Πάνω από 1.000 αντιπρόσωποι εκλεγμένοι από 3.000 μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
του Γιώργου Κρεασίδη
Oλοκληρώνεται σήμερα με την ψήφιση των αποφάσεων και των πανελλαδικών οργάνων του μετώπου η 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία ξεκίνησε χτες με δεκάδες τοποθετήσεις αντιπροσώπων. Με τη 2η Συνδιάσκεψη κορυφώνεται μια σημαντική μαζική διαδικασία διαλόγου και επεξεργασίας θέσεων στα πλαίσια της οποίας τοπικές και κλαδικές επιτροπές σε όλη την Ελλάδα, από την Κέρκυρα μέχρι την Αλεξανδρούπολη και από το Κιλκίς μέχρι τα Χανιά, συνεδρίασαν δύο και τρεις φορές με τη συμμετοχή πάνω από 3.000 αγωνιστών, μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μέσα από τις διαδικασίες εκλέχτηκαν για το σώμα της 2ης Συνδιάσκεψης πάνω από 1.000 αντιπρόσωποι, αγωνιστές και αγωνίστριες του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, μέλη των οργανώσεων που συμμετέχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και εκατοντάδες ανένταχτοι.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία που σφραγίστηκε από τη μαζική συμμετοχή και την πλούσια συζήτηση, φαίνεται πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανακάμπτει.
Στη συζήτηση δικαιώνεται η ανεξάρτητη πορεία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που προκύπτει ως κοινωνική αναγκαιότητα και πολιτικό αποκρυστάλλωμα μέσα από τη δοκιμασία της αντεργατικής λαίλαπας, αλλά και την πάλη του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Δικαιώθηκε καθώς μετά την εκλογική καμπή του περσινού καλοκαιριού και το σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης για το νέο γύρο μνημονίων, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέμεινε στη γραμμή του λαϊκού ξεσηκωμού ως προϋπόθεσης για την επιβίωση του κόσμου της δουλειάς και την ήττα της πολιτικής κυβερνήσεων – ΕΕ – ΔΝΤ. Αυτές οι επιλογές διασφάλισαν πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν θα γίνει η «13η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ» και θα αντέξει τις πιέσεις για τη στήριξη της κυβερνητικής του πρότασης. Μιας πρότασης που εγκλωβισμένη στον κοινοβουλευτισμό, τον ευρωπαϊσμό και τη στρατηγική υποτίμηση του εργατικού κινήματος και της δύναμής του να αλλάζει τους συσχετισμούς, εγκαταλείπει τις τοποθετήσεις ενάντια στο Μνημόνιο και το χρέος και μετατοπίζεται σε λογικές ανοιχτά διαχειριστικές, στο όνομα του προσεταιρισμού του φανταστικού λαού των δημοσκοπήσεων.
Παράλληλα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέφυγε την αναπαραγωγή της τακτικής του ΚΚΕ, το οποίο στα ερωτήματα της κοινωνικής πλειοψηφίας για το πώς θα αντιμετωπιστεί η επίθεση του κεφαλαίου και της τρόικας απαντά αναδεικνύοντας τα όρια μιας διαχειριστικής γραμμής, δίχως όμως να προτείνει μια γραμμή ανατροπής. Την ίδια στιγμή με την άρνηση κάθε συνάντησης με τις αγωνιστικές δυνάμεις της κοινωνίας, την αλαζονική αυτάρκεια και τον υποβιβασμό της αναζήτησης για μια άλλη κοινωνία σε ένα ιδεολογικό δημοψήφισμα για τον υπαρκτό σοσιαλισμό, ουσιαστικά έσπρωξε προς το ΣΥΡΙΖΑ την κοινωνική δυναμική που ανέδειξε η πάλη ενάντια στα μνημόνια.
Η συζήτηση στη βάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη 2η Συνδιάσκεψη οργανώθηκε με συναίσθηση των μεγάλων δυσκολιών της πραγματικότητας, αξιοποίησε παρακαταθήκες όπως αυτή της μαζικής δουλειάς με το μεταβατικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που χτίστηκε γύρω από τους πέντε βασικούς πολιτικούς κόμβους για διαγραφή του χρέους και παύση πληρωμών, έξοδο από ευρώ και ΕΕ, εθνικοποίηση των τραπεζών και στρατηγικών μονάδων, ριζική αναδιανομή του πλούτου και κατάκτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Σημαντική παρακαταθήκη ήταν επίσης και η επιλογή της «ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών» που επικυρώθηκε στην 1η Συνδιάσκεψη, μέσα από την αρχή ένα μέλος – μία ψήφος και το πλαίσιο λειτουργίας των τοπικών και κλαδικών επιτροπών. Τις αφετηρίες δηλαδή για την αυτοτελή συγκρότηση και ύπαρξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως μετώπου και όχι ως εκλογικής συμμαχίας οργανώσεων, που παρά τις διακηρύξεις και τις προθέσεις, ήταν η μόνη μορφή ενότητας μέχρι τώρα στην Αριστερά μετά τη μεταπολίτευση.
Η συζήτηση πάνω στις Θέσεις στάθηκε στα κρίσιμα ζητήματα της πάλης ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου, των προϋποθέσεων νίκης του κινήματος, των δρόμων της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και της σοσιαλιστικής προοπτικής.
Με ιδιαίτερο τρόπο η κουβέντα στάθηκε στην ανάγκη οι δυνάμεις της κοινωνικά μαχόμενης Αριστεράς να αποκτήσουν τη δυνατότητα να στηρίξουν έμπρακτα τους κοινωνικούς αγώνες. Παραπέρα, συζητήθηκε διεξοδικά η επιλογή της συμπόρευσης με τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της αντιΕΕ, αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής και αντιδιαχειριστικής Αριστεράς και η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σαν ένα αποφασιστικό βήμα για μια «άλλη» Αριστερά, τον αντικαπιταλιστικό πόλο.
Οι Θέσεις υπερψηφίστηκαν στις συνελεύσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είτε ομόφωνα είτε με ποσοστά της τάξης του 95%, δείχνοντας ότι αποτελούν τη βάση για την πολιτική συζήτηση, αλλά και για την πολιτική ενοποίηση του δυναμικού της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Σε μεγάλο βαθμό απασχόλησε τις διαδικασίες η ίδια η συγκρότηση και λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μέσα από μια πλούσια συζήτηση αναδείχτηκαν ιδέες για την ιδεολογική – πολιτική και οργανωτική αναβάθμισή της, ενώ ψηφίστηκαν σειρά από συγκεκριμένες προτάσεις και τροπολογίες στις Θέσεις για θέματα όπως η αναβάθμιση των τοπικών επιτροπών, ο προσανατολισμός στη συγκρότηση κλαδικών επιτροπών, η συστηματική, αποτελεσματική και δημοκρατική λειτουργία των πανελλαδικών οργάνων, μαζί με τη περιφερειακή συγκρότηση και την οριζόντια επικοινωνία. Παράλληλα, υπήρξαν προτάσεις για πρωτοβουλίες διαλόγου και επεξεργασία θέσεων, όπως οι θεματικές συνδιασκέψεις και τα φόρουμ, η καλύτερη οργάνωση της μαζικής παρέμβασης μέσω του διαδικτύου, όπως και η δυνατότητα για την έκδοση εντύπου. Μια αξιόλογη συμβολή σε αυτά τα θέματα ήρθε από την Πρωτοβουλία Ανένταχτων για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών, η οποία κατέθεσε και σχετικό κείμενο με συγκεκριμένες προτάσεις προς απόφαση.
Με την οργανωτική και πολιτική επιτυχία της πλατιάς συζήτησης πίσω της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ολοκληρώνει τη διαδικασία της 2ης Συνδιάσκεψης έχοντας μια ισχυρή βάση για τη μετωπική της πολιτική που τη διαμορφώνουν οι Θέσεις και η μαζική υπερψήφισή τους στις συνελεύσεις. Οι πρωτοβουλίες συμπόρευσης είναι δυνατόν να έχουν επιτυχία μέσα από αυτό το δρόμο, καθώς μπορούν να στηριχτούν σε μια κατεύθυνση που ενοποιεί πολιτικά τη βάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εξασφαλίζοντας έτσι την απαραίτητη και βασική προϋπόθεση. Με αναβαθμισμένο το κριτήριο της πράξης και με επίγνωση ότι στις μάχες που έρχεται η στρατηγική θα έχει κρίσιμο χαρακτήρα για να χάσει η άρχουσα τάξη τη δυνατότητα να αφοπλίσει το λαϊκό κίνημα με τα διλήμματα τύπου «ευρώ ή χάος», η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βαδίζει στην επόμενη μέρα με αισιοδοξία, την αισιοδοξία της θέλησης.
