του Μιχάλη Ψύλου
Η Ουάσιγκτον και οι μαριονέτες της, οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Γαλλίας, ετοιμάζουν άλλο ένα πολεμικό έγκλημα: Να εξαπολύσουν χειρουργικές επιθέσεις με πυραύλους εναντίον της Συρίας με πρόσχημα μια αδιευκρίνιστη ως προς τους υπεύθυνους θηριωδία: την επίθεση με χημικά όπλα εναντίον αμάχων στα περίχωρα της Δαμασκού. Όχι φυσικά ότι ο Άσαντ είναι άγιος, σφαγέας είναι και το έχει δείξει πολλές φορές. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν είχε κανένα όφελος να εξαπολύσει επίθεση με χημικά λίγο έξω από τη Δαμασκό, με τους επιθεωρητές του ΟΗΕ να βρίσκονται στην πρωτεύουσα.
Για να δικαιολογήσει την πυραυλική επίθεση ο Ομπάμα επικαλείται τα ανθρώπινα δικαιώματα: Στρατιωτική επέμβαση για ανθρωπιστικούς λόγους… «Όσοι χρησιμοποιούν χημικά όπλα εναντίον ανυπεράσπιστων γυναικών, ανδρών και παιδιών οφείλουν και πρέπει να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους», τόνισε ο αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν. Λέξη φυσικά δεν είπε για τους χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές που εξόντωσε η χούντα του Καΐρου. Εκεί τα θύματα ήταν με τους «κακούς»…
Είναι εξοργιστικό να προσπαθεί η κυβέρνηση Ομπάμα «να περάσει στην κοινή γνώμη την φαινομενικά καλοπροαίρετη αντίληψη του ανθρωπιστικού επεμβατισμού», λέει ο αμερικανός καθηγητής φιλοσοφίας Άντριου Λέβιν. «Ο ανθρωπιστικός επεμβατισμός είναι ο νεο-συντηρητισμός των αμερικανών Φιλελευθέρων. Έχει στόχο να δικαιολογεί το ρόλο του πλανητικού χωροφύλακα των Ηνωμένων Πολιτειών, που είναι πάντα σε ετοιμότητα να φέρει το θάνατο και την καταστροφή σε «καθεστώτα» που αμφισβητούν την αμερικανική κυριαρχία», τονίζει ο Λέβιν, συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου Η αμερικανική ιδεολογία.
Την πολιτική του «ανθρωπιστικού επεμβατισμού» την πρωτοκαθιέρωσε άλλωστε ένας άλλος Δημοκρατικός πρόεδρος, ο Μπιλ Κλίντον που «δικαιολόγησε» με αυτόν τον τρόπο τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας το 1999, με πρόσχημα την «ανθρωπιστική κρίση» στο Κοσσυφοπέδιο. Τώρα, για να σταματήσει ο Ομπάμα τον Άσαντ να δολοφονεί τους αμάχους με χημικά αέρια, θα τους εξοντώνει με πυραύλους Κρουζ και «έξυπνες» βόμβες. Όπως έγραψε εύστοχα η γερμανική εφημερίδα Χάντελσμπλατ, «οι ανθρωπιστικοί πόλεμοι είναι επίσης πόλεμοι. Αυτοί που τους χρησιμοποιούν θέλουν επίσης να τους κερδίσουν. Γιατί πίσω από την ηθική υπάρχει πάντα ένα στρατηγικό κίνητρο».
Είχαμε γράψει πριν λίγους μήνες στην ίδια στήλη ότι «ο Ομπάμα είναι ο Μπους ο Τρίτος» και εξελίσσεται «στον χειρότερο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών». Κάποιοι είπαν ότι ήταν μια εκτίμηση υπερβολική… όμως τα γεγονότα την επιβεβαιώνουν.
«Από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του ο Ομπάμα χρησιμοποίησε τα ανθρώπινα δικαιώματα ως πρόσχημα σε κάθε μία από τις μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν και την ανατροπή της κυβέρνησης της Λιβύης το 2011 και τώρα η Συρία είναι στη σειρά για να γίνει το επόμενο πεδίο δολοφονίας», λέει ο Άντριου Λέβιν.
Σίγουρα, η σύγκρουση στη Συρία είναι πολύ πιο περίπλοκη και πιο δύσκολη απ’ ότι στο Ιράκ και τη Λιβύη. Η εθνοτική και θρησκευτική ποικιλομορφία της Συρίας επεκτείνεται σε όλες τις γειτονικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας και τα άλλα πλούσια σε πετρέλαιο εμιράτα του Κόλπου. Ο στόχος όμως του αμερικανικού Ιμπέριουμ δεν αλλάζει: Θέλουν να ανατρέψουν την Αραβική Ανοιξη και να αποκαταστήσουν αμερικανόδουλα καθεστώτα σε όλη την ανατολική Μεσόγειο και τη βόρεια Αφρική.
Το μόνο «πρόβλημα» για τον Ομπάμα, όπως και για τον Κλίντον, είναι ο φόβος της εχθρικής κοινής γνώμης. Δημοσκόπηση του Ρόιτερς και της εταιρίας Ipsos έδειξε πρόσφατα ότι μόλις το… 9% των Αμερικανών τάσσεται υπέρ της επέμβασης στη Συρία. Το μόνο μέλημα λοιπόν του Ομπάμα είναι να αλλάξει «επικοινωνιακά» το κλίμα. Ελπίζει ότι τελικά θα υπάρξει συναίνεση σε όλο τον κόσμο με την ιδέα ότι κάτι πρέπει να γίνει, εφόσον η συριακή κυβέρνηση πέρασε πράγματι την «κόκκινη γραμμή». Θα αφεθεί ο κόσμος και πάλι είναι στο έλεος αυτής της επικίνδυνης συλλογικής ηλιθιότητας;
