“Σήμερα ο εχθρός δεν έχει πρόσωπο, όμως στα χρόνια της δικτατορίας…”.
Πράγματι, επί χούντας ο εχθρός του λαού ήταν αναγνωρίσιμος. Εχθρός, σε αδρές γραμμές, ήταν ό,τι φορούσε στολή ή συνδεόταν με κάποια στολή: Ο στρατός, η αστυνομία, οι ναύτες του 6ου Στόλου, ακόμα και οι ασπροφορεμένοι οδοκαθαριστές του Πειραιά τους οποίους ο χουντικός δήμαρχος Σκυλίτσης είχε ντύσει στα λευκά σαν να ’ταν παγωτατζήδες. Στις τάξεις του εχθρού ανήκαν φυσικά τα μονοπώλια, ο ιμπεριαλισμός, «αι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ». Οι ένστολοι σεκιουριτάδες δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα.
της Μαριάννας Τζιαντζή
Σήμερα πολλοί συμφωνούν ως προς τον κοινό εχθρό: Είναι οι τράπεζες, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι διεθνείς οργανισμοί τύπου ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, η γερμανική άρχουσα τάξη, το βαθύ επιχειρηματικό κράτος και οι πολιτικοί υπηρέτες του κ.λπ.
Η μεγάλη αλλαγή έχει σημειωθεί στο πρόσωπο του «εσωτερικού εχθρού». Επί χούντας, ο επίσημος «εσωτερικός εχθρός» ήταν οι αριστεροί, οι «ταραξίες» φοιτητές, οι βομβιστές, οι πράκτορες της Μόσχας. Το 2012 ο επίσημος εσωτερικός εχθρός είναι το «λόμπι της δραχμής», οι συντεχνίες, οι αντι-μεταρρυθμιστές. Σήμερα ο εχθρός παίρνει το πρόσωπο του διπλανού μας. Είναι ο κουρέας που δεν κόβει απόδειξη, ο άνεργος που «εισιτηριο-διαφεύγει», είναι οι υπάλληλοι της Βουλής, οι συνδικαλιστές, τα κλειστά επαγγέλματα, οι φαρμακοποιοί, οι απεργοί που «ταλαιπωρούν τον κοσμάκη». Είναι οι δημοσιογράφοι με το ευγενές ταμείο τους, οι φοιτητές και οι πανεπιστημιακοί που εμποδίζουν τον εκσυγχρονισμό, οι ψευδο-αόμματοι της Ζακύνθου και οι συνταξιούχοι-μαϊμού, οι μετανάστες. Είναι ο δημόσιος υπάλληλος, είναι ο δάσκαλος των παιδιών μας. Κάποιοι λένε ότι ο χειρότερος εχθρός του Έλληνα είναι ο ίδιος ο Έλληνας, οι κατεστημένες νοοτροπίες και ο λαϊκισμός. Όταν οι εχθροί είναι τόσοι πολλοί και διαφορετικοί, ο καθένας μας γίνεται ένας ελεύθερος πολιορκημένος, με μοναδικό σύμμαχο τον εαυτό του. Όλοι τους μ…, εκτός από μένα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντιδραστική κοινοτοπία.
Το πάθος για την ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη υπάρχει και σήμερα, όπως υπάρχει και το μίσος για την αδικία, το φασισμό, την καταπίεση. Μένει να βρεθούν τα Πολυτεχνεία όπου το ατομικό και το συλλογικό θα σμίξουν, όπου οι πραγματικοί εχθροί θα βρεθούν απέναντι και απ’ έξω.
