Log in

Registration

Ο διάλογος δύο(;) συριζαίων

Posted: February 12, 2017 / in: Πρινίσματα Εποχής / Comments Off on Ο διάλογος δύο(;) συριζαίων

του Διονύση Ελευθεράτου

Συζητά με το κομματικό ή κυβερνη­τικό στέλεχος («Β») ο αγνός και άδολος ΣΥΡΙΖΑίος («Α»). Μπο­ρείτε, αν θέλετε, να φανταστείτε ότι η ακόλουθη στιχομυθία γίνε­ται στο «εσωτερικό» του ίδιου ανθρώπου, με­ταξύ του ανήσυχου κράματος συνείδησης-λο­γικής και του «κομματικού πατριωτισμού»…

Α: Συγγνώμη, για να καταλάβω: Μέχρι χθες κατηγορούσαμε τη Νου Δου επειδή θεωρούσε πως ελ­ληνικό χρέος μπορούσε να εξυ­πηρετηθεί. Ότι είναι, αυτό που λένε «βιώσιμο». Τώρα που το ΔΝΤ λέει πως δεν είναι, εμείς λέμε πως είναι; Μήπως τα μπλέξαμε λίγο;

Β: Εσύ τα έμπλεξες. Παιχνί­δι με τους Ευρωπαίους κάνου­με, διότι το ΔΝΤ επιμένει σε πλεονάσματα 3,5%.

Α: Για τα οποία η κυβέρ­νησή μας έχει συμφωνήσει με τους Ευρωπαίους — μην το ξε­χνάμε…

Β: Εσύ να μην ξεχνάς πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες και πόσο αναγκαίοι οι ελιγμοί.

Α: Ωχ… Ελιγμούς ακούω… Να κλάψω για συντάξεις, για αφορολόγητο, ή και για τα δυο;

Β: Άσε τους φθηνούς συνδικαλισμούς και τα άλλα αντ’ άλλων. Αν δεν κατάλαβες ακόμη τι σημαίνει το κέρδος χρόνου στην πολιτική, μην με ρωτάς που βγάζουν οι ελιγμοί. Θέλεις απάντηση; Στα σημερινά σημάδια βελτίωσης στην οικονομία και την κοινωνία βγάζουν. Να που βγάζουν, που μου ’βγαλες το λάδι, εσένα που σου βγαίνει από μέσα σου ο Ούγκο Τσά­βες, σε εποχές Τραμπ…

Α: Ποια βελτίωση, μωρέ; Θα μας τρελά­νετε;

Β: Διάβασες ή όχι ότι η ανεργία έπεσε στο 23%;

Α: Καλά, θέλεις να συζητήσουμε σοβαρά για τα ερωτηματολόγια που σε καταγράφουν ως εργαζόμενο ακόμη και με μεροκάματο μιας ώρας; Ή μήπως δεν ξέρεις ότι οι περισσότε­ροι άνεργοι τρέχουν να γραφτούν στον ΟΑΕΔ όταν προκηρύσσονται προγράμματα, οπότε…

Β (απότομα): Μήπως σου χρειάζεται εσένα ένα πρόγραμμα, όχι απασχόλησης, αλλά απε­ξάρτησης από την προπαγάνδα της διαπλοκής; Τι θέλεις τελικά; Τον Κούλη στην κυβέρνηση;

Α: Κάθε άλλο. Τις ελπίδες μου πίσω θέλω. Μπορείς να με βοηθήσεις να τις βρω;

Β: Σκέψου… Ακόμη κι αν δεν είναι αρκετή η τόνωση της απασχόλησης θα…

Α: Α, σόρι για τη διακοπή, αλλά να είσαι ακριβής: Δεν τονώνεται οπωσδήποτε η απα­σχόληση, εάν πέφτει το ποσοστό της ανεργί­ας. Το ποσοστό πέφτει κι όταν μειώνεται το εργατικό δυναμικό, δηλαδή όταν μεταναστεύ­ει κόσμος.

Β (ειρωνικά): Α, τώρα ησύχασα. Φοβήθη­κα προς στιγμή ότι σε επηρέαζε ο Κούλης, αλ­λά τώρα βλέπω ότι παριστάνεις το Ρομπόλη. Τι σου έλεγα; Α, ναι… Ότι η οικονομία σιγά- σιγά αναθερμαίνεται. Δεν είναι σχήμα λόγου…

Α: Όντως, δεν είναι σχήμα λόγου, είναι η κορύφωση του παραλόγου. Πριν απ’ όλα, αν η οικονομία ανέκαμπτε στα αλήθεια, με μνη­μόνια, λιτότητα, πετσοκομμένους μισθούς, χω­ρίς σοβαρές δημόσιες επενδύσεις, χωρίς ζή­τηση, θα είχαν δίκιο οι «φιλελέδες». Και με­τά έρχεσαι και με ρωτάς, εμένα, μήπως γίνο­μαι Κούλης;

Β: Α, τώρα το παρακάνεις. Γιατί υποτιμάς το ειδικό βάρος των δικών μας παρεμβάσε­ων σε αυτήν την ιστορία; Ναι, δεν συμφωνού­σαμε, ούτε συμφωνούμε με τη συγκεκριμένη ρότα. Αλλά τελικά το καράβι κινείται και κά­ποια στιγμή θα πιάσει λιμάνι, διότι τουλάχι­στον κρατήσαμε καλά το τιμόνι.

Α: Πώς μπορούν να καμαρώνουν οι κα­πεταναίοι, όταν πέφτουν στη θάλασσα τόσοι άνθρωποι;

Β: Όταν έχει πολλά μποφόρ και κύματα εί­κοσι μέτρων γίνεται και αυτό. Να έχεις απώ­λειες και να λες «πάλι καλά». Σημασία έχει να μην βυθίζεται το πλοίο. Κάποιοι άνθρωποι που αναγκαστικά δουλεύουν στο κατάστρωμα, αναπόφευκτα θα χαθούν.

Α: Και, για να έχουμε καλό ερώτημα, ποια πυξίδα σε πείθει ότι το πλοίο πάει καλά;

Β: Δεν διάβασες ότι στο τρίτο τρίμηνο του 2016 το ΑΕΠ ήταν αυξημένο κατά 1,6% σε σύ­γκριση με το αντίστοιχο του 2015; Δεν έμα­θες ότι η καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυ­ριών αυξήθηκε πάνω από 5%; Δεν είναι αυ­τά καλά σημάδια;

Α: Καλά… ρημάδια είναι! Για άσχετο με περνάς; Λες να μην πήρα χαμπάρι ότι η εικο­νική βελτίωση του ΑΕΠ προέκυψε, επειδή η ΕΛΣΤΑΤ αναθεώρησε την ύφεση του τρίτου τριμήνου του 2015, με το οποίο έγινε η σύ­γκριση; Μου θυμίζεις κάποιες παρατάξεις που, για να εμφανίσουν αυξητική τάση στις φοι­τητικές εκλογές, παρουσιάζουν εκ των υστέ­ρων μειωμένο το προηγούμενο ποσοστό τους…

Β: Και για την αύξηση της κατανάλωσης, τι έχεις να πεις, εξυπνάκια;

Α: Ότι δεν καταναλώνω κουτόχορτο. Ότι, λόγω της εκτεταμένης ή και υποχρεωτικής χρήσης καρτών, άρχισε να φαίνεται ένα τμή­μα της κατανάλωσης, άρα και του ΑΕΠ, που έως τώρα χανόταν στο φάσμα της παραοικο­νομίας; Δεν είναι κάτι επιπλέον. Είναι κάτι που ήδη υπήρχε. Διαφορετικά, εξήγησέ μου, πού ακριβώς βρίσκεται η ακμάζου­σα εγχώρια παραγωγή που κα­λύπτει τη δήθεν αυξημένη κα­τανάλωση;

Β: Ορίστε; Σε έχασα λίγο…

Α: Οι εισαγωγές μειώθη­καν αρκετά — κοίτα τα κιτάπια σου. Εάν όντως καταναλώνα­με περισσότερο σε καιρούς μεί­ωσης των εισαγωγών, αυτό θα σήμαινε ότι έχουμε μια θαυμα­τουργή άνθιση της εγχώριας προσφοράς αγαθών και υπη­ρεσιών. Δείχνει η περίφημη πυξίδα σου κάτι τέτοιο, ή δεν έφθασε ως εκεί το παραπλανη­τικό success story;

Β: Ρε κοίτα που από Ρομπό­λης μου έγινες και Ρουμπινί!… Δεν μου λες, λίγο το θεωρείς να φαίνεται αυτό που είπες, ένα τμήμα του ΑΕΠ που –άντε, ας το δεχτώ–δεν είναι νέο; Τίποτα δεν αναγνω­ρίζεις; Δεν είναι, στην τελική, καλό για τη δι­απραγματευτική θέση της χώρας να φαίνε­ται μια αύξηση του ΑΕΠ; Δεν θα μπορείς να αντικρούσεις ευκολότερα, πχ, τον κάθε Τόμσεν που σου λέει «κόψτε κι άλλο συντάξεις, διότι το ασφαλιστικό σας εξακολουθεί να είναι δα­πανηρό ως ποσοστό επί του ΑΕΠ»;

Α: Θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι, εάν αυτά που αξιώνουν οι δανειστές και τα οποία –δυστυχώς– τα καταπίνουμε αμάσητα, είχαν άμεση και λογική σχέση, αν όχι με τον πραγ­ματικό κόσμο, τουλάχιστον με τον κόσμο των αριθμών. Εδώ βγήκε από τα ρούχα της και η ιταλική Repubblica… Είδες τι έγραψε; Η Ελ­λάδα μάτωσε για να εξασφαλίσει πρωτογενές πλεόνασμα 2,3% του ΑΕΠ κι αντί να της πουν «μπράβο» ζητούν 3,5% για το 2018 και ουδείς γνωρίζει για πόσα ακόμη χρόνια…

Β: Ναι, αλλά το 2017 δεν είναι 2015 και…

Α: Μα τώρα, το 2017 μας το ζητούν… Κι άσε, να χαρείς, αυτήν την ανακύκλωση του «η Ευρώπη αλλάζει»… Και το 2015 μού έλε­γες πως οι δανειστές θα αντιλαμβάνονταν ότι τους συνέφερε ένας έντιμος συμβιβασμός με την Αθήνα… Ότι θα προτιμούσαν να μιλούν με τον Τσίπρα, παρά με τη Λεπέν. Ότι, ότι, ότι… Είδες που φθάσαμε;

Συμφώνησαν να συζητήσουν άλλη μέρα τα περί Ευρώπης και Τραμπ. Προτού φύγει, ο «Α» είδε τον «Β» να δείχνει –με νόημα– μια φωτογραφία του Κούλη στον υπολογιστή. «Αν ψάξεις πολύ, σύντροφε, ίσως βρεις κι άλλους που τους έχει κάνει ανθρώπους η πολιτική μας» είπε ο «Α» φεύγοντας.

© Some rights reserved 2017 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα