Φοίβος Λιναρδάτος
▸ Οι αδυναμίες που οδήγησαν στη μεγάλη πτώση και η προσπάθεια ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς
Το αποτέλεσμα των εκλογών και ο αρνητικός πολιτικός και κοινωνικός συσχετισμός που αποτύπωσε θα είναι αντικείμενο συλλογικής συζήτησης το επόμενο διάστημα τόσο των οργανώσεων του ΝΑΡ και της νεολαίας για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση όσο και των τοπικών επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μέσα από τη συλλογική συζήτηση πρέπει να αντληθούν συμπεράσματα για το πώς διαμορφώνεται το κοινωνικό τοπίο και ποια είναι τα καθήκοντα της αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής αριστεράς.
Κάποια πρώτα συμπεράσματα όμως μπορούν να εξαχθούν για τα αποτελέσματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα οποία πρέπει να διαβαστούν μέσα και από τις δύο εκλογικές μάχες, του Μάη και του Ιούνη. Στην πρώτη εκλογική μάχη έγινε ένα (όχι στο αναγκαίο μέγεθος, αλλά υπαρκτό) «βήμα εμπρός […], με την άνοδο σε ψήφους και ποσοστό, εκφράζοντας υπαρκτές δυνατότητες», όπως σημειώνει και η ανακοίνωση της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το αρνητικό αποτέλεσμα του Ιούνη, όμως, ανέδειξε «τα όρια και τους ανεπαρκείς δεσμούς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τον κόσμο που αναζητεί εναλλακτική πέρα από τα αδιέξοδα του κοινοβουλευτικού δρόμου, τις σοβαρές ασυνέχειες στη δράση της».
Οπωσδήποτε υπάρχουν λόγοι που μπορούν να «δικαιολογήσουν» το αρνητικό αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη δεύτερη εκλογική μάχη. Όπως ότι ήταν μια διαδικασία όπου όλα φαίνονταν να έχουν κριθεί τον Μάη, καθώς και μια αίσθηση ότι ο κόσμος εξέφρασε την «τοποθέτησή» του στις πρώτες εκλογές. Εμείς όμως δεν πρέπει να μείνουμε σε αυτήν την ανάγνωση, αλλά να αναζητήσουμε βαθύτερα τις αιτίες του αποτελέσματός μας.
Πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με τις αδυναμίες της ίδιας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως αυτές εκφράστηκαν την τελευταία τετραετία. Κατ’ αρχάς, παρότι οι αγωνιστές και αγωνίστριές της βρίσκονταν σε κάθε αγώνα που ξεσπούσε, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είχε διατηρήσει μια λειτουργία των επιτροπών της και μια σταθερή συνολική πολιτική παρέμβαση ως μέτωπο της Αριστεράς. Δεύτερο, είχε αδυναμία να περάσει από το «φαίνεσθαι» των κινημάτων στην «ουσία» τους. Δηλαδή να κρίνει τα κινήματα και τον ρόλο της εντός αυτών, όχι απλά με το αν ξεσπάνε αγώνες, αλλά με το αν πολιτικοποιούνται και συνολικοποιούν στους στόχους τους οποίους βάζουν. Δεν μπόρεσε, δηλαδή, να αντιστρέψει την αποτύπωση του γενικού πολιτικού συσχετισμού στην εικόνα του εργατικού κινήματος, με αποτέλεσμα να μην εκφραστεί ένα εργατικό και λαϊκό κίνημα ανατροπής της αστικής επίθεσης που είχε αντανάκλαση και εκλογικά στις δυνάμεις που παλεύουν μια τέτοια κατεύθυνση. Τρίτο και απότοκο των προηγούμενων είναι ότι αναδείχθηκαν, ιδιαίτερα μεταξύ των δύο εκλογικών μαχών, οι ανεπάρκειες στην πολιτική συνοχή του ρεύματος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, που είναι πίσω από τις ανάγκες της εποχής και εύκολα ταλαντεύεται στα διλήμματα.
Παρά τις όποιες αδυναμίες –οι οποίες βαραίνουν και τις οργανώσεις που συμμετέχουν– η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έκανε και βήματα. Λιγότερο από έξι μήνες πριν τις εκλογές, ανασυγκροτήθηκε κάνοντας μια μαζική συνδιάσκεψη με πλήθος κόσμου να συμμετέχει στις τοπικές επιτροπές. Κατοχυρώνοντας ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν θα υποχωρήσει πολιτικά, αλλά θα εκφράσει στις εκλογικές μάχες το ρεύμα της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής αριστεράς. Προσπάθησε μέσα από τους θεματικούς δεκάλογους που έβγαλε να αναπτύξει θέσεις για μια σειρά από σημαντικά ζητήματα. Η συζήτηση προφανώς πρέπει να επεκταθεί στο εσωτερικό της το επόμενο διάστημα, να βαθύνει η ανάλυση και οι θέσεις της, να μπορέσει να ομογενοποιήσει τον πολιτικό της λόγο και στίγμα, να μπορεί να εκφράζει πιο ξεκάθαρα την επαναστατική, αντικαπιταλιστική πολιτική.
Ταυτόχρονα το αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να ειδωθεί και σε μία περίοδο υποχώρησης του αντικαπιταλιστικού ρεύματος. Οργανωμένες δυνάμεις με αναφορά στην αντικαπιταλιστική, ριζοσπαστική αριστερά προσχώρησαν σε σοσιαλδημοκρατικά ή κομμουνιστικό-ρεφορμιστικά σχέδια, όπως η ΑΡΑΣ με την προσχώρησή της στο ΜέΡΑ25 και η ΑΡΙΣ με την ενεργή στήριξή της στο ΚΚΕ. Ταυτόχρονα, άλλες δυνάμεις με περίσσεια ευκολία έβγαλαν στήριξη σε αυτά τα σχέδια, ενώ ουσιαστικά υποτιμήθηκε η στήριξη στην αντικαπιταλιστική αριστερά. Δημιουργείται έτσι μια εικόνα από δυνάμεις της εκτός των τειχών αριστεράς που θεωρούν πως δεν υπάρχει ανάγκη έκφρασης ενός τρίτου πόλου στην αριστερά, αυτού που θα εκφράσει πολιτικά την πραγματικά ανατρεπτική κατεύθυνση, μέσα από έναν δρόμο σύγκρουσης στο τώρα με τις αστικές επιλογές και το καπιταλιστικό σύστημα.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλει πρωτοπόρα στη συσπείρωση δυνάμεων γύρω από το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και μέτωπο
Στο τοπίο όμως που διαμορφώνεται με χαρακτηριστικά που δεν αφορούν αποκλειστικά τη χώρα μας, αλλά εμφανίζονται σε διεθνή κλίμακα όπως την εμπέδωση νεοφιλελεύθερων πολιτικών δογμάτων στην οικονομία, τη διαμόρφωση ακροδεξιάς ατζέντας στα εθνικά θέματα και την ήττα της διαχειριστικής και πρόθυμης να συνθηκολογήσει με την αστική πολιτική «αριστεράς», υπάρχει ανάγκη η αντικαπιταλιστική αριστερά να ανασυγκροτηθεί για να μπορέσει να ανατραπεί ο συσχετισμός από την επόμενη μέρα. Το ΝΑΡ και η νεολαία για την κομμουνιστική απελευθέρωση επιδιώκουν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συμβάλει:
– Στη συγκρότηση μαχητικής ανατρεπτικής αντιπολίτευσης στην επίθεση κυβέρνησης-κεφαλαίου, με ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα.
– Στη διαμόρφωση και πολιτική
διεκδίκηση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος ρήξης με την αστική πολιτική, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, από τη σκοπιά της συνολικής απελευθέρωσης.
– Στην ευρύτερη συνάντηση δυνάμεων της ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με πολιτική ανεξαρτησία από την κοινοβουλευτική αριστερά και ευρώ-σοσιαλδημοκρατικά ρεύματα.
Κρίσιμο πρώτο βήμα είναι η σταθερή λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που θα βαθύνει τους πολιτικούς δεσμούς της με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και θα περιγράψει μια σύγχρονη επαναστατική πολιτική. Όλες οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να συμβάλουν σε αυτήν την κατεύθυνση, καθώς και στη «συσπείρωση, συγκέντρωση δυνάμεων γύρω από το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και μέτωπο» και την «ανασυγκρότηση, επανοικοδόμηση, επανεξόρμηση ενός ευρύτερου αντικαπιταλιστικού ρεύματος στους εργαζόμενους και τη νεολαία», όπως τονίζεται στην απόφαση της 5ης συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
