του Άρη Χατζηστεφάνου
Θέμα ημερών αν όχι ωρών φάνταζε, καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, η έναρξη των αμερικανικών βομβαρδισμών στη Συρία καθώς ΗΠΑ, Γαλλία αλλά και Βρετανία αναζητούσαν απλώς ένα φύλλο δημοκρατικής συκής για να ξεκινήσουν τις προγραμματισμένες από καιρό επιχειρήσεις τους. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της Γουόλ Στριτ Τζέρναλ, το Πεντάγωνο έχει λάβει εντολές να προετοιμάσει μια πολύ πιο εκτεταμένη επιχείρηση αεροπορικών βομβαρδισμών από αυτήν που έχει μέχρι σήμερα ανακοινωθεί. Εκτός από τους πυραύλους, που μπορούν να εκτοξευθούν από αμερικανικά πολεμικά πλοία στη Μεσόγειο, σε ετοιμότητα βρίσκονται βομβαρδιστικά Β-52 και Β-1 που σταθμεύουν στην Τουρκία, το Κατάρ και άλλες χώρες της περιοχής αλλά και Β-2 που θα απογειωθούν από το Μιζούρι των ΗΠΑ και θα επιστρέψουν στη βάση τους αφού πρώτα σπείρουν το θάνατο σε συριακές πόλεις. Σύμφωνα με τους Τάιμς του Λονδίνου, ο νομπελίστας της ειρήνης, Μπαράκ Ομάμα, έχει δώσει το «πράσινο φως» να επανεξοπλιστούν και οι ακραίες ομάδες ισλαμιστών και οι σύμμαχοι της Αλ Κάιντα που εδώ και μήνες πραγματοποιούν (και πάλι) τη βρώμικη δουλειά για την αμερικανική υπερδύναμη. Πρόκειται για δυνάμεις που υπό την επιτήρηση του επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκηπα Μπαντάρ, θα λειτουργήσουν ως παράγοντας αποσταθεροποίησης όχι μόνο για τη Συρία αλλά και το Ιράν και το Λίβανο, όπου έχει την έδρα της η σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ.
Για την εκπλήρωση αυτού του στόχου έχει κινητοποιηθεί τα τελευταία 24ωρα και η επίσημη και ανεπίσημη ισραηλινή διπλωματία. Σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς, η οργάνωση AIPAC και άλλοι παράγοντες του ισραηλινού λόμπι στην Ουάσινγκτον, έχουν κινητοποιηθεί προκειμένου να ανατρέψουν το αρνητικό κλίμα που επικρατούσε αρχικά μεταξύ των μελών του Κογκρέσσου για μια ενδεχόμενη επίθεση.
Βάσει της πρότασης, που αναμένεται να καταθέσει τη Δευτέρα στη Γερουσία, ο Ομπάμα θα μπορεί να βομβαρδίζει τη Συρία για διάρκεια 90 ημερών. Όλοι γνωρίζουν φυσικά ότι αρκούν μερικές ημέρες ώστε τα αμερικανικά βομβαρδιστικά να μετατρέψουν σε μια λίμνη αίματος ολόκληρη τη Συρία.
Ακόμη και χωρίς άμεση στρατιωτική παρέμβαση, οι ΗΠΑ φέρουν ήδη κολοσσιαία ευθύνη για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τα τουλάχιστον 2 εκατομμύρια πρόσφυγες που σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, εγκαταλείπουν αβοήθητοι τις εστίες τους. Ο ρόλος της CIA στο συντονισμό και τον εξοπλισμό των πιο εξτρεμιστικών στοιχείων της ισλαμικής αντιπολίτευσης, με τη βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, είναι ο βασικότερος παράγοντας που οδήγησε στη μετατροπή της γνήσιας λαϊκής εξέγερσης του συριακού λαού σε ένα βρώμικο εμφύλιο πόλεμο χωρίς ημερομηνία λήξης. Άλλωστε, ακόμη και αν οι προγραμματισμένοι αεροπορικοί βομβαρδισμοί περιορίζονταν σε μερικά συμβολικά, «χειρουργικά» χτυπήματα, το αποτέλεσμα θα ήταν να επιμηκύνουν χρονικά τις μάχες, δίνοντας μια ανάσα στην αντιπολίτευση που έχανε σταθερά έδαφος από το καθεστώς του Άσαντ.
Παρά το μακροχρόνιο και σαφή σχεδιασμό για την περιοχή πάντως, η Ουάσινγκτον έμεινε για πρώτη φορά τόσο εκτεθειμένη διπλωματικά απέναντι στους πρώην συμμάχους της. Προς στιγμήν, η μόνη βέβαιη βοήθεια στην οποία μπορούσε να ελπίζει ήταν ο Γάλλος πρόεδρος Ολάντ και ο …Βενιζέλος, ο ηγέτης ενός αστείου κόμματος που κινδυνεύει να μην μπει καν στη Βουλή. Ακόμη και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που μέχρι σήμερα διαγκωνίζονταν για το ποια θα υπηρετήσει πρώτη την αμερικανική κρεατομηχανή, εμφανίστηκαν διχασμένες. Έπρεπε να πραγματοποιήσει ο Βρετανός πρωθυπουργός ένα μίνι πραξικόπημα, αδιαφορώντας πλήρως για τις αποφάσεις του κοινοβουλίου του, για να αλλάξουν ελαφρώς οι ισορροπίες στο περιθώριο των G20 και να υπογραφεί μια κοινή (αν και ασαφής) δήλωση με χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία – όχι όμως και η Γερμανία.
Φτάσαμε έτσι στο φαινομενικά παράδοξο τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα της Κίνας και της Ρωσίας να εμφανίζονται ως προστάτες της δημοκρατίας και του διεθνούς δικαίου, ενώ οι ηγέτες της Δύσης να παραβιάζουν όχι μόνο τη λαϊκή βούληση αλλά ακόμη και τις σαφείς εντολές που λαμβάνουν από το νομοθετικό σώμα των χωρών τους.
Οι αποφάσεις της Ουάσινγκτον σηματοδοτούν την ντε φάκτο εγκατάλειψη της αρχιτεκτονικής του διεθνούς δικαίου όπως αυτή είχε δημιουργηθεί μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Λευκός Οίκος φυσικά αδιαφορεί εδώ και δεκαετίες για τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών (εάν αυτές δεν έχουν επιβληθεί στον οργανισμό από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ), για πρώτη φορά όμως αμφισβητεί ευθέως την αρμοδιότητα του ΟΗΕ να εκφέρει έστω και τυπικά την γνώμη του. «Αποφάσισα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναλάβουν στρατιωτική δράση εναντίον στόχων του συριακού καθεστώτος», δήλωσε ο Ομπάμα συμπληρώνοντας αμέσως: «Αισθάνομαι άνετα προχωρώντας χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών»! Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Βρετανός πρωθυπουργός δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου των G20 ότι η χώρα του δεν μπορεί να δεσμεύεται από το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ δεδομένου ότι σε αυτό έχει δικαίωμα βέτο η Ρωσία!
Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα δήλωση να ανήκει στον υπουργό Εξωτερικών της Σουηδίας, Καρλ Μπιλτ, ο οποίος σημείωσε ότι: «Οι Ινδοί, οι Βραζιλιάνοι και οι Κινέζοι δεν θεωρούν επαρκείς τις πληροφορίες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών… και αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε». Ένας κόσμος ζδηλαδή στον οποίο ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός θα βρίσκεται αντιμέτωπος με όλο και μεγαλύτερα εμπόδια να επιβάλει τη θέλησή του στον πλανήτη.
Ουάσινγκτον και Λονδίνο γνωρίζουν πολύ καλά ότι το λογικό βήμα στη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ θα ήταν να λάβουν μεγαλύτερα δικαιώματα ψήφου οι αναδυόμενες οικονομίες (και πληθυσμοί) της Ασίας απομακρύνοντας ακόμη περισσότερο την εξουσία από τις παραπαίουσες οικονομίες της Δύσης. Και η απάντηση που βρήκαν σε αυτό το πρόβλημα ήταν να αμφισβητήσουν και σε θεωρητικό πλέον επίπεδο την ίδια την έννοια του διεθνούς δικαίου.
