Ενάντια στις διακρίσεις
Τη διαρκή μάχη κατά των διακρίσεων υπογράμμισε την Παρασκευή η «ημέρα κατά της ομοφοβίας και τρανσβοβίας», που γιορτάστηκε σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας. Φέτος συμπληρώνονται 23 χρόνια από τις 17 Μαΐου 1990, όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από το Διεθνή Κατάλογο Νοσημάτων και 8 χρόνια από το 2005, όταν η παγκόσμια λεσβιακή, ομοφυλοφιλική, αμφισεξουαλική, τρανς και «κουήρ» κοινότητα αποφάσισε με τη Διακήρυξη του Μόντρεαλ τη θεσμοθέτηση της συγκεκριμένης επετείου ως Παγκόσμιας Ημέρας.
Στην Αθήνα, η μέρα τιμήθηκε με έκθεση αφίσας «Σημείο Αποδοχή» που συνδιοργανώνουν η κοινότητα νέων Αθήνας Colour Youth και Ένωση Γραφιστών Ελλάδας. Πρόκειται για την παρουσίαση 11 έργων που επιλέχθηκαν από συνολικά 106 συμμετοχές και 68 δημιουργούς με κεντρική θεματική την αποδοχή των LGBTQ ατόμων. Η έκθεση βρίσκεται στο θέατρο «Βικτώρια» (Μαγνησίας 5 και Γ΄ Σεπτεμβρίου) και θα διαρκέσει μέχρι και τις 31 Απριλίου με ώρες επίσκεψης καθημερινά 5.30 μ.μ. – 8 μ.μ.
Ως ομοφοβία και τρανσφοβία ορίζονται ένα ευρύ φάσμα από αρνητικά φορτισμένες συμπεριφορές και συναισθήματα εναντίον της ομοφυλοφιλίας γενικότερα ή και ειδικότερα των ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ή θεωρούνται ως λεσβίες, γκέι, μπάι, τρανσέξουαλ, ίντερσεξ ή κουήρ. Μπορεί να εκδηλωθεί με τις μορφές της αντιπάθειας, της περιφρόνησης, της προκατάληψης, της αποστροφής ή και του μίσους, και συνήθως οφείλεται σε παράλογο φόβο. Μιλώντας απλούστερα, οι νέες και νέοι LGBTQ της Αθήνας υποστηρίζουν ότι ομοφοβία είναι η έμπρακτη άρνηση μελών ή φορέων του κοινωνικού συνόλου να τους αποδεχτούν, μια άρνηση με την οποία έρχονται αντιμέτωπες-οι ασταμάτητα στην Ελλάδα και την οποία βιώνουν σε κάθε της μορφή: Περιφρόνηση, ειρωνεία, χλευασμός, λεκτική και ψυχολογική τρομοκράτηση, απειλή, εξύβριση και ξυλοδαρμός, είναι μερικές μόνο από τις συμπεριφορές που καλούνται να υποστούν σε καθημερινή βάση. Επιπλέον, η προσβολή της αξιοπρέπειάς τους γίνεται παραπάνω από προφανής μέσα από την άρνηση του κράτους να τους παραχωρήσει ίσα δικαιώματα με τους ετεροφυλόφιλους συμπολίτες τους, ενώ τα μέγιστα φαίνεται να συνδράμουν σ’αυτή τη ρητορική μίσους η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης από κοινού με τους εκπαιδευτικούς και θρησκευτικούς θεσμούς.
Ωστόσο, όλες οι παραπάνω συμπεριφορές βάλλουν κατά του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, της έμφυλης ταυτότητάς τους και της έκφρασής της. Πρόκειται για δομικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους και δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας αποτελεί απαραβίαστο ανθρώπινο δικαίωμα που κατακτήθηκε με αίμα και θυσίες.
