Log in

Registration

«Όχι» ο δικός μου πρόεδρος

Posted: January 22, 2017 / in: Διεθνη / Comments Off on «Όχι» ο δικός μου πρόεδρος

 

Δανάη Μαραγκουδάκη

 Μαζικές και βίαιες διαδηλώσεις σφράγισαν την ορκωμοσία

 

Οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, που ακολούθησαν την εκλογή Τραμπ, συνεχίστηκαν ολόκληρη την προηγούμενη εβδομάδα, σφραγίζοντας το τριήμερο της ορκωμοσίας του 45ου προέδρου των ΗΠΑ. Με τη μαζικότητα και τη βιαιότητά τους, μάλιστα, απέδειξαν ότι εκατομμύρια Αμερικανοί εξακολουθούν να μην αναγνωρίζουν τον Τραμπ ως νόμιμο πρόεδρό τους (άλλωστε, έλαβε σχεδόν 3 εκατ. ψήφους λιγότερες από την Κλίντον), δημιουργώντας ένα βαθύ ρήγμα στην κοινωνία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι διαδηλώσεις, στις οποίες καλούσαν δεκάδες σωματεία και οργανώσεις, ήταν προγραμματισμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει κάποιο γεγονός κάθε μέρα της εβδομάδας, με την κορύφωση να έχει σχεδιαστεί για το Σάββατο, στην Ουάσινγκτον, όπου ο δήμος και οι διοργανωτές ανέμεναν να παραβρεθούν ένα εκατομμύριο άνθρωποι – και πάντως, περισσότεροι από όσους παρακολούθησαν την ορκωμοσία Τραμπ.

Από τις διαμαρτυρίες που είχαν ανακοινωθεί και πραγματοποιήθηκαν, ξεχωρίζει η πορεία για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στις 14 Γενάρη, καθώς και εκείνη στην οποία κάλεσαν ο Μπέρνι Σάντερς και άλλα μέλη των Δημοκρατικών του Κογκρέσου για την υπεράσπιση του συστήματος υγείας Obamacare. Στις 15 Γενάρη είχαν τη δική τους μέρα οι συγγραφείς, με ηγέτιδα την Έριν Μπελιέ από το Writer’s Resist, με πάνω από 75 εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ, οι οποίες κορυφώθηκαν με τη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης.

Στις 19 Γενάρη, ήταν η σειρά δασκάλων και καθηγητών να διοργανώσουν τις εκδηλώσεις “Διεκδικούμε τα Σχολεία”, στις οποίες πρωταγωνίστησαν σωματεία και ομοσπονδίες που “υπερασπίζονται” το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα απέναντι στα σχέδια διάλυσής του. Στο πλευρό των δασκάλων βρίσκονται και αρκετοί καλλιτέχνες, όπως ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ και οι ηθοποιοί Μαρκ Ράφαλο και Άλεκ Μπόλντουιν. “Θέλουμε να στείλουμε ένα μήνυμα πως θα αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε ρατσιστική διάκριση σήμερα, αύριο και κάθε μέρα”, δήλωσε ο Ράφαλο.

Όσον αφορά στην ημέρα της ορκωμοσίας, σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας καλούσαν το νεοσυσταθέν μέτωπο Act Now to Stop War and End Racism (ANSWER) μαζί με το κίνημα Occupy και τους Δημοκράτες Σοσιαλιστές της Αμερικής, ενώ το #DisruptJ20 ανακοίνωσε πως θέλει να ακυρώσει την ορκωμοσία. Την ίδια μέρα, οι φοιτητές πραγματοποίησαν πορείες με αφετηρία τα πανεπιστήμιά τους, με καλέσματα από τους Σοσιαλιστές Φοιτητές και τους Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία.

Αποκορύφωμα των “επιμέρους” διαδηλώσεων θεωρείται η πορεία των γυναικών στην Ουάσιγκτον, η οποία ξεκίνησε ως σελίδα στο Facebook αλλά γρήγορα απέκτησε μαζικότατα χαρακτηριστικά.

 

Ο πόλεμος του Τραμπ κατά της νεολαίας

 

Ριζώνει το κίνημα για ωρομίσθιο 15 δολάρια

Οι διαδηλώσεις κατά του Τραμπ δεν αποτελούν, ασφαλώς, τη μοναδική ένδειξη ότι “κάτι κινείται” στην αμερικανική κοινωνία. Όταν ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια στις ΗΠΑ, με αίτημα την εξασφάλιση κατώτατου μισθού στα 15 δολάρια την ώρα, το κίνημα “Fight for $15” (Αγωνίσου για τα 15 δολάρια) θύμιζε μια δονκιχωτική αναζήτηση στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα. Αφορούσε, εξάλλου, ένα δύσκολο κλάδο, αυτόν της εστίασης και των φαστ-φουντ, ειδικά ως προς την οργάνωση των εργαζομένων, καθώς στα καταστήματα συνήθως απασχολούνται νέοι οι οποίοι είναι “περαστικοί” από το επάγγελμα.

 

Κι όμως. Παρ’ ότι το 2012 συγκέντρωσε μόλις 200 διαδηλωτές στη Νέα Υόρκη, φέτος συμμετείχαν στις απεργίες χιλιάδες εργαζόμενοι από συνολικά 320 πόλεις. Το κίνημα κατάφερε μάλιστα να αποσπάσει νίκες, καθώς το Σιάτλ, το Σαν Φρανσίσκο και το Λος Άντζελες ενέκριναν τον κατώτατο μισθό στα 15 δολάρια. Επίσης, τουλάχιστον 10 πολιτείες ψήφισαν για αύξηση του μισθού χωρίς να φτάνουν το συγκεκριμένο ποσό, ενώ σε Νέα Υόρκη και Καλιφόρνια πέρασαν νόμοι που προβλέπουν ωριαία αμοιβή 15 δολαρίων, αν και θα τεθούν σε εφαρμογή σε μερικά χρόνια. Είναι δε γεγονός ότι αυτές οι νίκες ενδυνάμωσαν τον αγώνα, με αποτέλεσμα στα τέλη Νοεμβρίου να πραγματοποιηθεί η δωδέκατη απεργία των εργαζομένων στα φαστ-φουντ και διαδηλώσεις σ’ όλες τις ΗΠΑ.

 

“Το αίτημα για 15 δολάρια είχε αρνητικό αντίκτυπο στις ευκαιρίες των νέων εργαζομένων για μια καριέρα στον κλάδο. Μακάρι να μην ήταν έτσι. Αλλά έχει σημασία να δούμε τις συνέπειες, ώστε οι αρμόδιες αρχές να αποφασίσουν αν πρέπει να ικανοποιηθούν τα αιτήματα του κινήματος”, ήταν η απάντηση που έδωσε με άρθρο του στο περιοδικό Φορμπς ο Εντ Ρένσι, πρώην διευθύνων σύμβουλος της McDonald’s. Έτσι, λοιπόν, καμία εντύπωση δεν προκαλεί ότι η εταιρεία αποφάσισε τον Νοέμβριο να εγκαινιάσει τις νέες οθόνες αφής όπου ο πελάτης παραγγέλνει και πληρώνει μόνος του. Πρόκειται για ένα σαφέστατο μήνυμα ότι “ουδείς αναντικατάστατος” όσο η εταιρεία παράγει κέρδη και μπορεί να αντικαθιστά τους ανθρώπους με μηχανήματα…

 

Από κυβερνητικής πλευράς, η επιλογή του Τραμπ να διορίσει τον Άντι Πάζντερ – διευθυντή της αλυσίδας μπεργκεράδικων Carl’s Jr. & Hardee’s ως νέο υπουργό Εργασίας, αποτυπώνει ξεκάθαρα την αντεργατική κατεύθυνση που θέλει να ακολουθήσει ο νέος πρόεδρος. Ο Πάζντερ έχει εκφράσει επανειλημμένα την αντίθεσή του στο κίνημα “Fight for $15”, όπως επίσης είχε εναντιωθεί και στην προσπάθεια του Ομπάμα να αυξήσει τον εθνικό κατώτατο μισθό από τα $7,25 στα $10,10. Είχε δηλώσει πως οι διαδηλωτές που απαιτούν ελάχιστο μισθό στα $15 “θα πρέπει να σκεφτούν καλά τι κάνουν”, καθώς ένας υψηλός μισθός θα οδηγήσει στον αποκλεισμό της αμερικάνικης νεολαίας από το εργατικό δυναμικό.

 

“Αντί να λάβει μέτρα ενάντια στη μαύρη εργασία, ο Τραμπ θα την κάνει τελικά ακόμα πιο μαύρη”, σημειώνει ο Ρογέλιο Ερνάντεζ, ταμίας στο Hardee’s. Πρόσθεσε δε πως το κίνημα δεν θα υποχωρήσει στα αιτήματά του για $15 την ώρα και συνδικαλιστικά δικαιώματα για όλους τους εργαζόμενους.

© Some rights reserved 2018 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα