του Δημήτρη Γρηγορόπουλου
Με την αυταρχική στροφή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και στην εσωκομματική συγκρότηση και λειτουργία του ολοκληρώνεται ουσιαστικά η ευρύτερη στροφή του σε μιαν εκδοχή αστικής πολιτικής διαχείρισης. Είναι η βασική ψηφίδα για να ολοκληρώσει το μωσαϊκό, αλλά και για να δέσει αυτή η στροφή και να οχυρωθεί με την οργανωτική καταστολή της εσωκομματικής αμφισβήτησης.
Η νομιμοφροσύνη στους ιμπεριαλιστές ηγεμόνες, η σαμαρικού τύπου κινδυνολογία κατά της εξόδου από την ευρωζώνη και το ευρώ, μετά την απόφαση του ΑΚΕΛ και την έξαρση της αντιΕΕ διάθεσης στη χώρα μας, η έμμονη καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στην «αριστερή» λιτότητα («ρεαλιστική, αποτελεσματική, κοινωνικά δίκαιη δημοσιονομική σταθεροποίηση») με μοναδικό ουσιαστικά αντίβαρο την αποκατάσταση του κατώτατου μισθού (κι αυτή με όρους), η ερωτοτροπία, ανοιχτή πλέον, με το κεφάλαιο και οι εναγκαλισμοί με τον Δασκαλόπουλο, αναπόδραστα απαιτούν το «τσιμεντάρισμα» από τον εσωκομματικό αυταρχισμό και αρχηγοκεντρισμό, ώστε να διασφαλίζεται η ευδοκίμηση και μακροημέρευση αυτής της διαχειριστικής πολιτικής.
Ο εσωκομματικός αυταρχισμός γενικά προσιδιάζει στα αστικά κόμματα για την εξασφάλιση ενότητας και αποτελεσματικότητας στην αυταρχική και αντιλαϊκή πολιτική, που από το χαρακτήρα τους έχουν αποστολή να εφαρμόσουν. Εύλογη λοιπόν η επιλογή της ακολουθίας αστική πολιτική – αστικός ενδοκομματικός αυταρχισμός από την ηγετική ομάδα Τσίπρα. Ως επιμελής μαθήτρια των αστικών μαθημάτων, οικοδομεί έναν πολύπλευρο αυταρχισμό αλληλένδετων πλευρών. Δεν είναι μόνο η κατάργηση των συνιστωσών (ευφημιστικά «αυτοδιάλυση»). Αυτό είναι το κύριο: Η εξουδετέρωση αυτόνομων πολιτικών μηχανισμών, που μπορούν να αντιπαραθέσουν μιαν εναλλακτική πρόταση, αντίθετη με την επιλογή της ηγεσίας.
Εκφράζει, επίσης, την υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στην απαίτηση του αστικού κόσμου για την απαλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές και από έναν αδιανόητο, γι’ αυτούς, αλλά και απειλητικό αριστερό πλουραλισμό. Εκπλήσσει και η αυταρχικότητα της μεθοδολογίας. Η «αυτοδιάλυση» επιβάλλεται χωρίς διάλογο, τελεσιγραφικά παρά τις αντιρρήσεις αρκετών συνιστωσών (ΔΕΑ, ΚΕΔΑ, Ενεργοί Πολίτες Μανώλη Γλέζου, ΔΗΚΚΙ, ταλάντευση ΚΟΕ). Ποια είναι η εναλλακτική δυνατότητα για τους διαφωνούντες; Θαυμάστε το δημοκρατικό πνεύμα στο απόγειό του! Να μείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ ως «παρατηρητές». Δηλαδή, ουσιαστικά να τεθούν εκτός κόμματος! Οι συνιστώσες συνέβαλαν σημαντικά στη φιλοτέχνηση της εικόνας του ΣΥΡΙΖΑ ως μιας σύγχρονης, πολυφωνικής, δημοκρατικής Αριστεράς. Τώρα που οι συνιστώσες αποτελούν βαρίδι για το δαχτυλίδι της εξουσίας, τις γκρεμίζουν στον Καιάδα.
Δεύτερο: Η πολυτασικότητα του ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύεται αίολη, κενό γράμμα. Γιατί η κατάργηση της εκλογής με λίστα των εκπροσώπων των τάσεων και η αντικατάστασή της με ενιαίο ψηφοδέλτιο μαθηματικά σχεδόν αποκλείει την εκπροσώπηση των τάσεων στα όργανα, πολιτικά τις εξοντώνει, καλλιεργεί κλίμα υποταγής στην πλειοψηφία. Δυσάρεστη έκπληξη η συγκατάνευση του Λαφαζάνη και σε αυτή την επιλογή, που συνθλίβει το Αριστερό Ρεύμα. Το αντιδημοκρατικό σκηνικό συμπληρώνεται με την εκλογή του αρχηγού από το Συνέδριο, την αθρόα εγγραφή νέων μελών και μιαν εκφυλιστική ήδη θεσιθηρία.
