήραν µέρος την Παρασκευή στις µεγάλες διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, στην 5η επέτειο από τη δολοφονία του 15χρονου µαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνοµικό. Η µαζική συµµετοχή, η οργή και το πάθος της νεολαίας απέδειξαν ότι το πνεύµα του Δεκέµβρη παραµένει ζωντανό και το µήνυµα της εξέγερσης πιο επίκαιρο από ποτέ. Το µεσηµέρι χιλιάδες µαθητές και φοιτητές συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια. Κυριάρχησαν τα συνθήµατα ενάντια στην αστυνοµία, στην οικονοµική πολιτική της κυβέρνησης, την ανεργία και το φασισµό. Παρέµβαση µε ξεχωριστό µπλοκ, µοίρασµα υλικού και δυναµική παρουσία είχε η Πρωτοβουλία «Ανυπόταχτος Μαθητής».
Η κυβέρνηση απέδειξε ότι µιλάει µόνο τη γλώσσα της καταστολής. Είσαι έφηβος/µαθητής; Συλλαµβάνεσαι. Αυτή ήταν η πολιτική εντολή της κυβέρνησης στους πραιτωριανούς των ειδικών δυνάµεων των ΜΑΤ, που έδειξαν να αντιµετωπίζουν τη µαχόµενη νεολαία σαν εχθρό του συστήµατος µε προληπτικές προσαγωγές προτού καν ξεκινήσει η πορεία – συνέλαβαν ακόµα και µια µαθήτρια η οποία επέστρεφε από το φροντιστήριό της!
Η αστυνοµία δεν δίστασε να κυνηγήσει και να χτυπήσει ανήλικα παιδιά και στη συνέχεια να µετατρέψει την ευρύτερη περιοχή σε θάλαµο αερίων από τη ρίψη χηµικών. Τα ΜΑΤ κατέλυσαν το άσυλο στα Προπύλαια, περικύκλωσαν και προπηλάκισαν για µεγάλο διάστηµα εκατοντάδες µαθητές στην είσοδο του κεντρικού κτηρίου του Πανεπιστηµίου Αθηνών. Οι µαθητές βρέθηκαν εγκλωβισµένοι καθώς οι δυνάµεις των ΜΑΤ δεν τους άφηναν να φύγουν, ενώ το κτήριο ήταν κλειδωµένο. Αρκετά παιδιά πανικοβλήθηκαν, ένας µαθητής λιποθύµησε και η αστυνοµία περίµενε εντολές αν πρέπει να προχωρήσει σε προσαγωγές όλων των εγκλωβισµένων µαθητών. Χρειάστηκε να παρέµβουν µαχόµενοι δικηγόροι, γονείς, συνδικαλιστές, βουλευτές και φοιτητές ώστε να µη γίνουν προσαγωγές. Τελικά ύστερα από διαπραγµατεύσεις επιτράπηκε στους µαθητές να φύγουν µέσα από ένα στενό διάδροµο παρατεταγµένων µατατζήδων οι οποίοι έκαναν εξονυχιστικό σωµατικό έλεγχο και έρευνα στα προσωπικά αντικείµενα των παιδιών, επιχειρώντας να τα τροµοκρατήσουν και να τα εξευτελίσουν.
Μόνο το µεσηµέρι οι δυνάµεις των ΜΑΤ χωρίς να έχουν γίνει σοβαρά επεισόδια προχώρησαν σε προσαγωγές 55 µαθητών και νεαρών από τους οποίους 10 συνελήφθησαν. Ιδιαίτερα µαζική ήταν και η απογευµατινή πορεία στην οποία συµµετείχαν κόµµατα και οργανώσεις της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου καθώς και φοιτητικοί σύλλογοι. «Πέντε χρόνια µετά η εξέγερση µόνη απάντηση ενάντια στον καπιταλισµό και στο σφαγείο ΕΕ-ΔΝΤ» έγραφε το πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μετά τις 8 το βράδυ µεγάλο µέρος των διαδηλωτών συγκεντρώθηκε στην πλατεία Εξαρχείων. Η αστυνοµία προκειµένου να διαλύσει το συγκεντρωµένο πλήθος έκανε εκτεταµένη χρήση χηµικών ουσιών και χειροβοµβίδων κρότου-λάµψης. Εξαπολύθηκε ένα πρωτοφανές ανθρωποκυνηγητό σε όλη την περιοχή µε την αστυνοµία να µετατρέπει τα Εξάρχεια σε πεδίο µάχης και να εισβάλει όχι µόνο σε καταστήµατα αλλά και σε πολυκατοικίες για να συλλάβει διαδηλωτές. Προσήχθησαν συνολικά 136 άτοµα, εκ των οποίων τα 84 από την περιοχή των Εξαρχείων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ µε ανακοίνωσή της τονίζει πως η επικαιρότητα του Δεκέµβρη αντλείται «από το µέλλον, από τις εξεγέρσεις που έρχονται, καθώς όλο και περισσότεροι νέοι συνειδητοποιούν πως έχουν απέναντί τους ένα σύστηµα το οποίο έχει επιλέξει να τους θυσιάσει για να σωθεί το ίδιο». Για το όργιο αυταρχισµού των πραιτωριανών του Δένδια και του Σαµαρά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπογραµµίζει πως «µε τέτοια άνανδρη φασιστική συµπεριφορά το µόνο που πετυχαίνουν είναι να φουντώνει το µίσος της κοινωνίας».
Πριν από την κρίση το ελληνικό πολιτικό σύστηµα διαρρήγνυε τα ιµάτιά του ότι «δεν συνεργάζεται µε τα άκρα» εννοώντας το ΛΑΟΣ. Μετά την κρίση σχηµάτισαν κυβέρνηση µε το κόµµα του Καρατζαφέρη.
Προτού εκδηλωθεί η κρίση το 2008 ο δεξιός υπουργός Δηµόσιας Τάξης Προκόπης Παυλόπουλος έλεγε ότι «προτιµούµε να βλέπουµε την αστυνοµία αµυνόµενη, ενίοτε και προπηλακιζόµενη», και υπογράµµιζε πως «η Ελληνική Αστυνοµία είναι υποχρεωµένη να διασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη… και θα το πράξει τώρα, αµυνόµενη πάντοτε, χωρίς να επιτεθεί σε κανένα»! Ακόµα και ο Χρήστος Παπουτσής, µόλις πριν από λίγα χρόνια είχε δηλώσει «προτιµώ το σπασµένο µάρµαρο παρά το σπασµένο κεφάλι». Πόσο µακρινά µοιάζουν όλα αυτά σήµερα, στα χρόνια της ακροδεξιάς κυβέρνησης Σαµαρά, που τα «σπασµένα κεφάλια» δεν είναι πια ταµπού και η επιτιθέµενη αστυνοµία δείχνει να ζηλεύει τη «δόξα» των δολοφόνων Κορκονέα και Ντερτιλή. Ιστορικά όµως έχει αποδειχτεί πως η αυταρχική κλιµάκωση της καταστολής δεν είναι παρά σηµάδι της επιθανάτιας αγωνίας των ολοκληρωτικών καθεστώτων λίγο πριν από την κατάρρευσή τους. Όπως τραγουδούσε η Γενιά του Χάους: «Στο αίµα µια εξέγερση µπορείς να καταπνίξεις, µα αυτό που έχουµε µέσα µας ποτέ δεν θα το σβήσεις».
